Nieuwe buren

Ik ben een grote fan van de Decathlon, zeker voor de kinderen maar ook voor mezelf. Niet dat ik zo veel aan sport doe Maar ik hou wel van betaalbare kledij dat tegen een stootje kan. En ze verkopen er ook zo leuke gadgets en verjaardagsgeschenkjes, van zwemgerief en buitenspeelgoed tot warme handschoenen en kleurrijke zaklampjes.

Jammer voor mij maar gelukkig voor mijn portemonnee moet ik er voorlopig best ver voor rijden, naar Antwerpen of Brugge. Maar daar komt dus verandering in. Decathlon gaat zich niet naast de Ikea maar wel naar de Weba vestigen. En dat is achter mijn hoek, op loopafstand als het ware.

Danger  

Stick together

Enkele maanden geleden kocht ik een nieuwe, krachtigere mac. Die had ik nodig omdat mijn fotobestanden ook steeds groter en zwaarder worden. Maar wat zou ik doen met mijn “oude” mac? Na drie jaar doet hij het nog altijd zo goed als probleemloos. Maar wat moet ik met 2 desktops? Dus besloot ik om hem te verkopen, online. Dat ging vlot, ook al kreeg ik maar één vierde van de oorspronkelijke prijs. Computers zijn snel afgeschreven.

Na twee dagen sprak ik af met een geïnteresseerde koper. Hij zou hem om kwart na tien komen halen. Die ochtend moest ik het toestel nog grondig opkuisen. Daar staan best veel interessante programma’s op die ik straks kwijt ben, ontdekte ik op die manier. Allemaal officiële dingen hoor maar sommige had ik gekocht op dvd, en mijn nieuwe mac beschikt niet over een dvd-lezer. Van andere was de serial ondertussen vervallen, of bezat ik gewoon de installatiesoftware niet meer.

De koper liet op zich wachten. En hoe langer ik daar zat, hoe meer ik begon te twijfelen. Ok, 400 euro is veel geld. Maar wat als Manou volgend jaar een computer nodig heeft? Voor dat bedrag koop ik haar geen nieuw toestel. En als ik al die programma’s opnieuw moet kopen en een externe brander, ga ik misschien evenveel geld kwijt zijn.

Na een half uur smste de koper, dat het nog een kwartier zou duren. Ik heb hoe dan ook al een hekel aan mensen die te laat komen. Vijf of tien minuten, dat kan gebeuren. Maar wie drie kwartier te laat komt, is gewoon slecht georganiseerd. Of hij (of zij) heeft geen respect voor mijn tijd. De verkoop ging dus niet door, hoe boos hij ook werd. Mijn bureau staat nu een beetje vol en ik heb voor niets een hele voormiddag bestanden zitten kopiëren en wissen.

Maar mijn maatje blijft!

Een leven met kinderen

Toen wij aan kinderen dachten, kregen we veel waarschuwingen te horen. Pas maar op, een leven met kinderen is niet te onderschatten. Alles gaat veranderen. Gedaan met uitgaan, met feestjes, met voltijds werken, met hobby’s, met tijd voor jezelf. En dan was ik zwanger en volgde er een nieuwe reeks onheilsberichten: wacht maar tot je vijf of zes maanden ver bent, het wordt heel lastig. Je gaat opgezwollen voeten krijgen en rugpijn, en ‘s nachts slapen met zo een dikke buik dat gaat vaak ook niet meer. Onderschat het niet, zo een zwangerschap. Misschien heb ik heel veel geluk gehad maar ik heb tot de laatste dag met plezier gewerkt, zonder veel klachten.

Wacht maar tot de baby er is. Die eerste maanden ga je niet buiten komen. Zo een pasgeboren baby is heel vermoeiend. Sommige moeders beweerden dat ik de eerste weken niet eens tijd zou hebben om mezelf te wassen, en dat ik best kon uitkijken naar poetshulp. Maar ondanks onze medische problemen heb ik erg genoten van mijn zwangerschapsverloven.

