Te veel te zware aanvallen. Zo kon het niet verder. Volgende week hadden we een afspraak maar wachten is niet mijn sterkste eigenschap.
De arts was het met mijn eens. “Je had zo lang niet moeten wachten. ” Tja, het is een moeilijk evenwicht. Ik wil ook niet overbezord worden.
Vandaag opnieuw EEG en nmr. Afwachten dus. Ps: het is lief dat iedereen zo meeleeft maar gelieve mij niet te bellen. Ik lijk hier precies op een telefoniste. En neen, ik weet echt ook niets meer. 
Hopelijk vinden ze nu ditmaal wel de juiste medicatie. Sterkte nog!
Er gaat geen dag voorbij of ik denk aan jullie. Ik check minstens 2 keer per dag jullie blog in de hoop op meer en vooral beter nieuws. Veel courage An, echt. Ik wou dat ik meer kon doen. xxx
pffff
ik vind geen woorden meer 
courage nog maar eens
Oei, hopelijk snel meer nieuws …
Veel sterkte An!!!
Heel veel sterkte.