Romantisch etentje met een prachtig uitzicht. Gezellig

Alle gekruiste duimen en schietgebedjes ten spijt, ze hebben ons toch doorgestuurd naar het UZ. Aan mijn vorige korte verblijven en de consultaties heb ik niet echt goede herinneringen overgehouden. Laten we hopen dat mijn vooroordelen onterecht blijken.

Het gebouw is alvast vernieuwd. Mooi en modern, dat moet ik alvast aangeven. En Flo mocht meteen op onderzoek. Geen uren wachten zoals de vorige keer. geen kamernummers maar namen op de deur, en het eerste contact met de verpleegsters verliep erg gemoedelijk. Ze hebben zelfs Flo’s handje verdoofd zodat het bloedtrekken haast zonder traantjes verliep.

En toch. Voorlopig heb ik nog net iets te veel aandacht voor de ‘andere’ details: zo een mooi en nieuw gebouw en toch kiezen voor zo kleine oncomfortabele slaapzetels voor de ouders. Kwestie van die overbezorgde mama’s zeker niet te hard te motiveren om te blijven. En in de triestige cafetaria heb ik me moeten troosten met ja, oh weer, voor de zoveelste keer deze week een broodje kaas. Straks verander ik in een. En slechts 1 internetverbinding per kamer. Het is dus kiezen tussen iPad en gsm’s. Zonde.

Maar dat zijn natuurlijk details. De beste dokters zitten hier. Ik hoop dat ze snel iets vinden. ‘We zijn bezorgd’, zeiden ze. Ik nu dus ook. En toch gaan we moeten wachten tot maandag, want ook hier draaien ze in het weekend op een minimumbezetting. Maandag zal het ook niets worden, dankzij die overijverige vakbonden. Ondertussen tikken mijn verletsdagen verder aan. Zucht.

Gisterenavond hoorde ik de verpleegsters tegen elkaar bezig, over die ouders van vandaag, en vroeger. Ik besef: het moet moeilijk werken zijn voor die mensen. Al die overbezorgde mama’s die niet wijken van hun oogappel. ” Vroeger bleven ouders niet, of het kind moest stevend zijn. Dan lagen ze allemaal samen, rustig. Nu zitten ze allemaal van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds erg laat naar tv te kijken. En dat mama en papa hier zijn ok, maar soms zitten hier ook hele gezinnen dagenlang op zo een kamertje. Zo kan een kind toch geen rust krijgen.”

Moeilijk. Natuurlijk hebben die mensen gelijk. Die ouder-kinderkamer zijn meestal niet echt noodzakelijk. En als verpleegster en arts is die aanwezigheid waarschijnlijk niet altijd een meerwaarde.

En toch. Flo ervaart haar verblijf hier nu als een soort vakantie. Het is zelfs een beetje feest, zo veel aandacht. Voor het kindje in de kamer naast ons, is het een heel ander verhaal. Hij weent nu al de hele middag de longen uit zijn lijf. Binnenkort zal hij natuurlijk ook wel slapen, van uitputting. En de verpleegsters hier hebben echt alles gedaan om hem te troosten. Dan vraag ik mij toch af: wie zijn die ouders? Wat kan er nu zo vreselijk belangrijk en dringend zijn dat echt niemand zich kan vrijmaken om bij hem te blijven?

Ook ‘ s nachts slapen hier nog veel heel kleine boelekes alleen. Welke ouder kan nu zo zonder schaamte en schuldgevoel om 8 uur de deur hier dichttrekken en gezellig naar huis gaan? Of zijn dat allemaal alleenstaande moeders van een gezin van 4 die echt geen babysit kunnen betalen? Iedereen zal wel zijn redenen hebben, denk ik dan. Velen hebben waarschijnlijk een sterk verhaal, en misschien is het maar een minderheid die kiest voor zijn eigen comfort.

Want ja, echt leuk is dat inslapen niet. Ik ben ook moe, en vuil. En ook professioneel wordt dit een lastige periode. Maar Flo hier alleen laten, overdag of ‘s avonds : dat gaat toch echt niet gebeuren.

Te veel te zware aanvallen. Zo kon het niet verder. Volgende week hadden we een afspraak maar wachten is niet mijn sterkste eigenschap.

De arts was het met mijn eens. “Je had zo lang niet moeten wachten. ” Tja, het is een moeilijk evenwicht. Ik wil ook niet overbezord worden.

Vandaag opnieuw EEG en nmr. Afwachten dus. Ps: het is lief dat iedereen zo meeleeft maar gelieve mij niet te bellen. Ik lijk hier precies op een telefoniste. En neen, ik weet echt ook niets meer.

