Love home swap

Omdat jullie het zo lief vragen zal ik nog een paar huisruilweetjes op lijsten.

* Er bestaan heel veel huisruilsites. Sommige zijn gratis, de meeste rekenen na verloop van tijd abonnementskosten aan. Homelink is de bekendste; Taxistop hoort hier ook bij. Persoonlijk vind ik het een onhandige en lelijke website maar het voordeel is wel dat er veel gewone kleine huizen op staan. Zelf koos ik voor Love Home Swap. Die kan je gratis uitproberen en het is een erg strakke site met veel geweldig schone woningen. Die +- 45 euro iedere 3 maanden heb ik er wel voor over. Als ik met mijn drie kinderen op hotel ga, kost zo een citytrip veel meer. Sommige duurdere sites verzekeren je ook tegen mogelijke schade.

* Homeswappen lijkt een beetje op daten. De kans op slagen hangt grotendeels af van je verwachtingen. Zelf heb ik er mij aanvankelijk ook een beetje aan mispakt. Natuurlijk kan je proberen om je huis te ruilen voor een kasteel met zwembad in Nice. Wie niet waagt, niet wint. Maar meestal heeft de andere eigenaar weinig zin om zijn zomervakantie in Gent door te brengen. Het is geen slecht idee om veel woningen aan te schrijven, en kortbij vakanties in een appartement kunnen ook erg waardevol zijn.

* Wat met de risico’s? Ruil je ook je wagen en je hond? Er zijn geen vaste afspraken. Het is gewoon kwestie van overeenkomen. Onze Amsterdamse vrienden en vooral hun twee zoontjes vonden het leuk om een paar dagen voor Tuc te zorgen. Zij leenden ons hun fietsen uit, wat erg handig is in Amsterdam. Het was dus maar logisch dat zij ook onze fietsen mochten bezigen. Wat ik liever niet wou delen, zoals mijn dure fotocamera, heb ik in de fotostudio weggelegd.

* En ja, ongelukken gebeuren. Wat als? Een mens kan niet overal rekening mee houden want zo mis je ook veel goede dingen. Ook op dat vlak is een gelijkwaardige match belangrijk. En stel dat een van hun fietsen gestolen werd tijdens ons verblijf, tja dan had ik een nieuwe tweedehands gekocht. Potje breken, is potje betalen. Niet? Vertrouwen geven, is gezond.

* Ik was zo enthousiast dat ik meteen een reeks huizen aanschreef, en met succes. Waarschijnlijk gaan we in juli een paar dagen naar Den Haag en eind augustus naar Bristol, Zuid-Engeland. En voor volgend jaar zijn er plannen voor een korte week Parijs en een weekje Lissabon. Hoe meer je swapt, hoe meer geloofwaardigheid dat je opbouwt. En zo gaan mijn drie kinderen toch de mooi deel van Europa kunnen ontdekken. Zalig toch?

Een ander huis

Onze huisruil kwam tot stand via het internet. Ondertussen ‘wonen’ wij dus al drie dagen in een huis van mensen die wij nog nooit hebben gezien.

Dat is best raar. Je ontdekt hun huis, hun interieur, de fotokaders aan de muur, hun boeken en dvds en onbewust puzzel je een totaalbeeld bij elkaar. Ze houden van retro, net als wij. Hij houdt van muziek, denk ik als ik al die instrumenten ziet liggen. Ze lezen de Volkskrant, eten veel (of misschien altijd) vegetarisch en reizen graag. Op de kalender staat dat ze deze zomer naar Thailand gaan met de kinderen, net als wij.

Naast de gelijkenissen bots je automatisch ook op verschillen. Zo was er niet één wijnglas te vinden in huis. Drinken zij dan nooit wijn? En om de microgolfoven te gebruiken moest je de koelkast laten openstaan want dat toestel stond in een hoge, haast onbereikbare kast erboven. Dat leek ons erg onhandig voor een toestel dat je meermaals per dag gebruikt. Of hoe warmen zij ‘ s morgens anders (choco)melk, of een portie soep tussendoor of gewoon de restjes van gisteren? En zij vegen blijkbaar terwijl wij eerder stofzuigen.

