Imago

Meningsverschillen inspireren mij. Begrijp me niet verkeerd: ik heb een hekel aan ruzie want die gaan vaak nergens over. Maar een goed en pittig gesprek, daar kan ik van genieten. Ik stel mezelf ook voortdurend in vraag. Niet uit onzekerheid maar gewoon omdat ik het boeiend vind om na te denken over het hoe en waarom van ons gedrag en van onze omringende wereld.

En daarom schrijf en blog ik. Dat jullie het niet met mij eens zijn, vind ik absoluut geen probleem. Integendeel. Een overtuigende andere mening vind ik vaak verrijkender. “Il n’y a que les cons qui ne changent pas d’avis.”

Veel mensen vinden mij kritisch en misschien is dat onbewust ook zo. Toch zie ik mezelf niet zo. Op café of aan de schoolpoort hoor ik veel scherpere opmerkingen. Het enige verschil is dat ik een open boek ben, dat ik mijn bedenkingen en twijfels neerschrijf. Alleen spijtig dat sommige mijn kritische schrijfsels soms verwarren met arrogantie, mijn twijfels met onzekerheid, openheid met exhibitionisme.

De onderwerpen waar ik over schrijf, aanzie ik ook niet altijd als “een probleem”. Zo leek het misschien dat ik “ten einde raad” op zoek was naar een leuke hobby voor mijn kinderen. Dat klopt natuurlijk niet. Manou en Nina dansen nog altijd, met plezier. Ze zwommen tot voor kort en in het weekend gaan ze paardrijden. Toch vind ik het zinvol om na te denken of deze activiteiten wel bij hen passen. En mijn berichtje zorgde alvast voor een paar heel leuke tips. Ook van Flo’s nachtmerries lig ik voorlopig niet echt wakker. “Overproblematiseren” wij Flo? Ik denk het echt niet.

Een blog is een speciaal medium. Onbekende spreken me soms aan, dat ze “me kennen” omdat ze mijn blog volgen. Ik ben van natuur heel open. Ik kan gewoon niet anders. De schone schijn interesseert mij gewoon niet. En wat is er zo geheim of privé aan mijn leven? Een week geleden mailde mij een mama over haar zoontje met klompvoetjes. Dat ze zich te pletter googeld had, maar dat ze bitter weinig informatie vond. Heel herkenbaar. In Nederland vind je meer lotgroepen en getuigenissen met foto’s. Hier houden mensen hun voordeur dicht, ook online. Hun ervaringen en meningen zijn privé. Anderen zouden het er eens oneens mee kunnen zijn.

Dus laat u niet te snel afschrikken. Spreek me gerust aan, mail mij gerust. In het echt ben ik veel liever

Secret santa

Gisteren ontving ik een pakje helemaal uit Slowakije, how cool is that? Ik reis graag en heb al veel landen bezocht, in Afrika, Azië en Amerika. Maar Slowakije, daar weet ik nu echt helemaal niets van en net daarom lijkt het zo ver. Secret santa gaat internationaal. Spannend. Kirsten van fijn(2) stuurde me een heel leuke verzameling spulletjes, van vilt tot een prachtig stuk stof, én een leuk patroontje. Ik kreeg meten weer zin om te frullen.

“Ik werd wat nerveus toen ik jou gegevens doorkreeg. Jij bent wel dé An hé.” Dat vond ik heel grappig. Geen zorgen Kirsten: ik lijk online strenger en kritischer dan in werkelijkheid. En ik ben oprecht heel blij met mijn secret santa. Deze week zal ik proberen iets leuks te maken van het mooie van het stofje.

Mijn pakje deed me natuurlijk ook meteen denken aan mijn geschenkje. De meeste spulletjes had ik al verzamelend, maar ik stelde het opsturen steeds uit. Deze voormiddag trok dus ik naar de post. Ik ben benieuwd wat mijn slachtoffer er gaat van vinden. Ik geef toe dat ik het opnieuw een moeilijke opdracht vond. Leen heeft professionele blog, en hoe leuk ik L’O ook vind: veel geheimpjes en persoonlijke voorkeuren vond ik niet op haar blog. En… ze heeft (nog) geen kinderen. Ouders zijn gemakkelijke slachtoffers Het werd een gedichtenboekje (ook al heb ik weinig of geen ervaring met poëzie, maat het leek me wel passen), een paar zelfgehaakte bloemen, gelukspopjes en twee persoonlijke fotosleuterhangers.

Goh, wat vind ik het leuk om zo nieuwe mensen te leren kennen

Secret Santa

 

NATUURLIJK doe ik mee. Ik kijk er nu al naar uit! Het bedenken, maken en opsturen vind ik minstens even leuk als het krijgen. De afwezigen hebben ongelijk. En zeg niet dat je geen tijd hebt Tijd is het meest democratische geven dat er is. Iedereen heeft er precies even veel. Dus niet twijfelen en gewoon doen!

Slecht nieuws show

Bloggen doe ik al heel lang, eerst vooral over mijn fotowerk en toen ook een beetje over mezelf en over mijn meisjes. Ondertussen lijkt dit meer op een ziekenhuisblog, een emoverslag vol slecht nieuws en negatieve berichten. Nog een beetje en jullie krijgen allemaal medelijden met mij. “Zo erg.” Misschien is het al te laat maar ik ga toch proberen om hier ook nog over iets anders te schrijven, al is het maar voor mezelf.