Bij het lezen van de discussie van de week kon ik het toch niet laten om een beetje te fronsen. Begrijp me niet verkeerd: het zijn leuk geschreven stukken, soms heel herkenbaar. Ook ik heb de voorbij jaren keuzes moeten maken om een evenwicht te vinden tussen mijn werk en mijn gezin, zeker gedurende de langdurige ziekenhuisperiodes.

En ook ik stel me soms vragen over de toekomst. Wat komt er voor Nina na type 8? Gaat zij ‘de job van haar leven’ vinden na een technisch of beroepsopleiding? Gaat zij genoeg geld verdienen om onafhankelijk en gelukkig te zijn, om zonder zorgen zelf kinderen te krijgen en een huis kopen? Moet ik voor haar (of voor Flo?) extra geld opzij proberen zetten? Is dat überhaupt wel mogelijk? Even zag het er naar uit dat Flo’s epilepsie gepaard zou gaan met een heel zware mentale handicap. Op vlak van een onzekere toekomst kan dat wel tellen.

Toch prijs ik mezelf gelukkig. We leven in een van de rijkste delen van de wereld. Manou heeft niet zo veel last meer van haar klompvoetjes, Nina is een lief en vrolijk kind, en ook Flo’s aanvallen zijn stabiel. Piekeren en twijfelen en schuldgevoelens, daar steek ik geen energie in. Waarom zou ik? Dus laten we eerlijk blijven.  Eén gezond kind opvoeden in België, zo onhaalbaar kan dat toch niet zijn?

Tuinkonijn

Wij wonen in een groot oud huis, oorspronkelijk een dokterswoning. Ik vind het een heel tof maar wel wat klassiek gebouw, en net daarom proberen we het een beetje modern en speels in te richten. Zo past het beter bij ons Ons nieuw oranje tuinkonijn is daar een mooi voorbeeld van. Het idee was om het tuinkonijn buiten aan de voordeur te plaatsen. Zo zou niemand nog twijfelen aan de inkom van de fotostudio.

Alleen weegt het konijn niet zo veel. “Mensen gaan dat zien staan van op straat, en voor je het weet is het weg.” Gek hoe snel een mens zich laat besmetten door onrust en angst. We hebben een hoge haag maar die groeit alleen in de zomer volledig toe. En ja, het is een opvallend ding.

Wat jammer eigenlijk dat we altijd onze spullen zo moeten beveiligen. Met beton zouden we het kunnen vastzetten of verzwaren. Maar voorlopig staat het dus in de gang, tot grote vreugde van de kinderen.

In de gazet

Het zijn de laatste loodjes voor de musical Robin Hood van ons neefje Remi. Ik heb alvast een beetje reclame gemaakt bij de collega’s. En met succes want vandaag staat Remi zowel in Het Nieuwsblad als in Het Laatste Nieuws. Misschien, als hij later een echte BV wordt, kan ik zijn persverantwoordelijke worden

Maar voor de show van vrijdag moeten de kinderen en wij nog heel veel repeteren. Het is de laatste spurt. Vandaag, morgen en woensdag een generale repetitie.

Vrijdag beginnen we met een volledig uitverkochte schoolvoorstelling waarop ook Manou’s klas aanwezig zal zijn. Spannend. Ik vind het erg tof dat de directie meteen enthousiast reageerde op mijn voorstel om te komen kijken. En nog leuker is dat ze deze week in de klas leren over Robin Hood.

Mijn bosmeisje vind het allemaal erg spannend, en ik stiekem ook.

Française

Water, daar zit toch echt geen smaak in. Ik geef het toe, ik kan dagen, zelfs weken zonder. Maar mijn meisjes drinken ook te weinig, en cola of wijn zijn voor hen geen echte opties.