Sommige verschillen zijn natuurlijk landelijk. Nederlanders wonen over het algemeen heel klein, en alle beschikbare ruimtes worden gebruikt. Zo bevond de badkamer en slaapkamers zich in de kelder, wat ik ondanks de leuke inrichting toch een beetje benauwd vond. Dit is toch een heel andere manier van leven, zelfs in vergelijking met de Belgische minikavels.

Iedereen fietst er en de fietspaden zijn geweldig maar fietshelmen zijn er duidelijk nog niet in de mode. Moderne scholen maar overal enkel glas, zeker in privé woningen. Oneindig veel groene en mooie speeltuinen maar een eigen tuin die de naam waard is, kennen ze er nauwelijks.En op vlak van sorteren kunnen ze nog wel iets leren van ons.

Maar ik kan ze wel smaken, die Hollanders. Opener en toegankelijker dan Belgen. Ik idealiseer het niet. Als kind was ik drie jaar lang omgeven door Nederlanders. Ik ken de keerzijde van die mondigheid. En toch voel ik me er nog steeds heel erg thuis.

En dat swappen is een ontdekking. Het is veruit de leukste, goedkoopste en gemakkelijkste manier om met kinderen een stad te beleven. Ik ga alvast meteen op zoek naar een nieuwe uitwisseling.

Amsterdam met kids, dag 1

Verboden op de kaart te kijken, dat is voor toeristen.

De buren

Manou op de fotoredactie van het NRC

Amsterdam, het voorspel

Na de ontdekking van het huisje besloten we, zoals de locals, een eindje te gaan fietsen. Langs de kitscherige volkstuintjes en de vele boeddha beeldjes, voorbij een kinderboerderij tot we toevallig aankwamen bij een lokaal festivalletje. Enorm veel volk maar we beleefden er toch een leuk moment.

Ontertussen stak Nina haar vingers tussen een deur en viel Flo bijna uit haar fietsstoel.

We eindigden de dag dus gewoon ‘thuis’, met een warm bad en heerlijke diepvriespizza.

Een tuin

Jaren hebben we in het centrum van Gent gewoond. Bij mooi weer gingen we wandelen, of richting Blaarmeersen. Voor onze verhuis waarschuwden vele vrienden en familieleden ons. Een tuin daar heb je enorm veel werk en onderhoud aan, zeiden ze. En dat klopt natuurlijk. Toch zou ik voor geen haar meer terug willen. Gewoon gezellig met de kinderen spelen in de tuin, dat is genieten in het kwadraat.

Zorgen

Zorgen is meer dan ik ooit kon bedenken. Het is er altijd zijn, dag en nacht, geduld hebben, tranen drogen, liefhebben, na een uur flesjestijd tevergeefs blijven volhouden, perdolan geven en hopen dat morgen beters brengt, de schommel duwen en tussendoor naar het kleine bedje hollen om traantjes te drogen, op je tanden bijten, winkelen met een hongerige kleine man in de maxicosi, sportschoenen kopen voor de naderende sportdag en beseffen dat je zijn schoenmaat niet kent, luisteren als je je liever afsluit, troosten als je eigenlijk zelf getroost wilt worden, De dag eindigen met een huis vol rommel, een gepoetste vloer in 5 minuten zien transformeren in een kliederboel …

Hij zegt het zo mooi, en het is zo onvoorstelbaar herkenbaar. Zorgen heeft nu eenmaal niet voor niets een dubbele betekenis.

Communies

Een kerkelijk huwelijk, dat is hard werken. Dacht ik. Dit weekend mocht ik eens eerste communies proberen, en nu weet ik wel beter

Enkele weken geleden belde een juf van het eerste leerjaar mij op, lichtjes in paniek. Ze was dringend op zoek naar een fotograaf voor de eerste communies. Vorig jaren nam een andere mama fotograaf die taak op zich maar die haakte nu af. Ze waren op het laatste moment dus nog op zoek naar iemand. De school ligt me nauw aan het hart. Ik voel me er erg goed, net als Manou trouwens. En ook al ben ik niet gelovig, ik wou het heel graag doen.

