” Is ‘t bezoekuùr echt tot 8 uur? Mijne vent wil groag ier na Familie kijke. Alstij nu vertrekt is’t ij te loat. ”
Gisterenavond hoorde ik de verpleegsters tegen elkaar bezig, over die ouders van vandaag, en vroeger. Ik besef: het moet moeilijk werken zijn voor die mensen. Al die overbezorgde mama’s die niet wijken van hun oogappel. ” Vroeger bleven ouders niet, of het kind moest stevend zijn. Dan lagen ze allemaal samen, rustig. Nu zitten ze allemaal van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds erg laat naar tv te kijken. En dat mama en papa hier zijn ok, maar soms zitten hier ook hele gezinnen dagenlang op zo een kamertje. Zo kan een kind toch geen rust krijgen.”
Moeilijk. Natuurlijk hebben die mensen gelijk. Die ouder-kinderkamer zijn meestal niet echt noodzakelijk. En als verpleegster en arts is die aanwezigheid waarschijnlijk niet altijd een meerwaarde.
En toch. Flo ervaart haar verblijf hier nu als een soort vakantie. Het is zelfs een beetje feest, zo veel aandacht. Voor het kindje in de kamer naast ons, is het een heel ander verhaal. Hij weent nu al de hele middag de longen uit zijn lijf. Binnenkort zal hij natuurlijk ook wel slapen, van uitputting. En de verpleegsters hier hebben echt alles gedaan om hem te troosten. Dan vraag ik mij toch af: wie zijn die ouders? Wat kan er nu zo vreselijk belangrijk en dringend zijn dat echt niemand zich kan vrijmaken om bij hem te blijven?
Ook ‘ s nachts slapen hier nog veel heel kleine boelekes alleen. Welke ouder kan nu zo zonder schaamte en schuldgevoel om 8 uur de deur hier dichttrekken en gezellig naar huis gaan? Of zijn dat allemaal alleenstaande moeders van een gezin van 4 die echt geen babysit kunnen betalen? Iedereen zal wel zijn redenen hebben, denk ik dan. Velen hebben waarschijnlijk een sterk verhaal, en misschien is het maar een minderheid die kiest voor zijn eigen comfort.
Want ja, echt leuk is dat inslapen niet. Ik ben ook moe, en vuil. En ook professioneel wordt dit een lastige periode. Maar Flo hier alleen laten, overdag of ‘s avonds : dat gaat toch echt niet gebeuren.
Mja, het is een moeilijike evenwichtsoefening. Ons zoontje lag met Kerst ook een week in het ziekenhuis. Enkele kamers verder, een baby, max. 3 maanden, moederziel alleen, dag in, dag uit.
De verpleegster: iedere thuissituatie is anders en jammer genoeg is er soms geen rozegeur, laat staan maneschijn… en jouw wiegje zal daar maar staan.
Sterkte, met Flo en met de zusjes natuurlijk. Want tijdelijk gescheiden zijn als gezin is voor iedereen lastig, dat hebben wij met grote zus een beetje onderschat.
Ik ben een alleenstaande mama. ik heb een zoontje van 4 en dan is er Maren, mijn zorgenkindje van bijna 2. Maren lag in de kerstvakantie in totaal 10 dagen daar waar jouw dochter nu ligt. En ja, ik heb haar ‘s nachts ook alleen gelaten. Want er is ook nog dat zoontje weet je wel die zijn mama ook wel eens wil zien die 10 dagen, die overdag van hot naar her getrokken en gesleurd is en daar héél erg onder geleden heeft. ik vond dat ik er tenminste ‘s nachts dan voor hem moest zijn. Ik ben telkens de eerste nacht in het ziekenhuis gebleven, de ziekste nacht. De andere nachten stak ik poppemie om 19u onder, deed het licht uit en ging naar huis, net zoals ik thuis de trap afga en aan mijn huishouden begin. Met dat verschil dat ik vertrok met rode ogen van het wenen en een rotsblok in mijn maag. Er zijn écht ouders die niet anders kunnen.
En mijn dochter heeft er geen trauma aan overgehouden, integendeel, smorgensvroeg dolle pret met de verpleegster die het genoegen had om haar wakker te mogen maken en een badje geven….
Wat bé zegt, ook bij mijn buurvrouw, die een echtgenoot heeft die heel vaak in het buitenland is voor zijn werk. Wij vingen de broertjes een nachtje op, en die zagen er ongelooflijk van af dat ze mama en papa helemaal niet meer zagen. Dus kwam mama de dagen daarna maar naar huis nadat kleine zus was ingeslapen in het ziekenhuis.
Ik denk dat het heel moeilijk voor haar was, maar de enige mogelijke -en in die situatie beste- oplossing.
En: het wiegje van onze drie buurkinderen had echt nergens beter kunnen staan.
Zoals ik zei , veel mensen zullen wel echt een goede reden hebben en de meeste ouders zullen ook wel beslissen in functie van hun kinderen.
