Een leven met kinderen

Toen wij aan kinderen dachten, kregen we veel waarschuwingen te horen. Pas maar op, een leven met kinderen is niet te onderschatten. Alles gaat veranderen. Gedaan met uitgaan, met feestjes, met voltijds werken, met hobby’s, met tijd voor jezelf. En dan was ik zwanger en volgde er een nieuwe reeks onheilsberichten: wacht maar tot je vijf of zes maanden ver bent, het wordt heel lastig. Je gaat opgezwollen voeten krijgen en rugpijn, en ‘s nachts slapen met zo een dikke buik dat gaat vaak ook niet meer. Onderschat het niet, zo een zwangerschap. Misschien heb ik heel veel geluk gehad maar ik heb tot de laatste dag met plezier gewerkt, zonder veel klachten.

Wacht maar tot de baby er is. Die eerste maanden ga je niet buiten komen. Zo een pasgeboren baby is heel vermoeiend. Sommige moeders beweerden dat ik de eerste weken niet eens tijd zou hebben om mezelf te wassen, en dat ik best kon uitkijken naar poetshulp. Maar ondanks onze medische problemen heb ik erg genoten van mijn zwangerschapsverloven.

Bij het lezen van de discussie van de week kon ik het toch niet laten om een beetje te fronsen. Begrijp me niet verkeerd: het zijn leuk geschreven stukken, soms heel herkenbaar. Ook ik heb de voorbij jaren keuzes moeten maken om een evenwicht te vinden tussen mijn werk en mijn gezin, zeker gedurende de langdurige ziekenhuisperiodes.

En ook ik stel me soms vragen over de toekomst. Wat komt er voor Nina na type 8? Gaat zij ‘de job van haar leven’ vinden na een technisch of beroepsopleiding? Gaat zij genoeg geld verdienen om onafhankelijk en gelukkig te zijn, om zonder zorgen zelf kinderen te krijgen en een huis kopen? Moet ik voor haar (of voor Flo?) extra geld opzij proberen zetten? Is dat überhaupt wel mogelijk? Even zag het er naar uit dat Flo’s epilepsie gepaard zou gaan met een heel zware mentale handicap. Op vlak van een onzekere toekomst kan dat wel tellen.

Toch prijs ik mezelf gelukkig. We leven in een van de rijkste delen van de wereld. Manou heeft niet zo veel last meer van haar klompvoetjes, Nina is een lief en vrolijk kind, en ook Flo’s aanvallen zijn stabiel. Piekeren en twijfelen en schuldgevoelens, daar steek ik geen energie in. Waarom zou ik? Dus laten we eerlijk blijven.  Eén gezond kind opvoeden in België, zo onhaalbaar kan dat toch niet zijn?

In de gazet

Het zijn de laatste loodjes voor de musical Robin Hood van ons neefje Remi. Ik heb alvast een beetje reclame gemaakt bij de collega’s. En met succes want vandaag staat Remi zowel in Het Nieuwsblad als in Het Laatste Nieuws. Misschien, als hij later een echte BV wordt, kan ik zijn persverantwoordelijke worden

Maar voor de show van vrijdag moeten de kinderen en wij nog heel veel repeteren. Het is de laatste spurt. Vandaag, morgen en woensdag een generale repetitie.

Vrijdag beginnen we met een volledig uitverkochte schoolvoorstelling waarop ook Manou’s klas aanwezig zal zijn. Spannend. Ik vind het erg tof dat de directie meteen enthousiast reageerde op mijn voorstel om te komen kijken. En nog leuker is dat ze deze week in de klas leren over Robin Hood.

Mijn bosmeisje vind het allemaal erg spannend, en ik stiekem ook.