Dit jaar deden 58 kindjes hun eerste communie. Een beetje sfeer in de kerk en dan de offerande natuurlijk, dat is wat de ouders verwachten. Moest iedereen zijn eigen fotograaf optrommelen, dan wordt het chaos. De kerk zou nu al afgeladen vol zitten. Ik wist dat het druk zou worden maar eerlijk waar: 58 kindjes, dat is echt veel. En al die ouders verwachten natuurlijk dat hun kind een paar keer op de foto staat. De kinderen zaten in rijen achter elkaar, en er was erg weinig licht in de kerk. Het is lang geleden dat ik nog zo heb gezweet.

‘De vorige fotograaf deed het zus en zo, en wij kregen dit en dat.’ Ik vind het altijd lastig om te moeten concurreren tegen een onbekende collega. Maar het is natuurlijk logisch dat de leerkrachten en de directie vergelijken. Hoeveel foto’s leverde zij af? Bewerkte ze haar foto’, en zo ja hoe hard? Trok zij de hele mis door foto’s of probeerde ze onzichtbaar te werken? Maakte ze veel closen of ging ze eerder voor groepsfoto’s? Legde ze ook de grappige situaties vast of beperkte ze zich tot de klassieke beelden?

Als kind duurde een kerkdienst mij altijd te lang. Deze keer had het gerust een half uurtje langer mogen duren. Ook al ben ik niet katholiek, ik moet toegeven dat het een mooie dienst was. Morgen lever ik 387 foto’s af. Dat is meer dan 2 foto’s per minuut, en dat moet maar genoeg zijn. Alle kinderen staan er op, al kijken sommigen ook de verkeerde richting uit tijdens hét moment van de eerste communie. Ik heb mijn ding gedaan, zonder rekening te houden met mijn voorganger. Na zo veel jaar ervaring kan ik mij dat permitteren, denk ik. Want fotografen zijn als restaurants: smaken verschillen maar steak frieten bestellen bij een Italiaan is hoe dan ook een slecht idee.

Zomer 2013

22 graden in en uit het water: echt warm is anders maar het zomerseizoen is er toch mee begonnen

Kindertuin

Vier jaar geleden kochten wij een oude dokterswoning. In tegenstelling tot veel andere huizen vind ik ons huis relatief goed gelegen. We hebben een grote achtertuin en verliezen niet te veel plaats vooraan. Aan de ene zijkant ligt de oprit waar wij onze wagens parkeren. Aan de andere kant was er destijds niet veel te beleven: een strook van vijf op vijf meter met alleen gras.

Ik zag het als een verloren ruimte, wat zonde is ook al hebben wij achteraan plaats genoeg. “Laten we daar onze schommel zetten, en later misschien een zandbak. Zo kan het een kinderhoekje worden.” Bijna iedereen vond mijn idee destijds ver gezocht. Iedere vrijstaande woning beschikt toch over zo een strook? En als je op het terras zit, dan zie je je kinderen niet spelen? Ze gaan daar zo afgezonderd zitten, zo ongezellig.

Maar ik ben koppig. Ieder jaar komen er spulletjes, van kippen en konijnen tot kabouters, en ondertussen is het een heerlijk kitscherige kindertuintje geworden. De kinderen vinden het er geweldig. En die ‘verloren ruimte’ is zo (bijna) het gezelligste stukje van onze tuin geworden .

 

Nutella

Goede reclame hoeft niet duur of spectaculair te zijn.

Krullen

Vijftien was ik toen ik voor het eerst mijn haar echt kort liet knippen. Sindsdien ligt mijn krultang dus werkloos in de kast te verstoffen. Vandaag haalde ik ze nog eens boven, na een inspirerend bericht van mijn jeugdvriendinnetje

. Manou vond het meteen een goed idee. Ze wil haar haar laten groeien maar worstelt voorlopig een beetje met een tussenlengte. Te kort voor een staartje, te lang om gewoon los te laten. Krulletjes staan gaan beeldig. Ze deden met zelfs twijfelen aan mijn eigen coupe.

