Ik doe natuurlijk ook mee. 
Blote benen
Beantwoorden
Auteursarchief: annelissen
Boerderijvakantie
Met de kinderen naar de boerderij, het stond al lang op mijn verlanglijstje. Toen bleek dat het schoolfeest net op hetzelfde datum viel, heb ik geprobeerd om ons weekendje te annuleren of om te wisselen. Dat is niet gelukt en dus besloten we om toch zelf te gaan.
Mooi weer, een prachtige locatie, veel jonge dieren en drie enthousiaste kinderen: de timing zat goed. Het bolhuis is super mooi gelegen, en heeft veel te bieden. Toegeven: slapen in de woonwagen bleek toch een stuk avontuurlijker dan ik had verwacht. Wij zijn niet echt kampeerders. Met drie kleine kinderen samen in een kleine, beetje onstabiele en niet-verduisterde ruimte slapen is een …uitdaging. Er was geen stromend water en de wc (en douche) bevond zich aan de andere kant van het erf. Het was allemaal toch een beetje primitiever dan verwacht, waardoor ik eigenlijk ook slecht voorbereid was: geen muggenmelk bij de hand, geen echte wandelschoenen, geen aftersun, geen ontbijt voorzien, geen zaklamp, enz. Na Thailand en Zuid Africa (ook met kinderen) zijn daddy en ik wel wat gewoon. Eigenlijk hadden we een soort verre reiservaring in eigen land. Heerlijk.
Hoogtepunten van het weekend: wandelen me de ezel, baby-ezel de fles geven, kuikentjes van een dag oud zien, bbq-pic nic met frisse wijn en wakker worden samen met de zon in een woonwagen. Ja, ik zou het bolhuis zeker aanraden, al moet ik erbij zeggen dat de woonwagen waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd is. Klein minpuntje was het contact met “de boerin. Ok, ik hou in mijn achterhoofd dat we geprobeerd hebben om het weekend te verleggen, maar daardoor hebben ze hier wel gratis reclame gekregen. En we waren misschien niet de gemakkelijkste klanten, met onze drie stadskinderen. Een welkom gevoel en een hartelijke babbel heb ik toch een beetje gemist. Het klinkt triviaal maar persoonlijke ontmoetingen geven nu eenmaal sfeer aan zo een inleefreis.
Angst
Een van de vele redenen om naar de boerderij te trekken met de kinderen, is dat ik mijn meisjes graag wil opvoeden – voor zover dat mogelijk is – tot sterke en zelfzekere vrouwen. In onze overbeschermde en overgestructureerde welvaartsstaat is het zo gemakkelijk om op te groeien tot intelligente, mondige en toch bange wezens.
‘Pas op’ is de zin waar zo veel ouders hun kinderen mee murm slaan. Pas op voor vreemde mannen, en vrouwen, pas op in het verkeer, pas op voor dieven, voor inbrekers, voor zakkenrollers, pas op voor ongezond eten, pas op voor vreemde honden en ongedierte, pas op voor buitenlanders, voor armen en heel rijken, enzovoort.
Angst is vaak gevaarlijker, als je het mij vraagt. Het is als een virus. Begint met iets kleins en op den duur ben je bang van vanalles en nog wat. Natuurlijk is het een kwestie van evenwicht. Peuters alleen op een drukke straat laten spelen, is misschien niet meer van deze tijd. Maar het andere extreme is even schadelijk en maatschappelijk toch veel meer aanvaard, zeker voor meisjes.
Ieder kind heeft zo zijn aard, en ja zowel Manou als Nina zijn jammer genoeg niet echt heldhaftig geboren. Ik zou hun angst niet eens moeten stimuleren, gewoon laten gedijen, en ze zouden probleemloos uitgroeien tot het type vrouwen die schrik hebben van alle honden of ongevaarlijke spinnen.
Dus trokken wij met onze stadsmeisjes naar de boerderij, waar ze kunnen omgaan met loslopende hanen, met lammetjes, met koeien en ezels. En ondertussen heeft iedereen ook opnieuw leren wennen aan muggen en vliegen en dazen. Een aanrader!