Daarom kocht ik deze week een klassieke Franse karaf.  Iedere maaltijd ‘toasten’ we en zo werkt iedereen toch een glas binnen.

Naast mijn kroost voed ik dus ook een beetje mezelf op

Koopje

En dat voor geen 2 euro in de Hubo.

Ruzie

Manou heeft ruzie met haar beste vriendinnetje. Het is nu al een paar weken aan de gang. Even maken ze het goed maar een dag later is het weer mis. Dan is de ene boos, dan weer de andere. “Want ik stond bij die en die, en dan wou zij niet meer naar mij zitten. En nu mag ik met die en die niet meer meespelen. En ze zei dat ze nooit nooit nooit nog mijn vriendin wou zijn. Nooit he mama. Ik wou het goedmaken maar dat wou zij niet. En daarom wil ik vanaf nu liever geen boterhammen meer eten, maar warm.” De laatste weken vloeiend er al veel traantjes aan beide kanten. Zo zonde.

Waarom is vriendschap onder meisjes toch zo vreselijk moeilijk? Ik kan me mijn eigen ruzietjes nog herinneren, altijd pijnlijk en zo verdomd nutteloos. Het heeft iets weg van liefdesverdriet al is vriendschap soms nog moeilijker. Zelfs op mijn leeftijd vind ik langdurige en vooral hechte vriendschappen met vrouwen vaak ingewikkelder dan die van mannen en hun maten.

Met drie dochters wist ik dat dit er zou aankomen. Maar geef toe: het tweede leerjaar, dat is toch erg vroeg.

Twijfels

We waren er uit. Ondanks twee jaar revalidatie zouden we Nina in het type 8 onderwijs inschrijven. Nina is de voorbije jaren al drie keer van school veranderd. Volgend jaar gaat dat hoe dan ook opnieuw gebeuren. Ik wil nu dus goed kiezen. Bovendien is iedereen het er over eens dat Nina heel hard (waarschijnlijk te hard) gaat moeten werken in een gewone grote klassieke school.

Maar om Nina te kunnen inschrijven heb ik een attest nodig van het CLB. Ze voorlopig inschrijven is niet mogelijk. En ondanks het feit dat Nina al twee jaar extra begeleiding krijgt en dat ze in alle zorggroepjes zit, blijkt het verkrijgen van zo een attest een uitdaging. Alsof iemand “misbruik” zou maken van het systeem en zijn kind daar even voor “de lol” zou inschrijven. Dat Nina de nodige test moest ondergaan is logisch. Alleen kinderen met een IQ boven de 89 mogen naar type 8. En dat zowel de juf, het CLB als het revalidatieteam op één lijn moeten zitten, kan ik ook begrijpen.

Maar waarom dat allemaal zo vreselijk lang moet duren? Wij maken iedere dag een volledig nieuwe krant. Soit. De inschrijvingen in Sint Salvator zijn al meer dan een maand bezig. Ik was er als eerste bij, toen. Dat was drie weken geleden. Voorlopig is er nog altijd plaats maar het eerste gesprek met het CLB is pas gepland binnen… twee weken. Sneller kon “echt” niet. En zelfs die dag ga ik waarschijnlijk geen attest krijgen.

Ik hou niet van openstaande dossiers. Al die tijd word ik overspoeld met verhalen, van mensen die ook “een kindje hebben als Nina”. Sommige kozen voor type 8, andere niet. Het probleem is dat mijn Nina natuurlijk nooit helemaal lijkt op hun kind, en dat vergelijken dus moeilijk is. Bovendien is het onderwijs de voorbije jaren erg veranderd. Zo gelooft onze huidige directeur niet meer in overzitten of dubbelen. Je kan mee of je ziet niet op je plaats. Ik hoor ook steeds meer interessante stemmen tegen inclusie. Homogene groepen zijn eerlijker voor iedereen.