Nina was aanvankelijk geen vragend partij. Zij houdt niet zo van verandering maar heeft natuurlijk een beetje pech met een moeder zoals ik. Sommige mensen gaan iedere jaar naar deze plaats op reis, veranderen nooit van bakker, eten graag verschillende keren in hetzelfde restaurant, kopen steeds hetzelfde soort brood en kiezen telkens weer voor dezelfde vertrouwde merken. Ik niet, soms tot grote spijt van mijn omgeving. Ik weet ook niet goed waarom maar ik veranderd graag.

Nina zou voor de rest van haar leven kiezen voor een vlecht, en op wilde dagen voor twee. Daar is op zich niets mis mee, behalve dat het een angstige keuze is: de mensen zouden eens kunnen lachen met haar. En daar kan ik natuurlijk niet in meegaan. We gingen voor een compromis, en uiteindelijk was iedereen blij met het resultaat.

Ravotgarantie

Tijdens de ochtendspits op de speelplaats struikelde Nina over een andere kindje. Haar brilletje brak. Pech. Niet te herstellen volgens de opticien. We konden wel een nieuwe montuur kopen en zo de glazen recupereren. Maar na minder dan een jaar staan die glazen al vol krassen en dus twijfelde ik.

Bij Pearl bieden ze een ravotgarantie op alle kinderbrillen. Bij een breuk binnen de twee jaar krijg je een volledige nieuwe bril. Ok, het voelt een beetje raar om in een grootwarenhuis een bril te kopen maar eens gaan kijken kon geen kwaad. Toch? De verkoopster was buitengewoon vriendelijke en behulpzaam.

Toch blijft een bril kiezen een vreselijk moeilijke opdracht. Het is een delicaat evenwicht, tussen te braaf en te opvallend. Na een uur twijfelen en stressen met drie kinderen in de winkel belde de papa dat hij de oude bril hersteld had met secondelijm. De constructie valt totaal niet op en houdt nu al een week stand. Voorlopig mag ik er dus nog even verder over piekeren. Maar een ding is wel zeker: ook voor Nina kan ik zo een ravotgarantie goed gebruiken.

Naschoolse activiteiten

Zowel Manou als Nina zijn motorisch niet zo sterk. Dat is op zich geen groot probleem. De meeste volwassenen doen het niet beter. Maar het vermoeilijkt wel mijn zoektocht naar een leuke buitenschoolse activiteit.

Zoals altijd draait alles om en goed en gezond evenwicht.

Enerzijds vind ik dat kinderen tijd moeten overhouden om gewoon te spelen. Er is niets mis met gezellig rommelen op je kamer, vriendinnetjes uitnodigen, knutselen met de zussen of buiten een kamp bouwen tot de zon onder gaat. Zo ben ik ook opgegroeid. Maar tijden veranderen. Kinderen spelen minder buiten, zeker niet in de winter en al helemaal niet met de kinderen van de buren op straat. En voor mij moeten ze niet per se sporten maar uren voor de tv of de ipad hangen, vind ik niets.

Dan verkies ik een leuke én zinvolle naschoolse activiteit. De combinatie van leuk en zinvol blijkt weliswaar niet zo evident. Bij veel sportclub draait het vroeg of laat toch om prestaties. Voetbal, tennis, ballet, turnen: wie niet meekan, hoort er zelden bij. Zelfs het zwemmen kreeg snel zo iets heel serieus. Anderzijds heb je ook bewegingslessen, vrij klimmen en allerhande dansreeksen genre flamenco en co. Leuk maar soms net iets te vrijblijvend en individueel

Het zou natuurlijk ook gemakkelijk zijn moesten mijn meisjes zelf een uitgesproken en liefst toch betaalbare voorkeur hebben. Ik ben geen grote voetbalfan, maar het lijkt mij gemakkelijk zo een zoon die niets anders wil. Jammer genoeg ken ik meer kindjes die er helemaal geen hobby’s op na houden. Veel 10-jarigen weten gewoon niet meer wat gekozen voor hun verjaardag of kerstmis omdat ze eigenlijk niet meer spelen, behalve dan op de ipad of computer. Tijdens communieshoot vraag ik het regelmatig. “Wat doe jij graag? Heb je hobby’s? Wat interesseert je? Wat speel je graag?” Je zou versteld staan van het aantal jonge kinderen dat mij raar aankijkt. “Niets.”

