Het schooljaar is voorbij. Manou, Nina en Flo mogen naar het volgende jaar. De juffen waren tevreden. Ze hebben alle drie goed hun best gedaan. Manou heeft het eerste leerjaar vlot doorlopen. De “nieuwe” grote school is een succes. In enkele maanden heeft Manou kleren lezen en schrijven en rekenen. Wat een vooruitgang. Manou heeft bovendien veel nieuwe vriendjes gemaakt. “Het is een vrolijk, lief, beleefd en dapper meisje. Echt een plezier om in de klas te hebben”, zei de juf.
Dus ja, ik ben blij. Toch gaan u op mijn facebookpagina geen berichten lezen over hoe trots ik nu wel ben. Eerlijk: ik ben hoe dan ook trots op mijn meisjes, op wie ze zijn en op de manier dat ze in het leven staan. Schoolresultaten zijn belangrijk en tegelijkertijd ook niet. Stel dat een van mijn meisjes niet mee zou kunnen, te jong zou zijn of gewoon niet verstandig genoeg: zou ik als mama dan minder trots moeten zijn? Natuurlijk niet. Misschien zouden ze mijn trots en steun dan pas echt nodig hebben.
Je best doen, daar gaat het om. En ik ben heel erg blij dat onze school deze visie steunt. Bij ons krijgen (kleine) kinderen geen echte punten en ook geen procenten. Kinderen worden niet met elkaar vergeleken en niet opgelijst, geen beste en geen slechtste van de klas. Absoluut geweldig. Slotendries rules.
Ik wens de juffen een super vakantie, al kijk ik nu al uit naar september 