Slechte ogen
Nu onze ongerustheid over Flo stilaan wegebt, is het tijd voor een nieuw zorgje. Zo lijkt het. Want daar lag plots een brief over Nina, van het CLB. “Nina ziet heel slecht met haar rechteroog en matig tot slecht links”. Het kind is al onderzocht door god weet hoeveel dokters. Ze volgt twee keer per week revalidatie maar niemand heeft er ooit iets gezegd over haar ogen.
Het zou alvast wel verklaren waarom ze soms zo bang is. Fietsen op straat, durft ze bijvoorbeeld nog altijd niet. En echt mooi binnen de lijntjes kleuren, blijkt moeilijk. Ok, misschien is het allemaal niet zo erg als het lijkt. Binnen 2 weken mogen we naar de oogarts. Een brilletje is het einde van de wereld niet.
Wommen
‘Word of Mouth’ of ‘mond aan mond reclame’. In een wereld vol affiches en reclameonderbrekingen gaan marketeers op zoek naar alternatieven. Slim. Zelf hecht ik ook veel meer belang aan de mening van vrienden dan aan een mooi beeld uit de boekskes. The Insiders is een reclamebureau dat zich zelf specialiseert in dergelijke campagnes maar veel bedrijven nemen gewoon zelf contact op met bloggers en fervente twitteraars-facebookers.
Zelf vind ik het altijd leuk om nieuwe dingen te testen. Maar zoals bij echte mond aan mond reclame, vind ik wel dat ik kritisch mag zijn. Geen goed zonder slecht. Wie alles geweldig vind, is gewoon niet geloofwaardig. De realiteit is nu eenmaal niet zwart-wit. En daar wringt soms toch het schoentje, als je het mij vraagt.
Neem nu het veggie assortiment van Garden Gourmet: ik vind het redelijk lekker. Toch heb ik mijn bedenkingen bij sommige andere recensies: “Overheerlijk. Mijn man die een echte vleeseter is vind ze geweldig. Gewoon super, ik heb zeker zo van genoten. ” Het kan natuurlijk allemaal waar zijn, ik hoop het voor Delhaize want dan hebben ze gewoon het gat in de markt gevonden.
Ik ben al lang genoeg vegetariër om te weten dat fervente vleeseters die vleesvervangers zelden echt “heerlijk” vinden. De meeste van mijn vrienden zijn sportief, ze willen het wel eens proberen. Maar als ik ze doe kiezen tussen de veggiebollekes op de BBQ of verse malse biefstuk, dan kiezen ze allemaal voor vlees. “Overheerlijk”? Hum. Ik ken geen enkel echt verfijnd restaurant of sterrenzaak die veggiebollekes serveert, tenzij zelfgemaakte. Er bestaan trouwens heel veel soorten lekkere vleesvervangers. Ieder grootwarenhuis biedt verschillende merken aan, zelfs de Aldi. Ja, het ene merk is al beter dan het andere maar ze lijken heel sterk op elkaar.
Persoonlijk vind ik Garden Gourmet ok. Met dat BBQ-weer heb ik er dit weekend een paar keer van kunnen genieten. Maar zo “whoo en whaa” vind ik ze niet. Ik zou trouwens de test eens moeten doen, een paar merken mengen en met vrienden proeven en vergelijken. Dan pas kan je echt een oordeel vellen, lijkt mij. Zouden die andere recensenten al verschillende andere merken geproefd hebben of dateert hun ervaring van jaren geleden, toen veggie nog donker en obscuur was? Of hopen zij op een verband tussen positieve feedback en nieuwe uitnodigingen?
Petit Gervais Playdate
Gervais lanceert een nieuwe verpakking waarmee kinderen een tiental figuurtjes in elkaar kunnen knutselen en laat dat graag eens door een paar spruiten uitproberen!
Of ik zin had om het eens te proberen? Nina en Flo zijn verslaafd aan melkproducten en knutselen doen we allemaal graag. Dus kreeg ik zo een goodiebag thuis opgestuurd. Joepie. Meestal koop ik witte producten “kaasjes”, zoals wij dat noemen maar ik moet toegeven: Petit Gervais viel in de smaak.
