Nieuwe buren

Ik ben een grote fan van de Decathlon, zeker voor de kinderen maar ook voor mezelf. Niet dat ik zo veel aan sport doe Maar ik hou wel van betaalbare kledij dat tegen een stootje kan. En ze verkopen er ook zo leuke gadgets en verjaardagsgeschenkjes, van zwemgerief en buitenspeelgoed tot warme handschoenen en kleurrijke zaklampjes.

Jammer voor mij maar gelukkig voor mijn portemonnee moet ik er voorlopig best ver voor rijden, naar Antwerpen of Brugge. Maar daar komt dus verandering in. Decathlon gaat zich niet naast de Ikea maar wel naar de Weba vestigen. En dat is achter mijn hoek, op loopafstand als het ware.

Danger  

Stick together

Enkele maanden geleden kocht ik een nieuwe, krachtigere mac. Die had ik nodig omdat mijn fotobestanden ook steeds groter en zwaarder worden. Maar wat zou ik doen met mijn “oude” mac? Na drie jaar doet hij het nog altijd zo goed als probleemloos. Maar wat moet ik met 2 desktops? Dus besloot ik om hem te verkopen, online. Dat ging vlot, ook al kreeg ik maar één vierde van de oorspronkelijke prijs. Computers zijn snel afgeschreven.

Na twee dagen sprak ik af met een geïnteresseerde koper. Hij zou hem om kwart na tien komen halen. Die ochtend moest ik het toestel nog grondig opkuisen. Daar staan best veel interessante programma’s op die ik straks kwijt ben, ontdekte ik op die manier. Allemaal officiële dingen hoor maar sommige had ik gekocht op dvd, en mijn nieuwe mac beschikt niet over een dvd-lezer. Van andere was de serial ondertussen vervallen, of bezat ik gewoon de installatiesoftware niet meer.

De koper liet op zich wachten. En hoe langer ik daar zat, hoe meer ik begon te twijfelen. Ok, 400 euro is veel geld. Maar wat als Manou volgend jaar een computer nodig heeft? Voor dat bedrag koop ik haar geen nieuw toestel. En als ik al die programma’s opnieuw moet kopen en een externe brander, ga ik misschien evenveel geld kwijt zijn.

Na een half uur smste de koper, dat het nog een kwartier zou duren. Ik heb hoe dan ook al een hekel aan mensen die te laat komen. Vijf of tien minuten, dat kan gebeuren. Maar wie drie kwartier te laat komt, is gewoon slecht georganiseerd. Of hij (of zij) heeft geen respect voor mijn tijd. De verkoop ging dus niet door, hoe boos hij ook werd. Mijn bureau staat nu een beetje vol en ik heb voor niets een hele voormiddag bestanden zitten kopiëren en wissen.

Maar mijn maatje blijft!

Morgen

Morgen, gaat het gebeuren…

Het zal je maar overkomen, zo een zoon met musicalbloed. Mijn schoonzus kan zo van job veranderen, van turnjuf naar producer. Wat zij en de kinderen de voorbije maanden voor elkaar gekregen hebben, is buitengewoon. Want er komt nogal wat kijken bij zo een voorstelling. Drie dagen geleden brak nog een van de meisjes haar arm, op twee plaatsen. En gisteren was het generale repetitie.

Misschien kan ik al een stukje filmen , dacht ik. Zo gemakkelijk ging het natuurlijk niet. Eerst moesten al die mini-artiesten geschminkt worden en dan kregen ze elk een draadloze microfoon aan, gevolgd door een uitgebreide soundcheck. Terwijl de ene overstuur was, konden we de andere nauwelijks horen. En natuurlijk moeten alleen de kinderen op het podium te horen zijn, en niet het geroezemoes backstage.

Na de eerste repetitie moesten twee kinderen afhaken, en werd ik gepromoveerd tot stand in. Nog een geluk dat ik het altijd ben die de foto’s maak Nu kan ik wel met kennis van zaken zeggen: het ziet er allemaal veel eenvoudiger uit dan het is. Het werd laat, te laat. De kinderen waren op het einde allemaal doodmoe, wat zelfs zorgde voor een paar traantjes. Pas om elf uur lag Manou in bed en deze ochtend hebben we de schoolbel niet gehaald.