Er is ook een verschil tussen het ene en het andere kind he, tussen alleenstaander ouders zonder sociaal netwerk en tussen ouders die hun carrière belangrijker vinden. Ik ken de situatie van de ouders op de gang hier niet maar onder buurjongetje ligt al van gisteren 5 uur alleen. Vooral hij ( en ik een beetje ) vindt dat lang..
Hoe gaat dat eigenlijk met de kindjes waar de ouders niet bijblijven? Ik gaf Jitse eten, een badje, ververste die, entertainde die (1,5 jaar oud). Ze gaf over en had hevige diarree, dus het was aangewezen dat er iemand bijbleef, dat doen die verpleegsters toch niet? Dat lukt hen toch niet?
Toen Marie of Kamiel in het ziekenhuis lag, waren er ook kindjes die lange tijd alleen lagen. Ik vond dat zo zielig … mijn hart brak telkens. Maar zoals je zegt, je kent de thuissituatie niet he. In het geval van alleenstaande ouders is het idd heel moeilijk om op beide plaatsen tegelijkertijd te zijn.
Toch goed dat jij er wel bent voor je schat!
doetje: eten geven, badje geven, luiers verversen etc dat doen de verpleegsters ook zenne. De eerste dag maakte ik me daar ook zorgen in, vooral of maren wakker zou worden en daar aan haar lot zou overgelaten worden maar niks was minder waar Ze had al boterham gekregen, fles, en ze waren al bezig met haar badje te geven…. in het ziekenhuis waar maren lag zijn er kamers met een raam dat uitgeeft op de gang zodat de verpleging die constant passeert kan binnenkijken en ingrijpen als er iets mis is. En bij kindjes die alleen liggen komen ze sowieso meer kijken.. In dat ziekenhuis is er een fantastische speeljuf die de kindjes eens komt entertainen, de tv kan aan… het is natuurlijk absoluut beter als er een ouder kan bijzijn hé maar als het niet gaat dan gaat het niet. Ik heb me ook vragen gesteld zenne bij een jong koppel die een half uur per dag ‘op bezoek’ kwamen bij hun hele zieke kindje maar je kent het hele verhaal niet. Voor sommige mensen is het gewoon ook echt (financieel) niet mogelijk om hun werk of zo lang in de steek te laten… je moet er ook rekening mee houden dat een ziek kind niet recht vh ziekenhuis terug naar crèche/school kan dat je daar ook terug voor opvang moet zorgen, zelf of door iemand anders… het is echt niet gemakkelijk, zeker niet als je al regelmatig eens geconfronteerd wordt met een opname…
Mijn kleindochter (zes maanden)heeft ook in dit ziekenhuis een weekje gelegen.Mijn dochter werkt er en heeft elke nacht doorgebracht afgewisseld door haar vriend en ik (oma)
Ik ben tien jaar geleden gestopt met werken en ben blij er te zijn voor mijn kinderen en kleinkinderen in nood (en mocht er nog iemand mij nodig hebben als oma ,ik zou er ook zijn )Soms ben ik een beetje jaloers op vijftigers die een job hebben en hun eigen ding doen ,maar in die situaties (zieke kindjes)benn ik blij hun te kunnen helpen,…..k zou elk moederke helpen !!!!
Het is al meer dan 10 jaar geleden, mijn dochter werd ook met stuipen opgenomen. (Bleken koortsstuipen te zijn bij een dubbele oorontsteking)
Ik zou echt niet weten hoe dat zou gelukt zijn zonder dat één van ons voortdurend aanwezig was. Ze was 1,5 jaar, op de momenten dat de koorts weer gezakt was, was ze klaarwakker en zeer levendig. Zo’n kind kan je toch niet alleen in een kamertje laten? En al helemaal niet in een bedje. Het was een nacht dat vele ziekenhuizen “volzet” waren, dus ze moest in een babybedje, waar ze enkel diagonaal inpaste en waar ze gewoon (van grote hoogte) uit kon vallen.
Gevolg was dat ze samen met mij op een zeer wankel uitklapbedje “sliep”.
Voor de rest (eten geven, badje…) werd duidelijk verondersteld dat de ouders dat deden. Ik had maar wat graag hulp gehad om die friemelende peuter te wassen zonder dat het verband met het infuus nat werd. Toen ze opnieuw stuipte, duurde het nogal voor er verpleegsters en vervolgens dokters kwamen toegesneld.
Het kamertje was claustrofobisch klein, maar op de gang rondwandelen werd sterk afgeraden, omdat op dat moment nog niet duidelijk was wat ze had (ev. iets besmettelijk). Voorts stond daar op de gang speelgoed waar ze niet mocht aankomen omdat het nog ontsmet moest worden. Leg dat maar uit aan een kind van 1,5 jaar.
Kortom, na zo veel jaar ben ik nog steeds wat getraumatiseerd. Gelukkig is het bij die ene keer gebleven. Héél héél veel sterkte voor jullie.
Over ouders die hun kind alleen laten heb ik geen oordeel, tenslotte weet je er niks over. Ik denk alleen dat je kind ofwel de hele tijd moet slapen, ofwel buiten bewustzijn zijn, ofwel nog zo klein dat het nog niet recht kan zitten. Ofwel moet het alweer groot genoeg zijn om vanalles te begrijpen.