En toch groeit er opnieuw een klein twijfelbeestje in mijn hoofd. Als Nina me spontaan vraagt of ik haar ‘schrijfoefeningen’ wil geven . Of ze een volledig klasliedje (of hitje)uit haar hoofd kan nazingen. Of als ze na één keer spieken mijn Ipad-code onthoudt. Het zijn details, dat besef ik wel. Toch heb ik het gevoel dat ze de laatste weken erg veel en snel bijleert.

Zucht. Twijfel. Denk. Kreun. Grrr. Twijfel. Nuja, op dit administratief tempo gaat het probleem zich vanzelf oplossen want dan gaat er in een van beide scholen gewoon geen plaats meer zijn

Een ander huis

Onze huisruil kwam tot stand via het internet. Ondertussen ‘wonen’ wij dus al drie dagen in een huis van mensen die wij nog nooit hebben gezien.

Dat is best raar. Je ontdekt hun huis, hun interieur, de fotokaders aan de muur, hun boeken en dvds en onbewust puzzel je een totaalbeeld bij elkaar. Ze houden van retro, net als wij. Hij houdt van muziek, denk ik als ik al die instrumenten ziet liggen. Ze lezen de Volkskrant, eten veel (of misschien altijd) vegetarisch en reizen graag. Op de kalender staat dat ze deze zomer naar Thailand gaan met de kinderen, net als wij.

Naast de gelijkenissen bots je automatisch ook op verschillen. Zo was er niet één wijnglas te vinden in huis. Drinken zij dan nooit wijn? En om de microgolfoven te gebruiken moest je de koelkast laten openstaan want dat toestel stond in een hoge, haast onbereikbare kast erboven. Dat leek ons erg onhandig voor een toestel dat je meermaals per dag gebruikt. Of hoe warmen zij ‘ s morgens anders (choco)melk, of een portie soep tussendoor of gewoon de restjes van gisteren? En zij vegen blijkbaar terwijl wij eerder stofzuigen.

Sommige verschillen zijn natuurlijk landelijk. Nederlanders wonen over het algemeen heel klein, en alle beschikbare ruimtes worden gebruikt. Zo bevond de badkamer en slaapkamers zich in de kelder, wat ik ondanks de leuke inrichting toch een beetje benauwd vond. Dit is toch een heel andere manier van leven, zelfs in vergelijking met de Belgische minikavels.

Iedereen fietst er en de fietspaden zijn geweldig maar fietshelmen zijn er duidelijk nog niet in de mode. Moderne scholen maar overal enkel glas, zeker in privé woningen. Oneindig veel groene en mooie speeltuinen maar een eigen tuin die de naam waard is, kennen ze er nauwelijks.En op vlak van sorteren kunnen ze nog wel iets leren van ons.

Maar ik kan ze wel smaken, die Hollanders. Opener en toegankelijker dan Belgen. Ik idealiseer het niet. Als kind was ik drie jaar lang omgeven door Nederlanders. Ik ken de keerzijde van die mondigheid. En toch voel ik me er nog steeds heel erg thuis.

En dat swappen is een ontdekking. Het is veruit de leukste, goedkoopste en gemakkelijkste manier om met kinderen een stad te beleven. Ik ga alvast meteen op zoek naar een nieuwe uitwisseling.

Warme oren

Soms ontdekt ze een schat, gewoon ergens verstopt in huis. Roze oorwarmers bijvoorbeeld Dan raakt ze in de ban van het voorwerp. Een paar dagen (en nachten ) duurt het en dan is het voorbij, en eindigt het ding weer gewoon in een rommelbak.