Maar we zijn klaar. Morgen is het zover en gaat alles in zijn plooi vallen. Morgen … gaat het gebeuren

Een leven met kinderen

Toen wij aan kinderen dachten, kregen we veel waarschuwingen te horen. Pas maar op, een leven met kinderen is niet te onderschatten. Alles gaat veranderen. Gedaan met uitgaan, met feestjes, met voltijds werken, met hobby’s, met tijd voor jezelf. En dan was ik zwanger en volgde er een nieuwe reeks onheilsberichten: wacht maar tot je vijf of zes maanden ver bent, het wordt heel lastig. Je gaat opgezwollen voeten krijgen en rugpijn, en ‘s nachts slapen met zo een dikke buik dat gaat vaak ook niet meer. Onderschat het niet, zo een zwangerschap. Misschien heb ik heel veel geluk gehad maar ik heb tot de laatste dag met plezier gewerkt, zonder veel klachten.

Wacht maar tot de baby er is. Die eerste maanden ga je niet buiten komen. Zo een pasgeboren baby is heel vermoeiend. Sommige moeders beweerden dat ik de eerste weken niet eens tijd zou hebben om mezelf te wassen, en dat ik best kon uitkijken naar poetshulp. Maar ondanks onze medische problemen heb ik erg genoten van mijn zwangerschapsverloven.

Bij het lezen van de discussie van de week kon ik het toch niet laten om een beetje te fronsen. Begrijp me niet verkeerd: het zijn leuk geschreven stukken, soms heel herkenbaar. Ook ik heb de voorbij jaren keuzes moeten maken om een evenwicht te vinden tussen mijn werk en mijn gezin, zeker gedurende de langdurige ziekenhuisperiodes.

En ook ik stel me soms vragen over de toekomst. Wat komt er voor Nina na type 8? Gaat zij ‘de job van haar leven’ vinden na een technisch of beroepsopleiding? Gaat zij genoeg geld verdienen om onafhankelijk en gelukkig te zijn, om zonder zorgen zelf kinderen te krijgen en een huis kopen? Moet ik voor haar (of voor Flo?) extra geld opzij proberen zetten? Is dat überhaupt wel mogelijk? Even zag het er naar uit dat Flo’s epilepsie gepaard zou gaan met een heel zware mentale handicap. Op vlak van een onzekere toekomst kan dat wel tellen.

Toch prijs ik mezelf gelukkig. We leven in een van de rijkste delen van de wereld. Manou heeft niet zo veel last meer van haar klompvoetjes, Nina is een lief en vrolijk kind, en ook Flo’s aanvallen zijn stabiel. Piekeren en twijfelen en schuldgevoelens, daar steek ik geen energie in. Waarom zou ik? Dus laten we eerlijk blijven.  Eén gezond kind opvoeden in België, zo onhaalbaar kan dat toch niet zijn?

Overleg

Straks is het eindelijk zo ver. Om 14 uur word ik op school verwacht voor het grote type 8 overleg. Samen met de juf en de coördinator van het revalidatiecentrum gaan wij de clb-medewerkster uitleggen waarom wij denken aan buitengewoon onderwijs voor Nina.

En het is irrationeel maar toch moet ik toegeven dat ik een beetje zenuwachtig ben. België is een verzorgingsstaat. Voor kinderen als Nina en Flo zijn er oneindig veel hulp- en steunmiddelen beschikbaar. Maar je moet ze vinden, en meestal moet je ze ook nog afdwingen. In de praktijk voelt steun toch anders aan.

Ik denk aan de procedure voor bijkomende kinderbijslag voor Flo. Het ziekenhuis was zo vriendelijk om ons op onze rechten te wijzen. Mensen als wij konden wel een beetje extra steun gebruiken, zei ze. Maar wat volgde was een administratieve hindernissenparcours. Tientallen mails heb ik eerst moeten sturen naar de sociale dienst, gevolgd door een ‘controleafspraak’ bij de adviserend geneesheer. Zonder te dramatiseren maar echt hartelijk en leuk waren die contacten niet.