In afwachting van een uitgesproken passie zoek ik dus actief mee naar een leuke hobby voor mijn kroost. Voorlopig vinden ze clipdance “wel leuk” en ook al ben ik niet helemaal overtuigd, het is veel beter dan “niets doen”.

Het sneeuwt

binnen.

Goedkoop plezier (gevolgd door oneindig veel opkuiswerk )

Kinderen en hun speelgoed

Gabriele Galimberti fotografeerde overal ter wereld kinderen met hun favoriete speelgoed.

Super leuk idee. Het zou ook tof zijn om dat ieder jaar te herhalen met je eigen kinderen. Bij Nina zou het nu vol Playmobil liggen. Manou zou een paar knuffels, de Ipad, een schrijfbord, papier en stiften naast zich hebben. En voor Flo denk ik aan onze kabouters, een loopautootje, en bal en een berg tuutjes.

Ipad

Ze wil een Ipad. Persoonlijk vind ik het te duur speelgoed voor een kind van zeven. Maar het is een strijdpunt binnen ons gezin. Onderweg wil iedereen er eens op spelen. Of ‘s avonds voor het slapengaan. Ze spelen liever even op de Ipad dan dat ze naar tv kijken. Om de beurt, is de regel. Maar Flo kan niet wachten. Zij haalt alles uit de kast. Trekken, roepen, bedelen, paaien, storen, wenen, enzovoort. Ze geeft niet op. Nooit.

Uiteindelijk verliest iedereen zijn geduld. Manou weet dat. Mijn emmer loopt vol, en dan plots is het gekibbel mij beu. En dan is het gedaan met Ipadden voor iedereen. En dus is ze slimmer en bindt ze in. Meestal. “Laat maar. Flo mag in mijn plaats.”

Ze wil een eigen Ipad. Ze wil er zelf voor sparen. Ik heb haar proberen wijsmaken dat het veel geld kost, dat het wel eens langs zou kunnen duren. Dat geeft niet, zegt ze. In haar spaarpot zitten nog centjes van nieuwjaar, en binnen een paar maanden is het haar verjaardag. En voor een goed rapport krijgt ze ook vaak een centje.

Eerlijk: met de hulp van de familie heeft Manou die driehonderd euro tegen de zomer bij elkaar gespaard. Ze heeft al bijna een derde zitten in haar spaarpotje. Dat geld heeft ze gekregen. Wie kinderen geld geeft, moet ze ook de vrijheid schenken om daar hun goesting mee te doen. Alleen zo leren kinderen ook omgaan met geld. Een Ipad is bovendien een leuk ding. Beter een Ipad dan 300 euro snoep of een fur real paard.

“De kinderen van mijn klas zeggen dat ik te jong ben voor een eigen Ipad.” Even had ik zin om te zeggen: “correctie, de ouders van die kinderen vinden…” maar ik hield me in. Zelf kijk ik ook altijd een beetje raar als ik lagere schoolkinderen met een gsm zie rondlopen. Nu ja, twintig jaar geleden vind ik volwassenen die op straat liepen te bellen of die zo een enorm toestel aan hun broekzak hadden hangen ook belachelijk. Binnen enkele jaren gaan wij waarschijnlijk Ipads kopen als geboortegeschenk.

Maar we leven nu. Manou wil NU sparen voor een Ipad terwijl het NU toch nog een klein beetje te vroeg is. (En durf niet te suggereren dat we misschien kunnen gaan voor een fake stom nep android exemplaar want dat hebben we al geprobeerd. Once you go mac, you never go back.)

De wereld zien

Als ik vroeger een reisverhaal las van ouders die een jaar hadden rondgetrokken met hun kroost, droomde ik gretig mee. We hebben er ooit ook nog concreet over nagedacht. Zes maanden of een jaar samen met je kinderen de wereld rond reizen, dat moet toch geweldig zijn? Waar zouden we heen gaan? Van Afrika naar Azië door tot Australië? Tja, als je zo lang op reis gaat, moet toch de moeite zijn? En wanneer plan je dat dan precies? Best voor de kinderen schoolplichtig worden maar ze moeten natuurlijk wel oud genoeg zijn om er iets van op te steken.

