Uz volzet

Het zou de titel van een gedichtje kunnen zijn.

Bob is ziek, al weken. Hij heeft buikpijn en de dokters krijgen het niet onder controle. Hij heeft al een tal van onderzoeken achter de rug en gisteren spraken ze even van een opname maar er was geen plaats in het UZ. Zucht.

Iedereen is wel eens ziek, dat weet ik wel. En hij heeft pijn, niet ik. En toch zit ik een beetje door mijn reserves, zowel emotioneel als fysiek. Van ‘s morgens zes uur tot ‘s avonds laat werk ik mij te pletter om de boel draaiend te houden. Toch lukt het vaak niet. Iedere dag vergeet ik wel iets, gaat er wel iets kapot, komt er wel iemand ergens te laat. Alsof ik steevast achter de feiten aan hol.

Manous huiswerk, spullen die ze moet meenemen, vriendschapsboekjes die ze mag invullen (met foto). Iedere dag lezen. Nina en de revalidatie. Oudercontact, zwemles en dansen. En Flo die toch niet volledig aanvalvrij geraakt. En de sonde, de pomp, de spuiten, de medicatie, de gebroken nachten. Bedplassen, diarree, constipatie of overgeven. Het is iedere nacht wel iets. En dan is er natuurlijk ook nog het werk, redactiewerk, fotografiewerk, verwerkingswerk, papierwerk. En de boekhouding, rekeningen die betaald moeten worden, facturen die ik moet opstellen. De eindeloze berg was, de boodschappen, de kuis.

En dan wil je natuurlijk ook nog een beetje een sociaal leven. En daar moet je zelf initiatief voor nemen, heb ik ondervonden. We hebben dit jaar al genoeg “vrienden” uit het oog verloren.

2012 is duidelijk ons jaar niet. “This too shall pass”, dat besef ik wel. Maar toen Flo deze nacht ons bed onderkotste, vond ik het echt welletjes geweest.

Dip

Soms lijkt het alsof ik vrolijk het ziekenhuis binnen en buiten huppel. Dat ik altijd opgewekt en blij ben, ook nu. Want ja ik probeer er het beste van te maken voor Flo, voor mijn andere meisjes en misschien ook voor mezelf. Meestal lukt dat vlot maar vergis u niet: ook ik heb af en toe een dip.

Toen ik gisterenavond thuiskwam van het ziekenhuis met een hangerige kleuter en een grote zak medisch materiaal en die berg was zag liggen, kreeg ik het even heel lastig. Er leek gewoon geen einde te komen, aan de zorg, aan de huishoudelijke taken, aan de boekhouding, de te betalen rekeningen, de planning, de taakjes hier en daar.

Het liefst wou ik gewoon in de zetel kruipen en er de brui aan geven. En huilen. De was had ik kunnen laten liggen maar aan Flo beschikt spijtig genoeg niet over een pauzeknop. Misschien vind ik dat nog het lastigste, dat je als ouder nooit echt kan ontsnappen. Natuurlijk zijn er babysits die een paar uur op hen kunnen letten maar echte zorgen kan je moeilijk uitbesteden.

Huilen of zeuren helpen niet, spijtig genoeg. Iedereen heeft zo zijn strategie maar ik geraak het best over een dip door zo weinig mogelijk na te denken. Keep on breathing and carry on. 3 grote wasmanden heb ik afgewerkt, de vaat gedaan en mijn betalingen. Om kwart voor tien lag ik in bed, te moe voor mijn leesboek. Om elf uur was Manou wakker met valse kroep. Om 2 uur moest Flo haar eerste sondemelk krijgen, zonder maïszetmeel want die zou de leiding kunnen verstoppen. Het duurde even voor ik het systeem door had. En rond 6 uur hoorde ik iets raars in haar kamertje, een aanval. Zonder die trage suikers houdt ze het dus toch niet vol tot ‘s morgens.

Maar een paar uur later …toen lachte ze, onbeschaamd hard en überschattig. De moed was terug, onverwacht, net als de zon trouwens

Jezelf heruitvinden

Plots moet alles anders. Mijn dagindeling, mijn werk, mijn toekomst, mijn relatie, mijn manier van opvoeden. Van lekker nonchalant en een beetje gek ben ik veranderd naar een bezorgd en gespannen mama. Wie is die vrouw die haar dochter zo niet alleen durft te laten, die bang naast haar waakt als ze op de schommel zit, die altijd en overal met haar babyfoon loopt? En zeggen dat mijn vriendinnen vroeger lachten met mijn nonchalance.

Zelfs mijn stijl moet er aan geloven. Make-up is uit den boze want die loopt uit als je weent. Te sexy, te vrolijk, te felle kleuren: ik zie het mezelf toch niet meteen nog dragen. Alsof ik iets te vieren heb. Niet dat ik wakker lig van mijn uiterlijk. In mijn hoofd is er alleen nog plaats voor mijn kinderen, en dan in het bijzondere voor Flo en voor die verdomde aanvallen. Toch zie ik in de ogen van anderen dat ik veranderd ben. Van “An het sping in’t veld” naar “arme An, zo erg voor haar.”

“Zorg je wel goed voor jezelf?” Hoe doe je dat, in deze omstandigheden? Een dagje naar de sauna of lekker lang uitslapen, zit er niet meer in. Me laten gaan is ook al geen optie want er lopen hier nog 2 andere meisjes rond. Dus slik ik mijn tranen in, neem in aspirine duo in de plaats met veel cafeïne en probeer genoeg te eten. En ’s avonds trakteer mezelf op een glas wijn (of twee).

Als jullie andere betaalbare zelf-traktacties kennen die totaal geen tijd vragen, mogen jullie het altijd laten weten