Ook vandaag heb ik het gevoel dat ik een beetje voor de clb-rechtbank moet verschijnen. Mensen zouden misbruik kunnen maken van het systeem, hoor ik. En het zijn dus niet de ouders of de school maar wel het clb die beslist, maakte de medewerkster me duidelijk aan de telefoon.

Het komt goed, dat kan niet anders. Ik ben goed voorbereid. Zowel over Nina als over type 8 onderwijs heb ik me grondig geïnformeerd. Heb met heel veel mensen gepraat. Ik heb alle mogelijk scenario’s zo objectief en zo kritisch mogelijk overwogen. Ik heb mijn vooringenomenheid bijgestuurd. Vergis u niet: dat is geen gemakkelijke oefening. Maar we gaan voor het beste voor Nina, op korte en op lange termijn.

En nu zou het leuk zijn moesten we deze namiddag allemaal aan hetzelfde zeel trekken. Zo kan ik morgen (of later deze week) Nina eindelijk inschrijven.

Testje

Een lichttestje op zaterdagochtend. De achtergrond blijft te oneffen of te donker voor flitslicht. Met daglicht is het effect mooier alleen hadden mijn topmodellen tegen dan geen zin meer. Gelukkig blijft de voorgrond op deze kiekjes toch schattig

Tuinkonijn

Wij wonen in een groot oud huis, oorspronkelijk een dokterswoning. Ik vind het een heel tof maar wel wat klassiek gebouw, en net daarom proberen we het een beetje modern en speels in te richten. Zo past het beter bij ons Ons nieuw oranje tuinkonijn is daar een mooi voorbeeld van. Het idee was om het tuinkonijn buiten aan de voordeur te plaatsen. Zo zou niemand nog twijfelen aan de inkom van de fotostudio.

Alleen weegt het konijn niet zo veel. “Mensen gaan dat zien staan van op straat, en voor je het weet is het weg.” Gek hoe snel een mens zich laat besmetten door onrust en angst. We hebben een hoge haag maar die groeit alleen in de zomer volledig toe. En ja, het is een opvallend ding.

Wat jammer eigenlijk dat we altijd onze spullen zo moeten beveiligen. Met beton zouden we het kunnen vastzetten of verzwaren. Maar voorlopig staat het dus in de gang, tot grote vreugde van de kinderen.

Lezen

Alle middelen zijn goed om hen te leren hoe leuk lezen kan zijn

In de gazet

Het zijn de laatste loodjes voor de musical Robin Hood van ons neefje Remi. Ik heb alvast een beetje reclame gemaakt bij de collega’s. En met succes want vandaag staat Remi zowel in Het Nieuwsblad als in Het Laatste Nieuws. Misschien, als hij later een echte BV wordt, kan ik zijn persverantwoordelijke worden

Maar voor de show van vrijdag moeten de kinderen en wij nog heel veel repeteren. Het is de laatste spurt. Vandaag, morgen en woensdag een generale repetitie.

Vrijdag beginnen we met een volledig uitverkochte schoolvoorstelling waarop ook Manou’s klas aanwezig zal zijn. Spannend. Ik vind het erg tof dat de directie meteen enthousiast reageerde op mijn voorstel om te komen kijken. En nog leuker is dat ze deze week in de klas leren over Robin Hood.

Mijn bosmeisje vind het allemaal erg spannend, en ik stiekem ook.

Het vonnis

Een uur moeten aanhoren wat je kind allemaal niet kan, echt leuk is anders. Niet dat ik veel nieuws te verwerken kreeg. De tests spreken elkaar bovendien vaak tegen. Dan is ze weer heel taalvaardig, heeft ze een hoog verbaal IQ terwijl ze in een andere test net niet beschikt over voldoende woordenschat. En ze kan zich moeilijk concentreren, vergeet snel. Behalve liedjes en versjes want die kan ze dan wel buitengewoon goed vasthouden. 

