Communiefoto’s

 

Een communie is een leuke gelegenheid om eens professionele foto’s te laten maken. De voorbije weken kreeg ik veel mails vol vragen, over hoe en waar en wanneer.

Kijk, ieder kind is anders. De ene houdt van kleur, de andere gaat voor zwartwit. Sommigen werken graag rustig in de studio. Anderen hebben ruimte nodig, en zon. Ik heb al op heel veel verschillende plaatsen communiefoto’s gemaakt: op de kermis, op een boerderij, op een boot, in het bos tussen de kabouters, in een balletzaal, in een oud kasteeltje, tussen de bloemen, graffiti doet het ook altijd goed, op het strand, met een tal van huisdieren, sober in de studio, of met dino’s of muziekinstrumenten,  een foto in combinatie met eigen tekeningen, met ballonen, onder water, een reeksje zuiver op mimiek, …

Een communie of lentefeest is persoonlijk, en dat zouden de foto’s en de kaartjes dus ook moeten zijn. Alles kan.

Nieuwe fiets

Manou kreeg een nieuwe fiets voor haar lentefeest. Klassiek. Jaren geleden kreeg ze haar eerste fiets, 12 inch, van Sinterklaas. Nadien reed ze op fietsjes van neefjes, 14 inch en nadien 16 inch. Nu zitten we dus aan 20 inch. Voor wie niet mee is: het aantal inches bepaalt de grote van de wielen.

Vraag van de dag: heb ik als kind ook zo veel verschillende fietsen gehad? Ik kan het mij niet herinneren. 12 – 14 – 16 – 20 – 22 – 26 inch en dan een volwassen fiets? En dan reken ik de busjes, driewielers en loopfietsjes niet mee. Koop meteen een 22 inch, raadde mijn vader me aan. Klinkt goed behalve dat Manou nauwelijks met haar voeten aan de grond kan op het kleinere 20 inch-model. Dus kozen we toch voor het kleinere formaat. Er volgen nog drie meisjes, en we krijgen hier heel veel vriendjes op bezoek. Het fietsje zal hoe dan ook goed gebruikt worden.

Manou kan dus niet echt met haar voeten aan de grond. Maar naar school rijden met haar “oude” fiets, dat ziet ze helemaal niet meer zitten. Het is een doorzettertje, die dochter van mij. Oefenen, oefenen (en vallen) en oefenen dus. Vooral vertrekken en stoppen zijn moeilijk. Na verschillende kleine maar toch pijnlijk ongevalletjes (nog een geluk dat ze geen jongetjes is) besloten we een beschermschuim rond haar kader te plaatsen. Met een leuke stofje er rond, valt het stijlsgevwijs ook nog goed mee. En zo kunnen we dus toch met met haar nieuwe fiets naar school.

Lentefeest

Manou vieren samen met al de mensen die ons nauw aan het hart liggen: meer moet een lentefeest niet zijn. Ze kreeg een fiets (lekker traditioneel) en verloor haar bovenste tand tijdens het eten (hoe symbolisch) en de ouders hadden veel plezier (30 flessen prosecco voor 26 volwassenen en er was ook nog wijn en bier).  Morgen nodigen we de klasgenootjes nog eens uit en dan kan ik eindelijk beginnen aan de grote kuis .   

De fotoshoot

Ik had een idee,
de zee.

Spijtig genoeg, het weer zat niet mee dat weekend. Het was koud, en veel wind. Maar veel tijd heb ik niet nodig. Met een dikke jas over haar kleedje trokken we naar de gekozen plek. “Lopen”. Ik duwde Manou de koude in, richting bus. Drie keer is ze over en weer gelopen, mijn moedige en sterke meid.

Wedstrijd

Je best willen doen, daar is op zich helemaal niets mis mee. Geboortekaartjes, nieuwjaarswensen, verjaardagsfeestjes, etentjes of een gala-avond: ik vind het gewoon leuk om er over na te denken, om iets nieuws en origineels uit te werken. En ik geniet ook als anderen hun beste beentje voor zetten. Ik ervaar het als een vorm van waardering (ik doe mijn best voor jou) niets als een wedstrijd. Anderen inspireren mij. Ook dat is leuk. Een soort van pinterest maar dan live.

Toch kon ik het niet laten om op tijdens de communiemis mijn wenkbrauwen een paar keer te fronsen. Ok, als niet-gelovigen ervaar ik zoiets misschien een beetje anders. En toch. Witte zijden op maat gemaakte mantelpakjes voor de broertjes van de communicant is er misschien toch een klein beetje over. Ook het geven van doopsuiker vond ik een beetje raar, zeker voor klasgenootjes. De helft van de kinderen had niet eens een kaartje mee.

Manou’s lentefeest is pas voor volgende maand maar mijn kaartjes waren klaar, en ik wou haar niet met lege handen laten gaan. En net daarom mogen jullie ze nu ook al zien. Als fotografe kon ik moeilijk een lelijke foto kiezen. Ik ben er dus best trots op al besef ik dat het gewoon een leuke herinnering is aan een bepaalde periode in haar leven.