 

Hemel

Als tranen een trap konden bouwen
en herinneringen een brug,
dan klommen we de hemel in
en brachten we je terug …

Words words words

We staan te wachten aan de schoolpoort, samen met een heleboel andere ouders. Haar dochtertje gaat net als Nina naar het revalidatiecentrum. Maar kennen doen we elkaar niet. Ik knik, zonder meer. De bel gaat, de kinderen komen buiten. Terwijl het meisje naar buiten wandelt, roept ze luid en duidelijk. ‘Haast u. Alle! Kom. Ge moet naar therapie.’ Haar stem draagt ver. Ze roept nog eens, en nog eens. ‘Straks zijde te loat voor therapie …ie…ie’. Het woord valt zeker vier keer in minder dan een minuut. Het meisje staart naar de grond, of beeld ik me dat in? Ik voel een soort plaatsvervangende schaamte.

Dat Nina twee keer per week extra begeleiding krijgt, dat vind ik absoluut niet gênant. Integendeel. Wie mij een beetje kent, weet dat ik heel open ben over haar leerachterstand en over onze twijfels in verband met het type 8-onderwijs. Toch spreken wij nooit over therapie, maar wel over ‘oefeningen’. Nina gaat naar ‘de oefeningen’. Waarom? Ik weet het eigenlijk zelf niet. Therapie dat klinkt zo … zwaar. Het doet me ook eerder denken aan psychotherapie maar ook daar is natuurlijk niets mis mee.

Vooral de toon en het volume van de andere mama deed mij fronsen. En het hele incident deed mij ook nadenken over mijn eigen taalgebruik. Zo hebben wij het hier over muis (en pietje), terwijl we evengoed de “juiste” of meer wetenschappelijke termen zouden kunnen gebruiken. Waarom doet een mens dat? Is het een goed idee, al die verbloemende termen?

Schenk eens een bloemetje

Goede mensen, je komt ze niet iedere dag tegen. De ouders van Manou’s beste vriendinnetje zijn zo. Mijn dochter heeft smaak. Al heel hun leven zetten zij zich in voor anderen. Ze wonen en werken namelijk op het zorgproject ‘De Kromme Boom’, een psychopedagogisch zorgproject hier in Oostakker waar jongvolwassenen opgevangen worden die nergens anders heen kunnen.

De Kromme Boom staat open voor mensen in die door de mazen van het welvaartsnet glippen en niet meer kunnen functioneren in de maatschappij, of slechts aan de rand ervan. De uiteindelijke doelstelling van hun verblijf is een sociale (her)integratie.

Aan ‘De Kromme Boom’ is ook een geweldige bloemenwinkel verbonden, “‘Het Groenhof St-Jozef’. En ik heb hen geholpen een eigen website/weblog te maken. Wie hier een bloemetje of plantje koopt, steunt zo ook een goed doel. Als dat geen geweldige tip is voor moederdag

Een tuin

Jaren hebben we in het centrum van Gent gewoond. Bij mooi weer gingen we wandelen, of richting Blaarmeersen. Voor onze verhuis waarschuwden vele vrienden en familieleden ons. Een tuin daar heb je enorm veel werk en onderhoud aan, zeiden ze. En dat klopt natuurlijk. Toch zou ik voor geen haar meer terug willen. Gewoon gezellig met de kinderen spelen in de tuin, dat is genieten in het kwadraat.

Zonnebril op sterkte

Het leek mij aanvankelijk een dure grap voor een kind van zes. Maar ik draag geen bril en kan me dus ook niet goed voorstellen hoe het voelt. En op skivakantie bleek dat Nina moeilijk zonder haar brilletje kan. En daarom kochten we toch een ‘speciale’ zonnebril voor haar, inclusief de ravotgarantie van Pearl. Nu hopen dat de zon deze zomer regelmatig schijnt.

Cowgirl

Communies

Een kerkelijk huwelijk, dat is hard werken. Dacht ik. Dit weekend mocht ik eens eerste communies proberen, en nu weet ik wel beter

Enkele weken geleden belde een juf van het eerste leerjaar mij op, lichtjes in paniek. Ze was dringend op zoek naar een fotograaf voor de eerste communies. Vorig jaren nam een andere mama fotograaf die taak op zich maar die haakte nu af. Ze waren op het laatste moment dus nog op zoek naar iemand. De school ligt me nauw aan het hart. Ik voel me er erg goed, net als Manou trouwens. En ook al ben ik niet gelovig, ik wou het heel graag doen.