Alleen het hele knutselidee hebben wij neit zo goed begrepen. Vol goede moed begonnen we er aan maar onbewust scheurden we 2 verpakking al op de verkeerde manier kapot. Maar ook de ongeschonden verpakkingen bleken een beetje te moeilijk. Petit Gervais wordt toch vooral gegeten door kleine kinderen, van 9 tot 5 à 6 jaar. En net voor hen bleken de tekeningen en de uitknipopdrachten veel te moeilijk.
Onze kleuterjuf maakt nochtans zo mooie dingen met die uitgewasen potjes.
De zon
Zolang de zon schijnt, moeten jullie hier niet veel nieuwe berichten verwachten.
Prettig weekend.
The insiders: Garden Gourmet
Bijna vijftien jaar ben ik al een vegetariër, nog voor het alternatief hip werd. Ik ga jullie nu niet uitleggen waarom. Zelf vraag ik mensen ook nooit welke goede reden ze hebben om wel vlees te eten. Ieder zijn ding, is mijn devies. Ik heb absoluut geen enkel probleem met vleeseters en ik heb niet de ambitie om anderen te overtuigen. Meer nog: ik probeer zo meegaand mogelijk te zijn. Croques zonder hesp, voor mij is dat goed. Pasta en slaatje geitenkaas, ik kan dat gerust een paar keer per week eten. Maar neen ik eet nooit vlees of vis, nooit terwijl de rest van mijn gezin (en familie en vrienden) dat wel doen.
Een vleesvervanger vind ik niet noodzakelijk maar het is wel een gemakkelijke formule om mee te eten met een typische Belgische schottel: vlees, aardappelen en groenten. Of ik zin had om de nieuwe Garden Gourmet van Delhaize eens te testen? Graag. Veel veggieburgers smaken een beetje hetzelfde. Een nieuwe smaak is altijd welkom. Vandaag op het menu BBQ, de ideale moment om de balletjes eens te testen.
Eerste reactie: niet slecht. De balletjes van Garden Gourmet smaken bijna als echt vlees, wat ik niet echt een voordeel maar ook geen nadeel vind. Ze zijn wel minder droog dan de doorsnee veggiebolletjes, en dat op de BBQ. Maar vernieuwend vind ik de smaak niet. Dus ja, ok maar niet geweldig. Ik ben benieuwd naar de rest van hun assortiment.
Incidentje
Deze ochtend was kwam hij even langs. Een schat van een man, handig en altijd paraat om ons te helpen. Dus ja, we hebben een nieuwe beerput, alle nieuw: echt fris en “nieuw” blijft zoiets natuurlijk niet lang. Even checken of hij niet omhoog komt, ten opzichte van het grondwater enzo. En dus openden we het deksel, boog hij zich voorover en floep: daar ging zijn gsm.
Pech, dacht ik. dat wordt een nieuw toestel. Maar zo snel wou hij zich niet gewonnen geven. Niet dat het ding zo veel waard was maar niet iedereen zit te wachten op nieuw en meer en sneller. Bovendien, het zou handig zijn om de simkaart te recupereren, zei hij. Of we een netje hadden? Right.
Ik ben niet blijven kijken naar het vervolg van het verhaal. Na een half uur ploeteren heeft hij zijn toestel toch teruggevonden. Of hij nog werkt weet ik niet. Maar telkens ik nu voorbij de bewust plek loop, moet ik aan de verdronken gsm denken.
Huizen bouwen zo in de loop der jaren mee aan de familiegeschiedenis. Wie je nog toen daar? En die keer daar?
Opvoeden
Choquerende videoclip, lees ik in de krant. Ik vind het vooral grappig. Verborgen camera, het is een truukje dat blijft werken.
God
Toen God de moeders van de kinderen met een beperking schiep, was Hij al zes dagen aan het overwerken. Een engel verscheen en zei: “U steekt wel heel veel tijd in deze exemplaren”.
“Heb je de specificaties van deze bestelling al eens gelezen? “, vroeg God vermoeid. “De moeder van zo’n kind moet buitengewoon goede ogen hebben, zodat zij steeds kan blijven zien hoe bijzonder haar kind is, ook wanneer anderen verblind zijn door de beperking”.