Doodzonde

Op het strand in Blankenberge staat sinds enkele maanden een beige retrobusje, in het kader van de kunsttentoonstelling Beaufort. Prachtig vond ik het. Ik heb er zelfs Manou haar lentefeestfoto’s getrokken. Zo eenvoudig en toch zo mooi.

En nu hebben er enkele vandalen het kunstwerk vernietigd. Ze sprongen op het dak en bespoten het met een domme stijlloze leuze. Doodzonde vind ik het. Echt. Depressief word ik van dergelijke mensen. Ik kan nu echt geen enkele excuus bedenken voor zulk gedrag. Krakers klagen leegstand aan, graffiti-kunstenaars maken de stad vaak mooier, of toch zeker kleurrijker. Maar dit is gewoon crapuleus. Een doodzonde.

Lovely Mariquita

Bij een lentefeest hoort een nieuw kleedje, vooral omdat ik eigenlijk nooit zo “iets een beetje sjiek” koop voor de kinderen. Een lentefeest is een mooie gelegenheid voor een folieke. Ik wou mijn meisjes eens in het nieuw te steken, zonder te overdrijven. In januari las ik al verschillende facebookberichtjes over communie- en lentefeestkledij. Vooral voor meisjes blijkt het een groot stuk van het feest. Maar zelf vond ik de paasvakantie meer dan vroeg genoeg.

In mijn hoofd borrelden snel een reeks vragen op: wat voor genre kleed? Geen wit, geen minitrouwjurk. Liefst iets een beetje origineel, maar wel iets dat ze nadien nog kan aandoen. Afdragen gaat ze het doen En wat mag zo een kleed dan wel kosten? Ik besef dat ik met mijn H&M en Hema-verslaving geen idee heb wat kinderkledij in kleine boetieks kosten. 100 euro leek mij meer dan genoeg. Zo veel geld geef ik niet eens uit voor mezelf, zeker niet voor een jurk. En met drie kinderen loopt het eindbedrag snel op. Of zou ik de andere twee wel in jeans en sweater houden?

Belangrijker dan de kostprijs vond ik Manou’s mening. Het is haar feest. Wat zou zij kiezen? Kinderen zijn erg beïnvloedbaar. Als mama dring ik onbewust altijd een beetje mijn smaak op. Toch heb ik echt proberen zoeken naar iets dat ze zelf mooi zou vinden.

Twee minuten surfen en ik wist wat. Manou was meteen enthousiast en wou naar niets anders meer kijken. Lovely Mariquita, kleurrijk en kinderlijk, speels en stevig. Geen tulle of sleepjes, gewoon simpele leuke kleedjes al dan niet met een schattig beestje op. Ok, echt nieuw en origineel is het niet. De bambi’s zijn ondertussen heel bekend en mainstream in Gent en omstreken. “Who cares”? Het is geen wedstrijd. Goedkoop zijn de jurkjes trouwens ook niet maar voor handgemaakte creatieve dingen moet je iets over hebben.

Dus trok ik met mijn drie schatjes naar de homeshop in Gentbrugge. Hel vind ik het, zo shoppen met 3 wilde meiden. We hebben ons beperkt tot wat er in voorraad was. Geduld is niet zo mijn sterkste kant, moet u weten. Te veel keuze maakt trouwens niet gelukkig. De ontvangst was vriendelijk, en geduldig. We zochten en vonden drie prachtige kleertjes. Iedereen blij. Foto’s volgen.

Uitnodiging

Manou wou op de foto, met haar lievelingsjurk. Laten we het leuke en het nuttige combineren, dacht ik. Maak ik ondertussen een paar kiekjes voor de uitnodigingen van haar lentefeest. Niet dat we zelf veel gedrukte uitnodigingen krijgen. Meestal gaat het eerder zo: “zeg die dag doet X of Z zijn of haar communie, jullie komen toch ook?”. Daar is natuurlijk niets mis mee, al moet ik achteraf meestal nog eens mailen of smssen voor het juiste uur. Voor mij is het ook een beetje beroepsmisvorming, zeg maar.

Nina wou natuurlijk mee op de foto maar Flo zag er niet echt fotogeniek uit. En geduld had ze al helemaal niet. Dus heb ik het geheel toch maar gephotoshopt want één zusje vond ik  triestig.

” Uitnodigingen? Zot! Het is nog 4 maanden.” Ok, vier maanden op voorhand is een beetje vroeg maar ik ben klaar en dan is het toch zonde om te wachten. Bovendien. Agenda’s lopen snel vol. Gescheiden ouders en allerhande huwelijks- en communiefeesten en citytrips: weekends zijn populair en dus snel volgeboekt. Bewijs: de oma is toevallig dat weekend op vakantie. Pech. Volgende keer moet ik er dus nog vroeger aan beginnen

Communiefoto’s

In studio of op locatie, dit jaa heb ik zo ongeveer alles gedaan. Ook het ontwerp én de druk van de kaartjes doe ik voortaan gewoon helemaal zelf.