Dit jaar deden 58 kindjes hun eerste communie. Een beetje sfeer in de kerk en dan de offerande natuurlijk, dat is wat de ouders verwachten. Moest iedereen zijn eigen fotograaf optrommelen, dan wordt het chaos. De kerk zou nu al afgeladen vol zitten. Ik wist dat het druk zou worden maar eerlijk waar: 58 kindjes, dat is echt veel. En al die ouders verwachten natuurlijk dat hun kind een paar keer op de foto staat. De kinderen zaten in rijen achter elkaar, en er was erg weinig licht in de kerk. Het is lang geleden dat ik nog zo heb gezweet.

‘De vorige fotograaf deed het zus en zo, en wij kregen dit en dat.’ Ik vind het altijd lastig om te moeten concurreren tegen een onbekende collega. Maar het is natuurlijk logisch dat de leerkrachten en de directie vergelijken. Hoeveel foto’s leverde zij af? Bewerkte ze haar foto’, en zo ja hoe hard? Trok zij de hele mis door foto’s of probeerde ze onzichtbaar te werken? Maakte ze veel closen of ging ze eerder voor groepsfoto’s? Legde ze ook de grappige situaties vast of beperkte ze zich tot de klassieke beelden?

Als kind duurde een kerkdienst mij altijd te lang. Deze keer had het gerust een half uurtje langer mogen duren. Ook al ben ik niet katholiek, ik moet toegeven dat het een mooie dienst was. Morgen lever ik 387 foto’s af. Dat is meer dan 2 foto’s per minuut, en dat moet maar genoeg zijn. Alle kinderen staan er op, al kijken sommigen ook de verkeerde richting uit tijdens hét moment van de eerste communie. Ik heb mijn ding gedaan, zonder rekening te houden met mijn voorganger. Na zo veel jaar ervaring kan ik mij dat permitteren, denk ik. Want fotografen zijn als restaurants: smaken verschillen maar steak frieten bestellen bij een Italiaan is hoe dan ook een slecht idee.

We’re in

Al jaren probeer ik mijn kinderen in te schrijven in de kleuterschool Edugo Lourdes/slotendries. Dat was de eerste school van onze keuze, en bovendien zit Manou daar nu in het twee leerjaar. Voorlopig doen wij iedere ochtend en iedere namiddag twee scholen aan, wat praktisch lastig toch erg is. Met Nina’s type 8-vooruitzichten zou de situatie volgend jaar nog ingewikkelder worden.

Flo staat al jaren op de wachtlijst maar ze hadden mij meermaals duidelijk gemaakt dat de kans op inschrijving klein was. Ik was dus ongelooflijk blij toen de directrice mij gisteren opbelde. Ze zouden twee plaatsen bijmaken speciaal voor broertjes en zusjes. Flo is volgend jaar dus toch welkom. Joepie! Flo kan samen met Manou naar school, naar … de tweede kleuterklas.

Oei. Slik. In januari heb ik Flo door samenloop van omstandigheden doen zakken van het eerste kleuterklas naar het instapklasje. Samen met de juffen en de thuisbegeleidster hebben we net een contactmoment ingepland om te overleggen waar Flo volgend jaar het best thuishoort. Maar tijd om daar op te wachten heb ik nu niet meer. Ik zou Flo volgend jaar echt graag op Lourdes binnenkrijgen, en dat niet alleen uit praktische overweging. Ik ben gewoon heel tevreden over de school, en over de directie. Maar gaat Flo volgend jaar wel meekunnen in een een tweede kleuterklas?

Waarom is mijn leven nooit eenvoudig? Volgens de thuisbegeleidster en de juf zou het een grote stap worden. Familie en vrienden vonden dat ik het beter gewoon kon proberen. Zucht.