“Ze heeft ook veel meer energie nodig dan normaal, zodat ze nooit opgeeft, ook niet wanneer anderen dat wel doen. Haar huid moet extra dik zijn om alle onrecht te kunnen verdragen, en alle kritiek op haar opvoedingscapaciteiten. Ik heb haar zelfs een groter hart gegeven, met een groter vermogen om lief te hebben en te begrijpen”.
“God”, zei de engel terwijl ze Zijn mouw aanraakte;”U kunt beter wat rusten en er morgen verder aan werken”. “Dat kan niet”, sprak God, “er zijn meer kinderen met beperkingen dan de wereld weet”.
De engel vloog langzaam rond het schepsel en bestudeerde het nauwkeurig. Opeens stopte ze en boog zich voorover. Haar vinger gleed over de wang van de vrouw. “Ze lekt”, zei de engel. “ Ik zei toch dat U er te lang aan heeft doorgewerkt?”
“Dat is geen lek”, zei God, ” dat is een traan”. “Waar is die voor? “, vroeg de engel. “Ik neem aan voor verdriet en vreugde, voor zoveel opgekropte emoties, voor het botsen op zoveel onrechtvaardigheid en voor het botsen op zoveel onbegrip”, zei God.
U bent werkelijk geniaal, zei de engel. God keek somber en leunde achterover in zijn stoel. Denk je? Hij zuchtte en zei; “weet je, die traan heb ik daar helemaal niet geplaatst…”
Niet dat ik gelovig ben hoor
Met dank aan Ina.
Ziekenhuiservaren moeder
Vandaag staat er een heel herkenbaar interview in de krant, met een ziekenhuiservaren moeder. Ja, zo voel ik me spijtig genoeg ook soms. Drie bevallingen, Manou en haar drie operaties, Nina met haar anderhalve maand lange opname en Flo. De kinderafdelingen van Maria Middelares, St Lucas, Jan Palfijn en het UZ: overal ben ik als mama al blijven slapen, vaak veel langer dan oorspronkelijk gepland.
Ervaring heeft zo zijn voor- en nadelen. De eerste keer was ik gewoon zo onder de indruk dat ik al onvoorstelbaar dankbaar was dat mijn kind geholpen werd. Goede en professionele zorg is natuurlijk het allerbelangrijkste, nog altijd. Maar de dagen dat mijn kinderen in het ziekenhuis verblijven, verhuis ik voltijds mee. En dan maken ogenschijnlijk details vaak het verschil. Het contact met de behandelende arts is voor mij bijvoorbeeld super belangrijk. Sommige dokters zie je nauwelijks, anderen maken het verblijf dragelijk.
Ook de hartelijkheid en vriendelijkheid van het verplegende personeel is doorslaggevend. Ik lig nog liever in een oud gebouw omringd door lieve mensen dan in een modern ziekenhuis vol zakelijk, kritische strenge verpleegsters. Eén slechte ervaring is op zo een moment genoeg om mijn humeur en zelfvertrouwen te kelderen. Net als de mama in het interview moet ik toegeven dat ik om die reden schrik had van het UZ maar mijn vooroordeel bleek onterecht. Kleine kanttekening: hoe ernstiger de aandoening, hoe vlotter de afspraken, beter en sneller de zorgen en hoe vriendelijker de artsen en het verplegend personeel.
Betrokken ouders en menselijke artsen: ik vind de aanpak van kinderziekenhuizen trouwens in de goede richting evolueren. Vroeger was “meneer den doktoor” een soort heilige. De afstand tussen de arts en de patiënt was enorm. Bij de je jonge huisartsen naast ons, maak je tegenwoordig een afspraak bij dokter Steven of dokter Katrien. En heb je nog vragen, dan mag je altijd mailen. En als ze trouwen, vragen ze mij als fotografe. How cool is that?
Foto uit de oude doos, van ons Manouke.
Druk?
