Kleedje

Ik heb het dan toch maar afgewerkt

Sjaal

Nu ik de moeite nam om mijn naaimachine nog eens van onder het stof te halen, maakte ik met restjes nog een sjaal. En ook al vond ik het vandaag leuk en ontspannend;  ik twijfel of al dat naaien wel aan mij besteed is.

Het was een sjaaltje bedoeld voor Manou maar hoe ouder meisjes worden hoe meer ze in mama’s gerief snuisteren. Dus ik dacht: ik kan ze maar beter voor zijn

Project : de maand

Doe eens een maand anders dan anders. Dat is het idee. Goede voornemens houden we meestal toch niet veel langer vol. Iedereen heeft wel een paar scherpe kantjes. Gewoontes doorbreken zorgt voor nieuwe inzichten. Dat is verrijkend en interessant. En wie weet komen we er wel beter uit

Op mijn lijstje staan alvast:

*Maand van de hoffelijkheid
* Zonder alcoholmaand
* De 1-liter water maand (ik gruw van plat water)
* Zonder brood maand
* Facebookvrije maand
* Televisieloze maand
* Vroeg in bed maand
* Autoluwe maand
* Vleesloze maand
* Cola light vrije maand
* Fruitmaand
* Sportmaand
* Stoppen met shoppen maand (voor mezelf maar ook voor de kids)
* Picture a day maand (nu echt )
* Cafeïnevrije maand
* Aspartaamvrije maand
* Grote kuismaand
* …

Nog suggesties?
Sommige punten kan ik misschien combineren. En ik las zeker ook een vakantiemaand in Wie doet mee?

 

Kleerhanger

 

Mijn meisjes verkleden zich graag, en hun vriendinnetjes ook. De voorbije jaren hebben we heel veel verkleedkleren verzameld, niet altijd kant-en-klare pakjes maar veel goedkope hoedjes, oude zonnebrillen en zelfgemaakte of gepimpte kleren. Tot voor kort stak alles in een grote verkleedkist maar na ieder spel lag driekwart van de inhoud op de grond.

Een kist of koffer is eigenlijk niet zo handig. Vaak halen ze alles er uit gewoon in hun zoektocht naar dat ene stuk. En dus investeerde ik in een cirkelvormige kleerhanger, die kan draaien. Zo zien ze alles mooi hangen. En in de kist is er nu voldoende plaats voor de hoeden, sjaals en valse sierraden. Allee voorlopig

Monstermuts

 

Ik ging eigenlijk voor een Angry Bird maar had niet genoeg groene wol over. En dus maakte ik er maar een monstertje van.

Poncho

Gemakkelijk te maken. Eén addertje onder het gras: er kruipt echt héél veel pomponband in. Met mijn drie aangekochte meter kwam in niet toe voor Manou. En dus werd het een poncho voor Flo.

 

Colette en Cezar

Twee jaar geleden had ik nog nooit een naaimachine van dichtbij gezien. Samen met een paar gezellige dames ben ik beginnen haken en dan naaien. Ondertussen heb ik van mezelf al ontdekt dat ik geen groot naaitalent alla Madame Zsazsa ben. Naaien is wel leuk, zo af en toe, maar ik heb niet genoeg tijd en geduld voor.

Rokjes, kussens, verkleedkleren en andere gemakkelijke en in een uur klaar-kledingsstukken durf ik nog aan. Daar stop het ook. Kleedjes zijn voorlopig  nog niet echt aan mij besteed. Maar geen nood: je kan zelfgemaakte kleren ook gewoon kopen.

Zo bestelde ik onlangs een kleedje voor Manou bij Colette en Cezar. De dame achter het naaimachine is samen met mij beginnen naaien. Ondertussen heeft zij een geweldig leuk online winkeltje lopen.  Het concept is simpel: kies je model en kies je stofje en zij maakt het voor u. Ik was alvast erg blij met het resultaat

Foto van de dag (of eerder nacht)

Wij beschermen onze witte tafel hier altijd met een vinyl tafelzeil. Dat is nodig.

Onlangs kocht ik een “vers” exemplaar op het stoffenspektakel, met retro stripprint. Geen geld. “Houdt u ook zo van strips?” lachte de Hollandse verkoper. Bof. Niet zo eigenlijk maar ik vind het wel een erg leuke, retro popart-achtge tekening.  ;-)

 

Eerste naailes

 

Monkey see, monkey do. Kinderen apen hun ouders na. Manou wou dus ook leren naaien. En toen ik op groupon een aanbieding zag staan voor een kindernaaimachine (40 euro ? inclusief verzendingskosten) dacht ik: waarom niet?

Goedkoop is altijd een risico. Soms heb je echt geluk en krijg je meer dan waar voor je geld. Soms ook niet. 40 euro is geen geld maar het toestel is wel heel erg basic. Het doet een beetje Russisch aan, zonder aan en uit knop en zonder lichtje. Tja. Voorlopig zijn mijn meisjes enthousiast en als dat zo blijft, zal ik wel investeren in een iets beter exemplaar. Voor hetzelfde geld zijn ze het binnen een paar weken beu.

