Het is een mooi woord maar eigenlijk geloof ik niet in talent. Ja, een beetje voorliefde is handig maar uiteindelijk is motivatie en ambitie en veel drive belangrijker. Ons neefje Remi is daar een mooi voorbeeld van. Van kleinsaf aan wou hij optreden en toneelspelen. Het begon met een hele reeks showkes voor de familie. Toen wou hij les volgen, gitaar en zang en musical. Een toonmoment per jaar, dat was niet echt genoeg dus mobiliseerde hij een paar vriendjes voor een eigen voorstelling.
Na twee shows in de woonkamer van zijn mama, traden Remi & Friends dit weekend op in het jeugdhuis van Zwijnaarde. De zaal zat afgeladen vol. Licht, decor, kostuums: alles wat tip top. Maar vooral de voorstelling was zonder meer geweldig. 9 jaar en iedere woensdag hebben die kinderen geoefend. Ze hebben allemaal pagina’s tekst van buiten moeten leren. En dat allemaal dankzij de drijvend Remisuperkracht. verd.
Ik zie hem nog staan als tenger kleutertje in de living van zijn oma en opa, met zijn nieuwjaarsbrief in de hand. Een schattig verlegen baaske was het. En nu staat hij daar voor 100 man acapella te zingen uit volle borst.
Talent? Natuurlijk heeft hij talent. Maar het is vooral zijn passie die hem zo buitengewoon goed en mooi maakt. I love it.
Waw, dat moet inderdaad wel talent zijn, als je dat op die leeftijd al kan bereiken. Oooh, zijn moeder moet wel gloeien van trots (en de rest van de familie uiteraard ook!). Super!
Inderdaad…Super fier !!!
ik geloof wel in het woord “talent”
maar de omgeving moet er ook in geloven
op school merk ik dat sommige ouders niet 1 talent (of gewoon 1 positieve eigenschap van hun kind) kunnen aangeven (zelfs met keuzemogelijkheden), en da’s wel heel zielig vind ik
ik herinner mij hem van op een plopfoto die je ooit eens gepost hebt
leuk dat we nog van hem zullen horen / lezen!
Bedankt voor de mooie en lieve woorden!
Liefs Remi ( wuppert de wolf )
Pingback: Save the date | An Nelissen, over de meisjes achter de camera