En de ouders zouden haar dus graag naar een type 8-school sturen? Klein misverstandje want leuk vinden wij dat niet. Maar ik ben niet blind. Ondanks twee jaar revalidatie zit Nina in alle zorggroepjes. ‘Misschien moet ik de vraag anders formuleren. Geloven jullie dat Nina zes jaar gewoon onderwijs gaat aankunnen? Het liefst zou ik hier overtuigd worden.’

Toen zaten we vrij snel op dezelfde golflengte. Ik was wel blij te horen dat Nina een heel uitgesproken type 8-profiel heeft, een leerstoornis en geen algemene achterstand. Ook op vlak van sociale vaardigheden doet ze het erg goed, geen introversie of leermoeheid, geen auti-kenmerken.

Volgende week maandag moet ons dossier nog wel voorkomen voor een of andere raad. En pas dan krijg ik een voorlopig document. Daar kan ik haar wel al mee inschrijven maar de administratieve molen is nog niet voorbij. Volgende week hoop ik op een afspraak met de directie.

Lichtpuntje aan het einde van het verhaal: Nina is erg enthousiast. In tegenstelling tot kinderen die moeten zakken omdat het echt niet meer gaat, kijkt Nina uit naar de nieuwe speciale school. ‘Mama, wanneer lag ik nu eindelijk eens gaan kijken?’ Wij hebben van in het begin open met haat gepraat, over de verschillende type scholen. En ook al wou ze graag met haar zussen zitten, toch verkoos ze de rustige school met kleine klasjes.

Ziek

Er is er hier eentje ziek.

Oplapwerk

Het is niet de moment voor een nieuwe boekentas, vind ik. Met een beetje oplapwerk kan ze er nog een maand mee door. En schijn bedriegt: Manou was echt blij met mijn gepruts.

Française

Water, daar zit toch echt geen smaak in. Ik geef het toe, ik kan dagen, zelfs weken zonder. Maar mijn meisjes drinken ook te weinig, en cola of wijn zijn voor hen geen echte opties.

Daarom kocht ik deze week een klassieke Franse karaf.  Iedere maaltijd ‘toasten’ we en zo werkt iedereen toch een glas binnen.

Naast mijn kroost voed ik dus ook een beetje mezelf op

Koopje

En dat voor geen 2 euro in de Hubo.

Love home swap

Omdat jullie het zo lief vragen zal ik nog een paar huisruilweetjes op lijsten.

* Er bestaan heel veel huisruilsites. Sommige zijn gratis, de meeste rekenen na verloop van tijd abonnementskosten aan. Homelink is de bekendste; Taxistop hoort hier ook bij. Persoonlijk vind ik het een onhandige en lelijke website maar het voordeel is wel dat er veel gewone kleine huizen op staan. Zelf koos ik voor Love Home Swap. Die kan je gratis uitproberen en het is een erg strakke site met veel geweldig schone woningen. Die +- 45 euro iedere 3 maanden heb ik er wel voor over. Als ik met mijn drie kinderen op hotel ga, kost zo een citytrip veel meer. Sommige duurdere sites verzekeren je ook tegen mogelijke schade.

* Homeswappen lijkt een beetje op daten. De kans op slagen hangt grotendeels af van je verwachtingen. Zelf heb ik er mij aanvankelijk ook een beetje aan mispakt. Natuurlijk kan je proberen om je huis te ruilen voor een kasteel met zwembad in Nice. Wie niet waagt, niet wint. Maar meestal heeft de andere eigenaar weinig zin om zijn zomervakantie in Gent door te brengen. Het is geen slecht idee om veel woningen aan te schrijven, en kortbij vakanties in een appartement kunnen ook erg waardevol zijn.

* Wat met de risico’s? Ruil je ook je wagen en je hond? Er zijn geen vaste afspraken. Het is gewoon kwestie van overeenkomen. Onze Amsterdamse vrienden en vooral hun twee zoontjes vonden het leuk om een paar dagen voor Tuc te zorgen. Zij leenden ons hun fietsen uit, wat erg handig is in Amsterdam. Het was dus maar logisch dat zij ook onze fietsen mochten bezigen. Wat ik liever niet wou delen, zoals mijn dure fotocamera, heb ik in de fotostudio weggelegd.