Het vonnis

Een uur moeten aanhoren wat je kind allemaal niet kan, echt leuk is anders. Niet dat ik veel nieuws te verwerken kreeg. De tests spreken elkaar bovendien vaak tegen. Dan is ze weer heel taalvaardig, heeft ze een hoog verbaal IQ terwijl ze in een andere test net niet beschikt over voldoende woordenschat. En ze kan zich moeilijk concentreren, vergeet snel. Behalve liedjes en versjes want die kan ze dan wel buitengewoon goed vasthouden. 

En de ouders zouden haar dus graag naar een type 8-school sturen? Klein misverstandje want leuk vinden wij dat niet. Maar ik ben niet blind. Ondanks twee jaar revalidatie zit Nina in alle zorggroepjes. ‘Misschien moet ik de vraag anders formuleren. Geloven jullie dat Nina zes jaar gewoon onderwijs gaat aankunnen? Het liefst zou ik hier overtuigd worden.’

Toen zaten we vrij snel op dezelfde golflengte. Ik was wel blij te horen dat Nina een heel uitgesproken type 8-profiel heeft, een leerstoornis en geen algemene achterstand. Ook op vlak van sociale vaardigheden doet ze het erg goed, geen introversie of leermoeheid, geen auti-kenmerken.

Volgende week maandag moet ons dossier nog wel voorkomen voor een of andere raad. En pas dan krijg ik een voorlopig document. Daar kan ik haar wel al mee inschrijven maar de administratieve molen is nog niet voorbij. Volgende week hoop ik op een afspraak met de directie.

Lichtpuntje aan het einde van het verhaal: Nina is erg enthousiast. In tegenstelling tot kinderen die moeten zakken omdat het echt niet meer gaat, kijkt Nina uit naar de nieuwe speciale school. ‘Mama, wanneer lag ik nu eindelijk eens gaan kijken?’ Wij hebben van in het begin open met haat gepraat, over de verschillende type scholen. En ook al wou ze graag met haar zussen zitten, toch verkoos ze de rustige school met kleine klasjes.

Ziek

Er is er hier eentje ziek.

E-books

Manou leest niet zo graag. Zonde maar ik maak me geen zorgen. Als kind vond ik lezen ook niet zo bijzonder leuk terwijl ik nu toch bijna een boek per week lees. Ik kan nauwelijks zonder; het is mijn rustmoment zo net voor het slapengaan. Om haar te motiveren gaan we sinds kort naar de openbare bibliotheek. Zo zelf kiezen, het lijkt op shoppen en dat vind ze (hopelijk) wel leuk. Jaren geleden moest ik ooit een boete betalen die meer dan drie keer het aankoopbedrag van het boek bedroeg. Sindsdien weiger ik voor mezelf nog boeken te huren. Maar als ouder moet je af en toe een princiepje overboord gooien.

Ik begrijp trouwens niet goed waarom we online niet gewoon een reeks E-books kunnen uitlenen. Dat zou toch veel gemakkelijker zijn? Download vijf boeken en binnen de maand verdwijnen de bestanden. Dan zou je nooit meer moeten een boek moeten reserveren. Een exemplaar verliezen of beschadigen of te laat terugbrengen zou op die manier ook onmogelijk worden. En het is goedkoop en milieuvriendelijk. Waar wachten we op?

Het probleem ligt bij de uitgeverijen, die niet echt houden van E-books. Het mooiste bewijs hiervoor is dat sommige E-books meer kosten dan een gedrukt exemplaar. Op de redactie komen hier ook nog alle dagen grote postpakken aan, vol dikke recensieboeken. Toegeven: ik had een langdurige ziekenhuisopname nodig om overtuigd te geraken. En ik lees nog altijd veel boeken op papier omdat die gewoon aan elkaar doorgegeven worden en dus goedkoper zijn. Maar kijk, wie nog niet overtuigd is van E-books en het graag eens wilt proberen, mag me gerust mailen en er eentje van me lenen

Kiekjes

Het was een heel erg leuke citytrip.  Wat we bezocht hebben ?  Een koppel vrienden, een plaatselijk festival, de werkplek van een ex collega, een paar markten en veel speeltuinen.  Geen musea nee en dat vind ik totaal geen gemis. Met kleine kinderen ga ik eerder voor beleven dan voor bezoeken.