Uiteindelijk hebben we het idee bewust laten varen, niet eens uit praktische bezwaren. Na 3 weken Zuid-Afrika en na 4 weken Thailand waren mijn meisjes (en wij) het even moe. Dan wouden ze niet meer om de twee drie vier dagen verhuizen en doorreizen. De eerste indrukken slorpten ze in alle gretigheid op maar na verloop van tijd hadden ze geen zin meer in al dat “nieuwe”. Ook Marrakech hadden we na een week wel “gezien”. Natuurlijk hadden we kunnen doorreizen (en brossen) naar de kust bijvorbeeld. Toch bemerkte ik al een enkele eerste signalen van reismoeheid. Een jaar lang rondtrekken, samen in één hotelkamer slapen (denk aan Maddy), altijd en overal met ons vijfjes: het zit toch niet meteen in.

Dus beleven wij onze wereldreis in kortere stukjes. Gisteren kwam een einde aan ons Marokkaans avontuur. Het was een boeiende en verrijkende reis, een aanrader. We hebben er van genoten. En toch was iedereen gisteren blij om gewoon weer thuis te zijn.

De meisjes waren moe, doodmoe, en dat lag niet alleen aan de vlucht. Even genoeg avontuur, genoeg nieuwe indrukken. Leve ons huisje, ons eigen bedje (en kamer), onze vrienden en natuurlijk onze lieve hond En wat mensen ook mogen zeggen: België is een geweldig land, zeker als de zon schijnt

Groot gezin

“Vijf kinderen, dat is pure ontspanning.” Slik. Dat was alvast mijn eerste reactie. Maar toen ik het stuk las (in ons weekblad) vond ik het eigenlijk toch niet zo vreemd. Drie kinderen op zich vind ik niet zo bijzonder. Moesten wij niet zo veel medische zorgen hebben, zou er voor mijn part nog wel eentje bij kunnen. Een pleeg- of adoptiekindje.

De grote uitdaging zit hem, volgens mij, in de combinatie kinderen + werk + huishouden + tuin + vrienden + reizen + (medische zorgen) + + Het is natuurlijk een kwestie van keuzes maken. Vier kinderen zouden haalbaar zijn moest ik bijvoorbeeld stoppen met fotograferen. Of moesten wij ons gewoon gezellig samen opsluiten: minder vrienden uitnodigen, geen vijf verschillende naschoolse activiteiten, geen weekendjes weg, geen verre reizen, …

Net daarom was het een interessant artikel. Het waren geen huismoeders die getuigden maar hoge opgeleide ouders die beide nog altijd werken en geen nanny (of oma) in dienst hebben. “Niet te veel denken, en gewoon doen.” “Je moet je kinderen durven loslaten. Je kan ze toch niet allemaal altijd in de gaten houden.” “Stil is het hier nooit. Opgeruimd ook niet.” Eigenlijk klinkt dat allemaal verrassend herkenbaar Een vierde kind komt er zeker niet maar met Tuk zitten we dus toch al een stuk in de goede richting

Flamigel

Een kusje heelt alle wonden. Soms. Zelf zweer ik bij een pijnloos ontsmettingsmiddel en Flamigel. Schaaf-, snij- of brandwonden: het geneest alles een pak sneller. En het is zonder voorschrift te verkrijgen. Met mijn drie meisjes gebruik ik het regelmatig, sommige periodes zelfs dagelijks. Nog een geluk dat ik geen jongens op de wereld heb gezet, of ik had meteen een doos mogen bestellen.

De voorbije week heb ik zelf bijna een halve tube over mijn knie gesmeerd. En met succes want de lelijke wonde is bijna helemaal verdwenen (op het litteken na natuurlijk ) Na vochtige doekjes en Dafalgan Forte vind ik Flamigel echt een van de grote revelaties van het ouderschap

Voorlezen

We doen het te weinig, maar als we het doen … is het wel altijd … spannend. Whoaa !