* En ja, ongelukken gebeuren. Wat als? Een mens kan niet overal rekening mee houden want zo mis je ook veel goede dingen. Ook op dat vlak is een gelijkwaardige match belangrijk. En stel dat een van hun fietsen gestolen werd tijdens ons verblijf, tja dan had ik een nieuwe tweedehands gekocht. Potje breken, is potje betalen. Niet? Vertrouwen geven, is gezond.

* Ik was zo enthousiast dat ik meteen een reeks huizen aanschreef, en met succes. Waarschijnlijk gaan we in juli een paar dagen naar Den Haag en eind augustus naar Bristol, Zuid-Engeland. En voor volgend jaar zijn er plannen voor een korte week Parijs en een weekje Lissabon. Hoe meer je swapt, hoe meer geloofwaardigheid dat je opbouwt. En zo gaan mijn drie kinderen toch de mooi deel van Europa kunnen ontdekken. Zalig toch?

Ruzie

Manou heeft ruzie met haar beste vriendinnetje. Het is nu al een paar weken aan de gang. Even maken ze het goed maar een dag later is het weer mis. Dan is de ene boos, dan weer de andere. “Want ik stond bij die en die, en dan wou zij niet meer naar mij zitten. En nu mag ik met die en die niet meer meespelen. En ze zei dat ze nooit nooit nooit nog mijn vriendin wou zijn. Nooit he mama. Ik wou het goedmaken maar dat wou zij niet. En daarom wil ik vanaf nu liever geen boterhammen meer eten, maar warm.” De laatste weken vloeiend er al veel traantjes aan beide kanten. Zo zonde.

Waarom is vriendschap onder meisjes toch zo vreselijk moeilijk? Ik kan me mijn eigen ruzietjes nog herinneren, altijd pijnlijk en zo verdomd nutteloos. Het heeft iets weg van liefdesverdriet al is vriendschap soms nog moeilijker. Zelfs op mijn leeftijd vind ik langdurige en vooral hechte vriendschappen met vrouwen vaak ingewikkelder dan die van mannen en hun maten.

Met drie dochters wist ik dat dit er zou aankomen. Maar geef toe: het tweede leerjaar, dat is toch erg vroeg.

Good reads

Op aanraden van mijn vriendin Patsy maakte ik dus ook een good reads account aan. Ik weet voorlopig niet goed wat ik er moet van denken. Het ziet erg tof en interessant uit de site is jammer genoeg in het Engels, en dat zijn de meeste boeken dus ook.

Ik lees eigenlijk alleen Nederlandstalige boeken. Voor de rest ben ik gewoon te lui En ja, veel romans worden natuurlijk vertaald maar die anderstalige covers maken wel een beetje ingewikkelder. En ik kan me bovendien niet veel gelezen titels herinneren. Morgen voor mijn boekenkast zal ik mijn lijst eens aanvullen

Nu ja, wie mijn good reads-vriendje wil worden, kan dat dus vanaf nu doen. En goed nieuws: gezien ik niet naar de bibliotheek ga kan je mijn aanraders altijd gratis en voor niets uitlenen of ruilen  :-)

Schatje van de dag

 

 

Twijfels

We waren er uit. Ondanks twee jaar revalidatie zouden we Nina in het type 8 onderwijs inschrijven. Nina is de voorbije jaren al drie keer van school veranderd. Volgend jaar gaat dat hoe dan ook opnieuw gebeuren. Ik wil nu dus goed kiezen. Bovendien is iedereen het er over eens dat Nina heel hard (waarschijnlijk te hard) gaat moeten werken in een gewone grote klassieke school.

