Mensen zijn nieuwsgierig. Ik begrijp dat. Zelf wil ik ook altijd alles zien. Omdat woorden zo veel ruimte laten voor verbeelding. Soms is dat een meerwaarde, zoals in boeken. Soms ook niet. Hoe gaat dat dan, zo een aanval? Hoe ziet dat er uit? Hoe herken ik het?
Twee mooie hoopvolle verhalen heb ik gevonden online. pas op: niet voor gevoellige kijkers. Vooral in het eerste verhaal herken ik Flo goed, en dat is niet toevallig het syndroom van Doose waar ik stiekem ook een beetje op hoop. Die gaat gepaard met veel minder mentale achterstand dan Lennox-Gastaut. Bovendien heeft Flo vooral last van die schokaanvallen. Ondertussen heeft ze het vandaag erg goedgedaan op school maar ik hou mijn hart nog altijd heel hard vast.
Amai An, pfff … word er stil van …
Heb net het eerste filmpje bekeken…pfff… het tweede zal ik pas bekijken als ik een beetje bekomen ben…
Knap van die ouders om zo’n beeldverslag te maken en hun verhaal online te zetten.
Ik hoop elke dag op beterschap voor Flo en hou ook mijn hart heel hard vast…
Pakkende maar hoopgevende verhalen
Heftig, An. Woorden schieten te kort. Ik hoop en duim dat het voor Flo uiteindelijk allemaal nog ‘meevalt’, al is dat een belachelijk woord in deze situatie. Dank voor je openheid, want dat het niet makkelijk is om zo openhartig te bloggen weet ik uit ervaring. Veel moed toegewenst!
Zo aangrijpend, maar inderdaad hoopgevend.
Kippenvel…