In een periode vol medische miserie lijkt het leven buiten soms een beetje stil te staan. Agenda’s worden omgegooid, afspraken verlegd. Over mijn prioriteiten moet ik nooit lang nadenken. Geen werk is belangrijk genoeg. Maar al dat gepuzzel is wel lastig, soms allesoverheersend. Bovendien word ik stilaan een beetje moe van de vraag: “En hoe was de nacht? “En hoe is het nu?” Goed bedoeld, dat besef ik wel, maar ook confronterend.

Ik heb nog twee andere dochters, en ook met Flo beleef ik nog altijd veel leuke zorgenvrije momenten. En tussendoor probeer ik jullie natuurlijk op de hoogte te houden van de -laten we het hopen- positieve vooruitgang.

Francip An

Een goede blogtitel is moeilijk. Ik ga voor openheid en eerlijkheid, en daarbij hoort een echte naam, echte foto’s en een echt adres. Vroeger had ik twee blogs. “Mijn meisjes” vond ik een beetje te beperkend, en “mijn donkere kamer” refereerde weer te veel naar fotografie. Die titel had ook zo een donkere en ietswat negatieve connotatie. Ik heb “mijn donkere kamer” op een bepaald moment bewust stopgezet om een einde te maken aan al de discussies. Geschreven woorden wegen veel zwaarder dan gesproken worden, dat heb ik toen moeten leren (en moeten leren aanvaarden).

Dus hield ik het maar bij An, An Nelissen, ook al vond ik dat een beetje … saai. Spijtig dat mijn ouders me zo een korte Vlaamse naam gaven. Iets exotisch was handig geweest. En dan noemde deze leuke dame me plots Franchipanneke. We hebben elkaar onlangs “in real life” ontmoet, in de Ikea off all places. De online wereld toetsen aan de realiteit is altijd een beetje spannend. Gelukkig bleek de echte Eva dezelfde als de online Eva, en verliep onze “blind date” vlot en gezellig.

En kijk: nu heb ik dus een nieuwe blogtitel, dankzij haar. Ha, dat bloggen dat is toch geweldig he

Verhaaltje

Ineken hielp me uit de nood, zomaar. Mensen die geheel onbaatzuchtig anderen helpen (onbekenden dan nog), die vertrouwen hebben en gewoon oprecht vriendelijk zijn: zo zouden er meer mogen rondlopen. Ik wou haar graag bedanken, op mijn manier.

En ik heb ook zin om meer op locatie te fotograferen, om te werken naar een verhaaltje. Spontane fotografie daar ga ik voor. En met een paar doordachte outfits en accessoires op locatie krijg je toch snel iets originelers. Als het aan mij lag, zou ik veel meer zo fotoshoots willen doen. Enige moeilijkheid: het vraagt de nodige inbreng van de modellen en van vooral van hun ouders. Je moet werken naar een verhaaltje. Gelukkig begreep Ineken meteen wat ik bedoelde, haar haar toffe gezin ook trouwens.

Award

Joehoe. Ik kreeg een award. Cool. Nu moet hem op mijn beurt doorgeven want de regels zeggen:

1. voeg de award toe op je blog (done)

2. bedank de blogger van wie je de award kreeg (Bedankt he. Lang geleden dat we elkaar zagen. Ik moet dringend og eens komen naar de naaiavondjes. Gezellig.)

3. vertel zeven weetjes over jezelf (Oei, stress

4. vermeld de regels (done)

5. stuur de award door naar 15 andere bloggers (15??? dat zijn er onvoorstelbaar veel)

6. laat de bloggers weten dat ze de award ontvangen hebben.

Eigenlijk was ik van plan om tijdens de wijvenweek dagelijks een ontboezeming te doen, en omdat ik van nature al zo open en eerlijk ben, ga ik toch een beetje spaarzaam moeten zijn. Zo veel geheimen heb ik al niet meer. 7 weetjes zijn dus… daar gaan we.

1. Ik ben een enige kind en heb dat nooit leuk gevonden. “Zo een verwend nestje”, zeiden mensen altijd. Misschien hadden ze wel gelijk en toch blijf ik het een flauwe opmerking vinden. Alsof je daar als kind iets kan aan doen…

2. Net daarom heb ik altijd een groot gezin gewild. En om zeker te zijn ben ik er dan ook maar vroeg aan begonnen: 3 meisjes in 4 jaar. Mijn levensdroom is alvast uitgekomen.

3. Ik kan geen namen onthouden.

4. Ben verslaafd aan cola zero en energydrink.

5. Heb weinig geduld en kan dus zo van alles wat maar weinig echt goed.

6. Mis mijn mama nog altijd heel erg. Ze is jaren geleden overleden maar dat verdriet gaat nooit weg.

7. Ben een vreselijk babbelgat. Kwebel. Ik besef het en toch: het is gewoon sterker dan mezelf.

Ik geef de award door aan iedereen die de voorbije week niets op zijn blog heeft geschreven. Dat zijn er veel meer dan 25 Komaan mensen: kruip in uw pen en ga er voor.

Maskers af #wijvenweek

Yes, yes, yes.

Open en oprecht. Lekker echt, daar ga ik voor en ik hoop dat de rest het ook meent. Ik zal alvast een tandje bijsteken. Over wat gaat dit? De wijvenweek.

“Want wat wij allemaal (ja, ook u daar) schrijven op blogs, dat is gewoonlijk de meest glamoureuze kant van het leven. We moeten daar geen doekjes om winden: onze perfecte en fotogenieke kinders, ons fantastisch stijlgevoel, onze semi-professioneel zelfmaakspul en ons als een geoliede motor lopend gezin, dat zijn onze onderwerpen. Behalve tijdens deze wijvenweek. Deze week doen we het anders.”

Ik doe mee!