Maar om Nina te kunnen inschrijven heb ik een attest nodig van het CLB. Ze voorlopig inschrijven is niet mogelijk. En ondanks het feit dat Nina al twee jaar extra begeleiding krijgt en dat ze in alle zorggroepjes zit, blijkt het verkrijgen van zo een attest een uitdaging. Alsof iemand “misbruik” zou maken van het systeem en zijn kind daar even voor “de lol” zou inschrijven. Dat Nina de nodige test moest ondergaan is logisch. Alleen kinderen met een IQ boven de 89 mogen naar type 8. En dat zowel de juf, het CLB als het revalidatieteam op één lijn moeten zitten, kan ik ook begrijpen.

Maar waarom dat allemaal zo vreselijk lang moet duren? Wij maken iedere dag een volledig nieuwe krant. Soit. De inschrijvingen in Sint Salvator zijn al meer dan een maand bezig. Ik was er als eerste bij, toen. Dat was drie weken geleden. Voorlopig is er nog altijd plaats maar het eerste gesprek met het CLB is pas gepland binnen… twee weken. Sneller kon “echt” niet. En zelfs die dag ga ik waarschijnlijk geen attest krijgen.

Ik hou niet van openstaande dossiers. Al die tijd word ik overspoeld met verhalen, van mensen die ook “een kindje hebben als Nina”. Sommige kozen voor type 8, andere niet. Het probleem is dat mijn Nina natuurlijk nooit helemaal lijkt op hun kind, en dat vergelijken dus moeilijk is. Bovendien is het onderwijs de voorbije jaren erg veranderd. Zo gelooft onze huidige directeur niet meer in overzitten of dubbelen. Je kan mee of je ziet niet op je plaats. Ik hoor ook steeds meer interessante stemmen tegen inclusie. Homogene groepen zijn eerlijker voor iedereen.

En toch groeit er opnieuw een klein twijfelbeestje in mijn hoofd. Als Nina me spontaan vraagt of ik haar ‘schrijfoefeningen’ wil geven . Of ze een volledig klasliedje (of hitje)uit haar hoofd kan nazingen. Of als ze na één keer spieken mijn Ipad-code onthoudt. Het zijn details, dat besef ik wel. Toch heb ik het gevoel dat ze de laatste weken erg veel en snel bijleert.

Zucht. Twijfel. Denk. Kreun. Grrr. Twijfel. Nuja, op dit administratief tempo gaat het probleem zich vanzelf oplossen want dan gaat er in een van beide scholen gewoon geen plaats meer zijn

E-books

Manou leest niet zo graag. Zonde maar ik maak me geen zorgen. Als kind vond ik lezen ook niet zo bijzonder leuk terwijl ik nu toch bijna een boek per week lees. Ik kan nauwelijks zonder; het is mijn rustmoment zo net voor het slapengaan. Om haar te motiveren gaan we sinds kort naar de openbare bibliotheek. Zo zelf kiezen, het lijkt op shoppen en dat vind ze (hopelijk) wel leuk. Jaren geleden moest ik ooit een boete betalen die meer dan drie keer het aankoopbedrag van het boek bedroeg. Sindsdien weiger ik voor mezelf nog boeken te huren. Maar als ouder moet je af en toe een princiepje overboord gooien.

Ik begrijp trouwens niet goed waarom we online niet gewoon een reeks E-books kunnen uitlenen. Dat zou toch veel gemakkelijker zijn? Download vijf boeken en binnen de maand verdwijnen de bestanden. Dan zou je nooit meer moeten een boek moeten reserveren. Een exemplaar verliezen of beschadigen of te laat terugbrengen zou op die manier ook onmogelijk worden. En het is goedkoop en milieuvriendelijk. Waar wachten we op?

Het probleem ligt bij de uitgeverijen, die niet echt houden van E-books. Het mooiste bewijs hiervoor is dat sommige E-books meer kosten dan een gedrukt exemplaar. Op de redactie komen hier ook nog alle dagen grote postpakken aan, vol dikke recensieboeken. Toegeven: ik had een langdurige ziekenhuisopname nodig om overtuigd te geraken. En ik lees nog altijd veel boeken op papier omdat die gewoon aan elkaar doorgegeven worden en dus goedkoper zijn. Maar kijk, wie nog niet overtuigd is van E-books en het graag eens wilt proberen, mag me gerust mailen en er eentje van me lenen