Ik besloot om open kaart te spelen met de directrice. Dat Flo een moeilijke periode achter de rug heeft en dat ik niet zeker ben of ze wel gaat meekunnen. “Kleuters tegenhouden doen wij niet. Flo gaat gewoon naar het tweede kleuterklas. Ieder kind is anders, en dat geldt dus ook voor haar. De kleuterjuf houdt daar rekening mee. De klas is beneden en wij kunnen ook nog altijd beroep doen op een zorgjuf. Ieder kind moet de tijd krijgen om te ontwikkelen op zijn of haar eigen ritme. Maak u geen zorgen. We gaan goed voor Flo zorgen. Maar echt doen zakken of tegenhouden doen wij alleen in de derde kleuterklas, als kinderen niet schoolrijp zijn.’

Soms kunnen mensen precies de juiste dingen zeggen. De directrice vertelde mij dit aan de telefoon, gelukkig want anders had ik haar zonder twijfel gekust. We’re in! Flo gaat dus naar de grote school, en meteen naar de tweede kleuterklas. Ik ben blij. Natuurlijk zal het niet altijd gemakkelijk zijn maar mijn gevoel zegt dat dit weer een stap is in de goede richting

IQ

Nina legde gisteren een nieuwe IQ test af in het revalidatiecentrum. Ook al heb ik mijn bedenkingen bij dergelijke tests, toch vond ik het spannend. Ik zie mezelf nog zitten drie jaar geleden in de wachtzaal van het COS, in het UZ. Het hele gebeuren viel tegen, zowel tijdens het onderzoek als nadien. Het IQ van een mens is genetisch bepaald en staat dus los van de omgeving. Dat is de theorie. In praktijk bestaat de test uit een reeks vragen en oefeningen, die worden beoordeel op basis van … (wat dacht u?) leeftijd.

‘Een dier met een lange slurf is een … olifant. Een paard met witte en zwarte strepen is een … zebra.’ Bravo voor de mama of papa die voldoende hebben voorgelezen, of net niet. Twee jaar geleden hield ik een heel dubbel gevoel over aan de zogezegd omgevingsvrije en objectieve IQ- test. Deze keer was ik beter voorbereid, en bovendien heb ik het onderzoek niet uitgezeten. Nina was twee jaar geleden een beetje zenuwachtig en beschaamd. Dat zou na twee jaar therapie en begeleiding ook beter meevallen. Ze is het hele test- en onderzoeksgebeuren ondertussen wel gewoon.

Maar wat als ze moe wordt, als ze zich net voor het onderzoek pijn doet, als ze gewoon geen zin heeft? Alleen met een goede IQ-test is Nina welkom in type 8. Het kind is zes jaar maar een off-day kan zware gevolgen hebben. Echt zenuwachtig was ik niet maar er sluimerde die ochtend toch een zekere onrust door mijn lijf. ‘Goed u best doen he’. Terwijl ik het zei, besefte ik dat druk vaak averechts werkt. ‘Het gaat leuk worden, een spelletje. Gewoon goed nadenken.’ Die laatste zin was er waarschijnlijk ook weer te veel aan maat het verschil tussen een gemotiveerde en een verveelde Nina is erg groot. En als ouder een goed evenwicht vinden tussen motiveren en pushen is niet altijd evident.

Nina heeft gisteren goed haar best gedaan. Zoals altijd he, lachte de therapeute. Ik was blij, en gerustgesteld. Nina heeft volgens mij eerder een concentratie- dan een intelligentieprobleem. De resultaten weten ze natuurlijk nog niet. Of ik wist waar de grens lag bij Sint Salvator, vroeg de therapeute me. Blijkbaar ligt de IQ-grens niet voor alle type 8 scholen gelijk. Ik zou het niet weten. Nina heeft haar best gedaan, en dat is eigenlijk het enigste in het leven dat echt telt.