Dagje met de locals :)

Amsterdam met kids, dag 1

Verboden op de kaart te kijken, dat is voor toeristen.

De buren

Manou op de fotoredactie van het NRC

Spelen

Het speelgoed van een ander is altijd veel toffer

Amsterdam, het voorspel

Na de ontdekking van het huisje besloten we, zoals de locals, een eindje te gaan fietsen. Langs de kitscherige volkstuintjes en de vele boeddha beeldjes, voorbij een kinderboerderij tot we toevallig aankwamen bij een lokaal festivalletje. Enorm veel volk maar we beleefden er toch een leuk moment.

Ontertussen stak Nina haar vingers tussen een deur en viel Flo bijna uit haar fietsstoel.

We eindigden de dag dus gewoon ‘thuis’, met een warm bad en heerlijke diepvriespizza.

Doel

Doel is al platgefotografeerd. En toch bleek de realiteit verrassend anders.

Jarig

Binnen een maandje is Manou jarig, en net als vorig jaar wil ze graag een leuk feestje.

Vorig jaar, in het eerste leerjaar, nodigden we de volledige klas uit. Altijd pijnlijk vind ik het als die en die wel naar een feestje mogen en toevallig jij niet. Bovendien zijn het vaak dezelfde kinderen die uit de boot vallen. Ondertussen zijn we een jaar verder en plots besef ik hoe weinig Manou is teruggevraagd.

Vriendschap hoeft niet afgewogen te worden. Wij ontvangen ook meer dan we ooit op bezoek gaan. Ik vind dat echt niet erg maar er zijn grenzen. Mensen die twee drie vier vijf keer bij ons komen eten en ons dan terugvragen op restaurant waar iedereen zijn deel betaald, daar ben ik toch te oud voor geworden. Of “we gaan jullie eens terugvragen als het mooi weer is voor een BBQ”. Ooit, als het mooi weer is, alsof wij ons binnen niet kunnen gedragen. En dan komt dat ‘tuinfeest’ er eindelijk en mogen we ons eigen vlees meebrengen.

Dergelijke vriendschappen blijven niet duren, dat beseft iedereen. Ik heb trouwens steeds minder volk rond mij nodig. Maar bij kinderen ligt dit verhaal toch iets ingewikkelder. “Je wordt 8 jaar dus ik stel voor dat je 8 kindjes uitnodigt. En kies dan vooral de kindjes bij wie jij ook eens welkom was.;-) ” Moeilijk. Haal je een meisjeskliek van 4 uit elkaar? Nodig je één jongen uit? Voor je het weet zit je toch aan de helft van de klas en dan wordt het weer pijnlijk voor de rest.

Tja, goed doen voor iedereen én voor jezelf het is niet gemakkelijk

Glijbaan

We krijgen een glijbaan, weliswaar zonder stoere armen. We kopen er een toren bij, dacht ik maar die dingen kosten blijkbaar veel geld.  Dus moet ik iets anders verzinnen.

Online vind je veel van die glijbanen zonder toren. Waarom doen mensen maar een deel van zo een speeltuig weg?

Even hadden we het wilde idee om een berg te maken, met een buis in de grond maar daar heb je naar het schijnt een container aarde voor nodig. Dus ben ik nog altijd op zoek naar een creatieve én goedkope oplossing. Wie?

Huiswerk

 

 

‘Manou maakt haar huiswerk.’

Ik weet  niet of de foto’s mij echt geruststellen. De papa mailt me regelmatig Iphonefoto’s, zodat ik van op het werk live een beetje kan meegenieten. Sommige collega’s trekken even naar buiten voor een sigaretje, ik geniet van een paar familiekiekjes. Heerlijk.

