Het is geen grootse poëzie maar ik vind die nieuwjaarsbrieven toch erg charmant. De combinatie van schroom en trots, is aandoenlijk. Van waar zou deze gewoonte komen? Zou het typisch Belgisch zijn? Of Europees? Als kind vond ik het waarschijnlijk niet zo leuk. Ik kan me er alvast niets meer van herinneren. Dat gaat mijn meisjes niet overkomen 
Het voordeel van een blog, is dat je er ook je minder goede foto’s kwijt kan Ik wens jullie allemaal een leuk weekend.
Ps: Neen, dit is geen preview van mijn kerstkaartje. Sorry
Onze verkleedkoffer zit vol met afgedankte spullen, kleren die oorspronkelijk een ietwat ander doel hadden. Dus toen Manou dit “schone” roze kleedje, een doorschijnend negligeetje maatje 34, was iedereen blij. “Mag ik het morgen aan trekken om naar school te gaan?”
Mijn dochter is soms grappig zonder het zelf te beseffen. En ze blijft zagen, nu al weken aan een stuk. “Zo een mooi kleedje mama,. Allee, waarom mag dat nu niet?” Tja. Omdat ik het zeg
Ahja, bedankt Evert
Het is de leeftijd, denk ik, hoop ik. Eigenwijs, tegendraads, koppig en heftig. Flo is een kapoen, altijd geweest. En ze laat zich niet ompraten, of chanteren.
Ze wil niet op de foto, echt niet. Neen is neen. En dan geef ik het op. Maar dat haar zus wel wil poseren, ziet ze eigenlijk ook niet zitten. Evil.
Uiteindelijk draait het bij kinderen maar om één ding: aandacht. De manier (en de kracht) waarop ze die opeisen, kan wel (enorm) schelen.
Ps: uiteindelijk wint de mama altijd. Poseren zal ze. Willen of niet
Ps: Less is more, maar dat beseffen mijn kinderen duidelijk nog niet.
Monkey see, monkey do. Kinderen apen hun ouders na. Manou wou dus ook leren naaien. En toen ik op groupon een aanbieding zag staan voor een kindernaaimachine (40 euro ? inclusief verzendingskosten) dacht ik: waarom niet?
Goedkoop is altijd een risico. Soms heb je echt geluk en krijg je meer dan waar voor je geld. Soms ook niet. 40 euro is geen geld maar het toestel is wel heel erg basic. Het doet een beetje Russisch aan, zonder aan en uit knop en zonder lichtje. Tja. Voorlopig zijn mijn meisjes enthousiast en als dat zo blijft, zal ik wel investeren in een iets beter exemplaar. Voor hetzelfde geld zijn ze het binnen een paar weken beu.
Of ik wou meewerken aan een sensibiliseringscampagne rond jongeren en alcohol? Of ik de juiste persoon ben voor het onderwerp is twijfelachtig. Eigenlijk weet ik niet wat eerst gedaan, en toch kan ik het niet laten om ja te zeggen. Het was niet eens mij dat ze nodig hadden maar mijn dochtertje Manou. Mensen van straat halen mocht niet maar ik moest stiekem naar een valse alcoholcontrole rijden en daar zou niet ik maar de vijfjarige moeten blazen. Begin niet te vroeg, is de boodschap.
Manou wist dus zoals afgesproken van niets. Verveeld keek ze naar buiten en zag de politie. Ik zag haar achteraan langzaam in haar jas verdwijnen. Heb je alcohol gedronken, vroeg de nepagent. Ze knikte gelukkig van niets maar moest toch blazen. Groen licht, einde van het grapje. Veel beeld of geluid hebben ze niet gekregen. Spontaniteit wordt overschat. Spannend vond ze het wel, en ik ook.