Heel inspirerende passage in de “Paradox van Parys”:
‘In het leven, moet je streven naar de status van herenboer,’ vertelde hij me. Dat klinkt een beetje fout maar er zit wel een grond van waarheid in: als je goed georganiseerd bent, hoef je het niet constant verschrikkelijk druk te hebben. Die hele drukte om druk bezig te lijken, is een portie drukdoenerij.
Want in essentie zijn er maar twee verklaringen voor mensen die het altijd druk hebben. Of ze hebben moeite om de juiste prioriteiten te stellen waardoor ze steeds tijd te kort hebben. Of ze zijn gewoon slecht in het afhandelen van hun werk binnen een redelijk tijdsbestek.
Iemand die in twee uur klaart wat een collega in vijf uur klaart heeft het niet minder druk maar is gewoon beter. De volgende keer als iemand me vraagt of ik het druk heb, antwoord ik ‘neen’. ‘Druk’ is so last year. Tijd op overschot is het nieuwe statussymbool.
Een zelfgemaakte zitzak
Ik had nog een groot stuk stevig canvasstof over, van in de Ikea. Voor kleren vind ik de stof net iets te hard dus besloot ik er een groot kussen mee te maken. Ik had nog veel oude, versleten of ongemakkelijke kussen liggen. Het naaien ging snel en de vulling van de oude kussen versteken ook. Maar ik had niet genoeg. Blijkbaar ben ik de enige die oude kussen spaar, want ik vond ook niet meteen andere verstoten kussens. Dus bestelde ik vulling bij.
Dat is niet goedkoop. 30 euro (inclusief verzending) voor 300 liter. Maar kom: ik had er nu al genoeg werk in gestoken. Een halve zitzak is ook zonde. Vandaag kwamen de witte pareltjes aan. Ideaal. Tijd om het geheel af te werken. Ik knipte de zak open en ging even snel met mijn hand door de witte bolletjes.
Hel. Die kleine witte pareltjes bleven overal aan plakken. Ik kon geen stap meer voor of achteruit, en besefte (te laat weliswaar) dat het een vreselijk rommelig boeltje zou worden. Daddy rolde een grote voetmat op, als een soort trechter, en samen hebben we de vulling in de zitzak gegoten. De hele gang lang, mijn kleren tot in mijn haar hing vol witte schuimbolletjes.
Hopelijk vinden mijn meisjes hem nu wel gemakkelijk.
Doe het zelf (of net niet)
Mijn gsm is gevallen. Ongelukken gebeuren. Pech. Zeuren heeft geen zin. Ik probeer daar niet te lang over na te denken. Het scherm moest herstel worden en dus ging ik online op zoek. Er bleken 2 oplossingen voorhanden: je kon het scherm laten herstellen of je kon een digitizer kopen om het scherm zelf te herstellen. Zuinig en overmoedig als ik ben, besliste ik te gaan voor de tweede goedkope optie. “Niet tevreden geld terug”, beloofde GSMdisplay.com. Ze bieden nieuwe schermpjes aan plus het nodige materiaal én een montagefilmpje.
Echt onhandig ben ik niet, denk ik. Bij twijfel kon ik bovendien altijd beroep doen op een paar heel erg handige vrienden. Zo gezegd, zo gedaan. Bij de eerste poging ontdekte we al snel dat niet al het beloofde materiaal geleverd was. Maar kom: iedereen beschikt wel over een klein schroevendraaiertje. Twee stappen verder in de demontage, bleek ook het filmpje niet te kloppen: mijn camera beschikte over 8 vijzen terwijl er op de film maar 6 te zien waren. Om een lang verhaal kort te maken: we kregen het ding echt niet uit elkaar en het was veel moeilijker dan verwacht. Dus stuurde ik de digitizer terug, maar de verzendingskosten ben ik wel kwijt (heen en terug).
In Gent blijkt er geen enkele winkel te zijn die mijn scherm kon of wou maken. HTC zelf was bereid hem te komen halen met een koerier maar ze wouden me geen prijsopgave geven. Veel winkels raadden me aan om gewoon een nieuwe toestel te kopen. Toen ik deze week in Antwerpen moest zijn, maakte ik een korte stop bij de jongens van New Phone Repair. 20 minuten boekjes lezen, apps ontdekken en mijn probleem was opgelost. Nu snel een beschermhoesje bestellen zodat het mij geen twee keer overkomt.
