Alle gekruiste duimen en schietgebedjes ten spijt, ze hebben ons toch doorgestuurd naar het UZ. Aan mijn vorige korte verblijven en de consultaties heb ik niet echt goede herinneringen overgehouden. Laten we hopen dat mijn vooroordelen onterecht blijken.
Het gebouw is alvast vernieuwd. Mooi en modern, dat moet ik alvast aangeven. En Flo mocht meteen op onderzoek. Geen uren wachten zoals de vorige keer. geen kamernummers maar namen op de deur, en het eerste contact met de verpleegsters verliep erg gemoedelijk. Ze hebben zelfs Flo’s handje verdoofd zodat het bloedtrekken haast zonder traantjes verliep.
En toch. Voorlopig heb ik nog net iets te veel aandacht voor de ‘andere’ details: zo een mooi en nieuw gebouw en toch kiezen voor zo kleine oncomfortabele slaapzetels voor de ouders. Kwestie van die overbezorgde mama’s zeker niet te hard te motiveren om te blijven. En in de triestige cafetaria heb ik me moeten troosten met ja, oh weer, voor de zoveelste keer deze week een broodje kaas. Straks verander ik in een. En slechts 1 internetverbinding per kamer. Het is dus kiezen tussen iPad en gsm’s. Zonde.
Maar dat zijn natuurlijk details. De beste dokters zitten hier. Ik hoop dat ze snel iets vinden. ‘We zijn bezorgd’, zeiden ze. Ik nu dus ook. En toch gaan we moeten wachten tot maandag, want ook hier draaien ze in het weekend op een minimumbezetting. Maandag zal het ook niets worden, dankzij die overijverige vakbonden. Ondertussen tikken mijn verletsdagen verder aan. Zucht.
Ik was al blij dat ze hier in het AZ Brugge draadloos internet op de kamer hadden
Hoop met je mee dat ze snel iets vinden, niets ambetanter dan niet weten wat er met je kindje scheelt. En dat het maar snel dinsdag is!
Heel erg veel sterkte daar, ik hoop dat ze snel weten wat er precies aan de hand is en kunnen starten met medicatie die goed helpt!
Allee nog maar eens: sterkte!
pfffff not nice. Hopelijk valt het maandag mee met die staking ginder en kunnen ze toch een en ander al doen. Sterkte!
veel beterschap en een snelle accurate diagnose !
Heb toch wel een beetje moeite met het lezen van deze blog…
Wij verbleven weken, maanden in het ‘oude’ kinderziekenhuis in het UZ, een heel erg mistroostig gebouw, deed me denken aan de oorlog…
In de winter waaide de koude binnen en in de zomer stonden de druppels zweet op ons voorhoofd onder onze maskertjes…
En nu is er een nieuw gebouw met alles erop en eraan en klagen de mensen over stoeltjes die te klein zijn en ik kan het bijna niet geloven, dat er geen 2 internetverbindingen zijn per kamer!?!
Met alle respect, maar een ziekenhuis is geen hotel en het enige echte belangrijk is nog altijd de gezondheid van de kinderen… Op den duur kunnen we alles ‘moeilijk’, ‘zonde’ of ‘jammer’ beginnen vinden.
Ik kan het niet helpen, maar heb hier echt moeite mee…
Succes maandag!
Hey Mien,
Toen An het schreef, dacht ik ook: “he wat vervelend”. Maar als je het zo stelt… En mens is toch zo snel luxe gewoon…
Ik heb net je blog even bekeken. Respect voor je kleine man (met een pràchtige naam trouwens!).
Ik heb zelf bij geschreven dat het detailszijn he. Bovendien besef ik – heb dat ook geschreven – dat ik moe en dus lastig en dus kritisch loop. Tuurlijk is dit geen hotel. En natuurlijk is flo haar gezondheid het belangrijkste. Maar ondertussen zit een mens hier. 24 uur per dag , iedere dag. Geen werkend ( geen 1 laat staan 2 ) internet is geen ramp. Heb zelf voor een extern base abonnement gezorgd.
En natuuurlijk mogen we blij zijn dat ze hier geholpen wordt, dat we in vlaanderen wonen en een sociale zekerheid hebben, dat flo überhaupt nog leeft.
Maar dat geldt dan echt voor alleen in dit land. Eten, onderwijs, wegen, politiek, enz.
En dan verder… Want hij verspringt vanzelf…bloggen op je gsm is niet zo eenvoudig.
Nog even, mijn aversie voor het UZ heeft echt niets met die details te maken, wel met vorige ervaringen van lange wachttijden en onderbemande diensten en heel veel verschillende dokters stagiairs. En ja, het is menselijk dat ik deze verhuis, de toestand met flo toch niet zo ‘super’ en ‘ geweldig’ vind. Dit is nu eenmaal een heel open en eerlijke blog. Dat mensen het niet altijd met mij eens zijn, is logisch. Maar ik verplicht ook niemand, niet om te lezen en zeker niet om me gelijk te geven.