Plots moet alles anders. Mijn dagindeling, mijn werk, mijn toekomst, mijn relatie, mijn manier van opvoeden. Van lekker nonchalant en een beetje gek ben ik veranderd naar een bezorgd en gespannen mama. Wie is die vrouw die haar dochter zo niet alleen durft te laten, die bang naast haar waakt als ze op de schommel zit, die altijd en overal met haar babyfoon loopt? En zeggen dat mijn vriendinnen vroeger lachten met mijn nonchalance.
Zelfs mijn stijl moet er aan geloven. Make-up is uit den boze want die loopt uit als je weent. Te sexy, te vrolijk, te felle kleuren: ik zie het mezelf toch niet meteen nog dragen. Alsof ik iets te vieren heb. Niet dat ik wakker lig van mijn uiterlijk. In mijn hoofd is er alleen nog plaats voor mijn kinderen, en dan in het bijzondere voor Flo en voor die verdomde aanvallen. Toch zie ik in de ogen van anderen dat ik veranderd ben. Van “An het sping in’t veld” naar “arme An, zo erg voor haar.”
“Zorg je wel goed voor jezelf?” Hoe doe je dat, in deze omstandigheden? Een dagje naar de sauna of lekker lang uitslapen, zit er niet meer in. Me laten gaan is ook al geen optie want er lopen hier nog 2 andere meisjes rond. Dus slik ik mijn tranen in, neem in aspirine duo in de plaats met veel cafeïne en probeer genoeg te eten. En ’s avonds trakteer mezelf op een glas wijn (of twee).
Als jullie andere betaalbare zelf-traktacties kennen die totaal geen tijd vragen, mogen jullie het altijd laten weten 