Een foto per jaar

(volledige reeks vind je hier)

Het idee is absoluut niet nieuw. Ik nam me voor er aan te beginnen na de geboorte van Flo maar ook dan had ik andere dingen aan mijn hoofd. Deze week botste ik op de zusjes Brown, en het effect blijft even krachtig ook voor volwassenen. Misschien begin ik er toch nog eens aan … al is het maar als gimmick voor op hun trouwfeest (of zo).

Kleedje

Ik heb het dan toch maar afgewerkt

Tijd voor jezelf

Gisteren had ik een dagje vrij genomen, zomaar. Ik had niet echt iets gepland. Misschien kon ik met de man gaan lunchen, of met een vriendin op stap, of naar de sauna. Uiteindelijk besloot ik, ook al lag ons huis vuil, het naaien nog eens een kans te geven. Een kleedje met rits, zo moeilijk kon dat toch niet zijn?

Alles ging aanvankelijk erg vlot, ook al werkte ik zonder patroon. Vooral de volgorde van wat je binnenste buiten aan elkaar naait, zorgde voor de nodige problemen. Ik begon iets na elven aan het kleedje, en ik nam me voor om het drie uur af te werken.

Jammer genoeg liep het mis aan de mouwen. Om twintig na drie was de school uit. Naaien met kinderen in de buurt, het is vragen om stress. Gewoon een bandje rond de armholten en ik was klaar. Maar in die tien minuten viel Flo van de trampoline, kakte Nina in haar broer en kreeg Manou ruzie. De afwerking van mijn kleedje trok dus op niets.

Waarom zijn die scholen tegenwoordig toch zo vroeg gedaan? Twintig na drie gaat de bel. Werk of niet, om vijf na drie is het hier dus gedaan met de rust.

Ik was ontgoocheld. Natuurlijk kan ik alles nu nog gaan lospeuteren en opnieuw beginnen. Maar al mijn materiaal moest die avond terug de kast in, en bovendien heb ik de komende dagen/weken helemaal geen tijd meer om te naaien.

Misschien is naaien gewoon niets voor mij. Misschien is een eigen hobby niet meer voor mij weggelegd. Ik heb al meerdere avondcursussen en sportclub geprobeerd en altijd bots ik op hetzelfde probleem. Tijd maken voor mezelf zorgt gewoon voor nog meer stress. Ik nam er deze keer gewoon een dag verlof voor en nog lukt het niet.

Misschien moet ik mij gewoon neerleggen bij het feit dat drie kinderen en een intensive job niet te combineren zijn met vrije tijd. Begrijp me niet verkeerd: ik beschouw mijn kinderen zeker niet als een opdracht. Ik ben graag met hen bezig. Maar zo af en toe een moment voor mezelf…

Zelf voor intense vriendschap heb ik te weinig tijd, besef ik. Op den bots iets gaan drinken met een paar vriendinnen, spontaan bij elkaar binnenspringen en blijven hangen, samen op weekend, … Het is allemaal verleden tijd. Iedereen heeft het druk, iedereen is bezig met zijn kroost, dus spreken we heel af en toe af in koppel en met de kinderen.

Laatste had ik het er nog over met een gescheiden vriendin. Co ouderschap was het beste wat haar was overkomen, vertrouwde ze me toe. ‘ De ene week ben ik er volledig voor de kinderen, de andere week draait rond mij. Lekker in de zetel hangen of op het laatste moment beslissen om toch een terrasje te doen, ergens blijven hangen, uitslapen of ‘s morgens vroeg gaan joggen: het kan.’

Ik zou er mijn relatie niet voor opgeven, en de miserie van een scheiding is het me niet waard. Maar zo een zuiver ik-moment af en toe, het moet zalig zijn. Om zeven uur opstaan en het ochtendgloren fotografen, door Brussel slenteren op een mooie zomerdag, één dag opstaan zonder te moeten denken aan wie waar om welk uur moet zijn, verrast worden of rustig een leuk boek lezen in de hangmat. Het klinkt egoïstisch maar het zou leuk zijn moest het keven voor een keer nog eens draaien rond mij.