Nieuwe mutsen

 

De zomer is nu echt wel voorbij. Tijd voor een reeks nieuwe mutsen. En deze keer ben ik begonnen voor mezelf Flo haar “beertje” is ook al klaar en aan het tempo van één muts per avond zal de rest ook wel snel volgen. Haken voor de open haard is zo zalig. Leve de herst.

Verjaardag T-shirt

Volgende week is Nina jarig. Zes jaar is het al geleden dat dit piepklein meisje ter wereld kwam. Nina maakte een bewogen start maar ondertussen is het een flinke en lieve meid geworden. En dat gaan we vieren.

Woensdag is een leuke dag om jarig te zijn. In de voormiddag is het feest op school. De juf vroeg ons om voor de gelegenheid een cd’tje mee te brengen met Nina’s lievelingsliedjes. Leuk idee, maar ook best moeilijk. Want zo één cd met al haar lievelingsliedjes hebben we niet meteen liggen. Move tegen pesten, een paar liedjes uit de musical van Robin Hood, een hitje van K3 en ook een paar van eurosong for kids, en niet vergeten dat Portugees hitje. Ik ben nu dus maar begonnen om één persoonlijk Nina cd zelf samen te stellen.

En dan kreeg ik een schriftje mee van de juf. Of ik per jaar een paar foto’s kon verzamelen en een leuke anekdote. Right. Klinkt eenvoudig maar mijn privéfoto’s staan verspreid over verschillende externe harde schijven. En ook daar staan ze niet meteen mooi chronologisch geordend. Per jaar een paar leuke foto’s verzamelen werd dus toch een vrij tijdrovende bezigheid en dan moest ik er nog een anekdote bij verzinnen. Huiswerk noemen ze zoiets, voor ouders

Toegeven: feestjes organiseren doe ik graag. Dus besloot ik nog een leuke verjaardag T-shirt te maken voor Nina, geïnspireerd op Banksys maar dan met 6 ballonen. En dan stort ik me nu nog eens op Pinterest, want tegen volgende week moet ik nog een leuk recept vinden voor een taart of cake of …

Massa

Hoeveel T-shirts kan een mens zo maken op een paar avonden? Elke dochter één twee een paar , en dan wat geschenkjes en oude effen T-shirts pimpen… Het gaat goed vooruit en ik blijf enthousiast over het resultaat.

Laat het schooljaar en bijhorende verjaardagsfeestjes maar komen. Ik weet nu al wat gegeven

Bling bling

“Oh mama. Kijk zooo mooooie stofje, in het geeeel, mijn lievelingskleur. Mooooi.”

Je kinderen meenemen naar de stoffenwinkel is altijd een risico. Maar verkleedkledij is heel snel gemaakt, dacht ik. Dus kocht ik een meter gele bling-bling stof, en later nog een meter groen en roze. Ik knipte er een lang kleed uit, in één stuk. Alleen de zijkanten moest ik nog naaien: per kleedje twee rechte stroken van pakweg 50 cm. Een makkie, zo leek het.

Na 20 centimeter begon mijn machine plots raar te doen. Eerst bleef mijn bovendraad springen, dan werden de steken plots zo groot en uiteindelijk leek hij gewoon niet meer te naaien. De naald ging op en neer maar de draad weigerde mee te gaan. Stress. Ik werk met een goedkoop toestel, uit de Lidl, en bovendien heb ik niet zo heel veel ervaring. Misschien was het de naald, of een of andere instelling. Of misschien was mijn spoel vuil en knelde er ergens iets.

Wat hooguit tien minuten zou duren, werd plots een dagtaak. Ik heb mijn toestel helemaal uit elkaar gehaald. Na uren prutsen en vloeken en proberen en opnieuw en opnieuw, gaf ik het op. Mijn machine is kapot, zuchtte ik. “Dat heb je met die goedkope toestellen. Koop u toch gewoon een nieuw. Je doet dat toch graag naaien?”

Ik twijfelde want ja, iedereen verklaart me gek me mijn Lidl-toestel maar eigenlijk ben ik daar prijs-kwaliteit erg tevreden van. Rond de 70 euro heb ik het ding ooit betaald. Wat zou een duurder toestel meer kunnen? Ik weet bovendien nog altijd niet of ik naaien wel echt zo super leuk vind.

Voor kleine hebbedingetjes en rokjes en tasjes en verkleedkledij is het tof. Maar ondertussen heb ik ook al begrepen dat kleren kopen uiteindelijk nog altijd goedkoper is. Is het dan wel een goed idee om mijn een nieuw naaimachine te kopen van meer dan 300 euro? Ik zou dat geld dan liever geven aan een goedkope overlock. Dus reed ik naar de mediamarkt en naar de carrefour, op zoek naar een nieuw goedkoop basismodel maar ik vond niets deftigs.