In de auto
Oud nieuws, dat besef ik. Maar telkens als ik het liedje hoor, moet ik aan dit filmpje denken. Die ouders moeten heel veel geduld gehad hebben, om telkens opnieuw naar hetzelfde liedje te luisteren. Het resultaat mag er alvast zijn. Super.
Naar de spoed
Mensen stappen te snel naar de spoed, lees ik in onze weekendkrant. Veel patiënten zouden beter eerst langsgaan bij de huisarts, aldus de orde van geneesheren. Dokters hebben altijd gelijk (een beetje zoals vaders en chefs ) En toch. Ik moet toegeven dat ik zelf ook al verschillende keren naar de spoed ben gevlogen (we kwamen net niet van de grond) en dat ik het morgen (indien nodig) opnieuw zou doen.
Misschien had mijn huisarts mij ook kunnen helpen. Wij wonen naast een huisartsenpraktijk en dat is een echte luxe. Toen Nina na een vaccinatie plots bleek werd en flauwviel, ben ik zonder twijfelen bij de buren binnengestormd. En ook toen Flo tegen de kast viel, heeft de huisarts haar oogje “even snel” genaaid.
Het probleem is dat veel ongevallen ‘s avonds of in het weekend gebeuren en dan werken “onze” huisartsen niet. De Gentse huisartsenwachtdienst is verder rijden dan de spoed, en daar moet je ook wachten. Als het dringend is, neem je als ouder bovendien geen enkel risico. Toen Manou als baby van op tafel uit haar wipper viel, en ze niet meteen weende, zijn we dus ook naar de spoed gereden. Of toen ze voor het eerst de valse kroep kreeg. Was me dat even schrikken. Als kersverse mama en medische leek, was ik er echt van overtuigd dat mijn baby’tje aan het stikken was. Of toen dezelfde miss niet eens zo lang geleden een parel even groot als een knikker in haar neus duwde. Ok, ik ben ondertussen al het een en het andere gewoon maar wachten tot maandag zat er toch niet in. Toen we Flo op nieuwjaarsdag voor eerst op de spoed binnenbrachten, dachten de dokters waarschijnlijk ook dat ik overreageerde. Misschien is ze gewoon moe? Hupla: nog eentje voor de statistieken. En kijk: het bleek dan toch ernstig te zijn.
Ouders hebben het moeilijk, dokters ook. Onderbemande diensten, overwerkte dokters en overbezorgde ouders: het leven zoals het echt is, in tegenstelling tot de spannende en sexy werkelijkheid van Grey’s Anatomy
Model Zulma
Leuke accessoires geven vaak een extraatje aan sobere foto’s. En ze toveren een natuurlijke lach op het gezicht van verlegen kinderen. Ik heb hier een hele kast vol spulletjes, props: fietsjes, stoeltjes, ballen, kussens, wagentjes, knuffels, enz. Mijn nieuwe aanwist: Zulma, het levende konijn. Het beest laat zich gewillig pakken én fotograferen. En veel kinderen zijn er dol op. Ideaal.
Michiel in Japan
Mijn ex-collega en fotograaf Michiel Hendryckx blogt over zijn verblijf in Japan.
Zin in een boerderijweekendje?
Maanden geleden boekte ik een heerlijk weekend op de boerderij het bolhuis. Het ziet er echt super tof uit. Je kan er helpen met de dieren, slapen in een prachtige woonwagen (met comfort), zwemmen (als het weer beter wordt), rijden op een ezel enzovoort. Het ligt prachtig in het groen, in Diest (niet eens zo ver rijden). Prijs voor 5 personen voor 2 nachten: 220 euro.
Probleem: de datum ligt nu plots erg moeilijk (van vrijdag 25 mei tot zondag 27 mei) en ik kan het niet meer verleggen. Heeft er iemand zin om ons weekendje over te nemen? Je zou er mij een geweldig plezier mee doen, en je krijgt er een korte fotoshoot (in Oostakker) voor cadeau. Wie?