500 meter, dat is een halve kilometer. Ze begon rustig, onzeker. Eerlijk : ik had niet gedacht dat ze zo ver zo geraken.

Maar Manou bleef zwemmen en haalde zo erna persoonlijk record. Ik ben apetrots.

Deze avond waren Bob en ik uitgenodigd op het nieuwjaarsfeest van De Standaard, waar ik werk.  Meestal zijn het leuke feestjes, vol BV’s (niet dat zij het verschil maken hoor ), lekker eten, een voorstelling en dansen op trouwmuziek achteraf.

Ik heb de babysit afgebeld wegens geen baby thuis, en heb me hier een maaltijd met wijn besteld. Echt sfeervol is anders.

Maat toch : Gelukkig nieuwjaar collega’s.

Iets licht en grappig tussendoor : ik loop een beetje achter met mijn was. De meisjesonderbroeken waren allemaal vuil. Gelukkig vergeten de vriendjes hier regelmatig hun gerief na het zwemmen.

Een anekdote. Als huwelijksfotograaf begon ik die dag om 8 uur, bij de kapper. Ik was al een uur onderweg. Rond 10 uur ’s morgens rijden de bruid en ik terug naar het ouderlijke huis. Iedereen moet zich nog omkleden. Een uur later arriveert de bruidegom met zijn familie. Op tafel staat één verrassingsbrood en 2 flessen champagne, voor 14 volwassen mensen. Kijk: uit één fles champagne haal je ongeveer 6 tot 7 glazen. Op de mooiste dag van hun leven heb je dus maar één glas per persoon. Ok. Tot daar aan toe. Iedereen neemt een broodje en de mand is 2/3 leeg. Moeilijk. Het wordt een lange dag. Niemand wil onbeleefd zijn maar rond gaan ze zich niet eten. Ja, natuurlijk blijft er een broodje liggen en denkt de gastvrouw dat ze genoeg had maar dat klopt natuurlijk niet.

Het huwelijk begint om 14 uur. Meteen nadien begint de eerste receptie, met kleine hapjes. Om 18 uur gaan we voor de tweede receptie, en om 20 uur gaat iedereen aan tafel. “We voorzien voor u ook eten”, zeiden ze. Ik hoop het want met dat ene hapje van deze middag ga ik er niet komen en 2 radijzen en een kaaskroket gaan het verschil niet maken. Om 21 uur kan ik me nog maar moeilijk concentreren. Ik heb honger. Om 22.45 heb ik uiteindelijk een warm hoofdgerecht gekregen. Zonde.

Overal zie je hetzelfde stramien. Events, hostessewerk, animatie, modeshoots: overal onderschatten ze het belang van eten en drinken. Straks, als er tijd is, zeggen ze altijd. Of ze voorzien iets vreselijk goedkoops. Neem het van mij aan: hongerige mensen functioneren niet goed.

Hier is dus mijn tip: Vraag je aan vrienden om te helpen met je verhuis? Voorzien genoeg drinken (en meer dan gewoon een paar grote flessen water) en eten (een broodje over de middag is niet genoeg, voorzie ook lekkere tussendoortjes van snoep tot koek tot fruit). En sluit af met iets lekkers, van aperitief tot pizza. Komen er onverwachts kennissen langs of springen de buren even binnen: met een drankje en aan hapje is het meteen veel gezelliger. Wij proberen altijd iets in huis te hebben, voor het geval dat. Belangrijk nog: organiseer je een event of een feest: zorg voor genoeg eten voor je gasten en voor je personeel. Hongerige mensen worden sneller zat, hongerig personeel wordt het sneller zat.

wetenschappelijk bewezen

Maar vandaag bekroop mij toch dat gevoel. De telefoon ging. “Flo heeft een aanval. Een zware. Het duurt al even. Ik bel je terug.”
“Het gaat niet over. Ze stuipt niet meer maar je zou toch beter komen.” 5 minuten later: “Je moet nu komen. Nu.”

Net de dag dat Bob moest werken. Damm.

Dus liet ik mijn werk liggen. Mijn collega’s moesten er noodgedwongen voor opdraaien. Niet dat ik hen veel keuze heb gegeven. Als een gek srong ik in mijn auto. Groot Bijgaarden – Oostakker is 45 minuten. Te lang. Te ver. Het is een moeilijk evenwicht: zo snel mogelijk zonder zelf te verongelukken. Toen ik aankwam lag ze uitgeput te slapen. Te laat. *Schuldgevoel* En al dat werk dat nog moest gedaan worden * Schuldgevoel*

Mama’s kunnen eigenlijk nooit goed doen. Enige troost: dokters blijkbaar ook niet want die depakine werkt aan geen kanten.