“Zal ik vragen aan Meter of ze die kleedjes voor u afwerkt, dan kan je de komende weken rustig op zoek gaan naar een nieuw toestel.” Soms heeft hij goede ideeën, die man van mij. En wat bleek? Haar toestel bleek plots ook vast te hangen. Het ligt dus toch aan de stof. Jullie zijn gewaarschuwd

Zakdoekentasje

Tasjes naai ik meestal niet zelf. Er zijn genoeg leuke dingen te koop in de H&M, Hema en Decathlon voor geen geld. Hoeveel zwemzakken kan een kind trouwens hebben? Ik kan mij echt niet opladen voor 5 of 7 euro. En voor een stevige boekentas in elkaar te steken, kan ik niet goed genoeg naaien.

Maar onlangs kreeg Manou een zakdoekentasje cadeau. Mijn meisjes vonden het geweldig, en plots hadden ze wel altijd en overal een proper doekje bij de hand. Dus maakte ik er gisteren eentje na, voor Nina. Op een half uurtje zat het in elkaar en blij dat ze er mee was. Na een serie rokjes, neem ik me voor om tegen september een reeks zakdoekenhoudertjes te maken. Ideaal voor mijn restjes stof, en misschien zal Flo dan toch met een propere neus naar huis komen.

Een zelfgemaakte zitzak

Ik had nog een groot stuk stevig canvasstof over, van in de Ikea. Voor kleren vind ik de stof net iets te hard dus besloot ik er een groot kussen mee te maken. Ik had nog veel oude, versleten of ongemakkelijke kussen liggen. Het naaien ging snel en de vulling van de oude kussen versteken ook. Maar ik had niet genoeg. Blijkbaar ben ik de enige die oude kussen spaar, want ik vond ook niet meteen andere verstoten kussens. Dus bestelde ik vulling bij.

Dat is niet goedkoop. 30 euro (inclusief verzending) voor 300 liter. Maar kom: ik had er nu al genoeg werk in gestoken. Een halve zitzak is ook zonde. Vandaag kwamen de witte pareltjes aan. Ideaal. Tijd om het geheel af te werken. Ik knipte de zak open en ging even snel met mijn hand door de witte bolletjes.

Hel. Die kleine witte pareltjes bleven overal aan plakken. Ik kon geen stap meer voor of achteruit, en besefte (te laat weliswaar) dat het een vreselijk rommelig boeltje zou worden. Daddy rolde een grote voetmat op, als een soort trechter, en samen hebben we de vulling in de zitzak gegoten. De hele gang lang, mijn kleren tot in mijn haar hing vol witte schuimbolletjes.

Hopelijk vinden mijn meisjes hem nu wel gemakkelijk.

Kleedje

Wat zou je zo op een vrije woensdagnamiddag? Je nodigt 2 vriendinnetjes uit om de kinderen bezig te houden, zodat je zelf eens “rustig” kan naaien. Geweldig haalbaar idee, hum.

Eerste kleedje, zonder patroon want daar had ik weer geen geduld voor. Best ok, vind ik zelf behalve dat het een maatje of twee te klein uitviel. Maar dat kreeg ik Nina niet meer wijsgemaakt. Dus trok ze vandaag toch naar school met een super aansluitend ultra kort kleedje. En deze namiddag mag ik opnieuw beginnen

Een grote pompon

“Mama, ik wil een muts met een grote pompon, echt een grote.” Ik geef toe dat ik zelf even schrok van de maat. Be careful what you wish for.

Maar mijn meisjes vinden hem geweldig dus heb ik hem laten hangen. Een beetje gekheid in deze koude en harde wereld kan geen kwaad, lijkt mij.

Wanten

Op aanraden van een goede vriendin: na een serie mutsen ben ik nu bezig aan een reeks wanten: een buis met een duimgat, vingers blijven vrij. Niet ideaal voor onze fietstocht ‘s morgens (te koud) maar Manou draagt ze wel graag op school. Die wanten zijn gemakkelijker alleen aan te trekken dan gewone nen.

Nog een mutsje

Eigenlijk ging ik voor een tweede uilenmuts. Eens bezig leek het ding toch iets meer weg te hebben van cookie monster. Ook leuk.

Een berg mutsen liggen er hier al, een nog altijd geen sneeuw in het vooruitzicht. Misschien moet ik maar eens beginnen om iets anders te haken. Het ontspant mij. Neen, knuffels hebben mijn meisjes genoeg. En tasjes gebruiken ze toch niet. De meeste zijn te moeilijk of te veel werk, en niet droogkastproof . Maar andere tips zijn meer dan welkom.

Mutsjesweekend

Het klinkt vreselijk melig en saai: samen mutsjes haken. Niets is minder waar. Haken is gezellig en ontspannend. Het gaat bovendien goed vooruit: op een avond heb je een mutsje, op een weekendje aan zee zo ’s avonds voor en na het eten gemakkelijk drie. Ik heb het zelf via via op een avond met de nodige cava en humor geleerd. Nu deel ik het op mijn beurt met anderen. En binnenkort loopt heel Vlaanderen met een zelfgehaakt mutsje rond.