Misschien is het eigen aan dit levensstadium. Misschien heb ik gewoon pech dat mijn mama er niet meer is en dat mijn kinderen een beetje sukkelen met hun gezondheid. Misschien ga ik wel meer tijd (maar minder fysiek) hebben als de meisjes iets ouder worden. Misschien verwacht ik gewoon te veel.

Alle jullie lezen het, tis dringend tijd dat ik eens een beetje vroeger in mijn bed kruip.

Sjaal

Nu ik de moeite nam om mijn naaimachine nog eens van onder het stof te halen, maakte ik met restjes nog een sjaal. En ook al vond ik het vandaag leuk en ontspannend;  ik twijfel of al dat naaien wel aan mij besteed is.

Het was een sjaaltje bedoeld voor Manou maar hoe ouder meisjes worden hoe meer ze in mama’s gerief snuisteren. Dus ik dacht: ik kan ze maar beter voor zijn

Pocho

De zomer wil maar niet beginnen en daarom naaide ik deze ochtend snel nog eens een pocho, voor de dochter. Blijkt achteraf dat ik er zelf in kan. Zo jammer

Communies

Een kerkelijk huwelijk, dat is hard werken. Dacht ik. Dit weekend mocht ik eens eerste communies proberen, en nu weet ik wel beter

Enkele weken geleden belde een juf van het eerste leerjaar mij op, lichtjes in paniek. Ze was dringend op zoek naar een fotograaf voor de eerste communies. Vorig jaren nam een andere mama fotograaf die taak op zich maar die haakte nu af. Ze waren op het laatste moment dus nog op zoek naar iemand. De school ligt me nauw aan het hart. Ik voel me er erg goed, net als Manou trouwens. En ook al ben ik niet gelovig, ik wou het heel graag doen.

Dit jaar deden 58 kindjes hun eerste communie. Een beetje sfeer in de kerk en dan de offerande natuurlijk, dat is wat de ouders verwachten. Moest iedereen zijn eigen fotograaf optrommelen, dan wordt het chaos. De kerk zou nu al afgeladen vol zitten. Ik wist dat het druk zou worden maar eerlijk waar: 58 kindjes, dat is echt veel. En al die ouders verwachten natuurlijk dat hun kind een paar keer op de foto staat. De kinderen zaten in rijen achter elkaar, en er was erg weinig licht in de kerk. Het is lang geleden dat ik nog zo heb gezweet.

‘De vorige fotograaf deed het zus en zo, en wij kregen dit en dat.’ Ik vind het altijd lastig om te moeten concurreren tegen een onbekende collega. Maar het is natuurlijk logisch dat de leerkrachten en de directie vergelijken. Hoeveel foto’s leverde zij af? Bewerkte ze haar foto’, en zo ja hoe hard? Trok zij de hele mis door foto’s of probeerde ze onzichtbaar te werken? Maakte ze veel closen of ging ze eerder voor groepsfoto’s? Legde ze ook de grappige situaties vast of beperkte ze zich tot de klassieke beelden?

Als kind duurde een kerkdienst mij altijd te lang. Deze keer had het gerust een half uurtje langer mogen duren. Ook al ben ik niet katholiek, ik moet toegeven dat het een mooie dienst was. Morgen lever ik 387 foto’s af. Dat is meer dan 2 foto’s per minuut, en dat moet maar genoeg zijn. Alle kinderen staan er op, al kijken sommigen ook de verkeerde richting uit tijdens hét moment van de eerste communie. Ik heb mijn ding gedaan, zonder rekening te houden met mijn voorganger. Na zo veel jaar ervaring kan ik mij dat permitteren, denk ik. Want fotografen zijn als restaurants: smaken verschillen maar steak frieten bestellen bij een Italiaan is hoe dan ook een slecht idee.