De moeder van een vriendin belde me op. Ze wou graag een kader maken voor haar zoon met allemaal oude foto’s en een begeleidende tekst. Of ik haar wou helpen? In mijn hoofd ging er al een alarm af maar wat moet je zeggen? Dus stemde ik toe. Ze bracht me de beelden, ik scande de twintig foto’s in en ging aan de slag. Twintig jaar in evenveel beelden en toch sluipen daar matige kiekjes tussen. Gek hou weinig belang mensen hechten aan hun herinneringen. Zelf mijn mama, die kunstzinnig aangelegd was, heeft mij niet een keer meegenomen naar een echte fotograaf. Zonde.
Een sober kadertje rond de beelden en het verhaal in het midden. De beelden waren al druk genoeg. Less is more, vind ik. De mama zag dat anders. Speelse kadertjes, ovale uitsnedes en veel mist. Slik. Klant is koning, zeggen ze en ik probeer me echt aan te passen aan de verwachtingen van anderen. Mooi en lelijk zijn subjectieve gegevens. Maar er zijn grenzen. Je bestelt ook geen spaghetti in een Chinees restaurant? Ik ben al 10 jaar bezig als fotografe, en heb ondertussen toch ook een beetje mijn eigen stijl ontwikkeld. Moet ik nu iets gaan afgeven dat echt volledig mijn ding niet is? Moeilijk.
Gelukkig kwam de mama op hetzelfde moment tot dezelfde conclusie. “Je hebt het te druk met de kinderen voor dergelijke opdrachten.” Klopt niet maar alle redenen zijn voor mij goed. Haar dochter kan dit ook, zei ze. Zoveel te beter. 
gniffel gniffel gniffel…
in het kader van ‘schoenmaker blijf bij uw leest’ ga ik binnen enkele maanden ook eens alle principes overboord gooien en foto’s trekken “voor echt”…
ik maak graag foto’s, ben er graag mee bezig, hoor ook wel regelmatig dat-er-iets-in-zit en nu heeft mijn schoonzus me gevraagd om foto’s te maken van haar huwelijk!
een hele eer, maar ojee ook een hoop verantwoordelijkheid, want ik durf mezelf ab-so-luut (nog) geen fotograaf noemen!
toch ga ik er voor en wil ik net dat tikkeltje anders uit de hoek komen.
mocht je hapklare tips/ideetjes hebben zijn die natuurlijk meer dan welkom!
foto’s posten he
als ik durf…