What’s in a name?

Als kind maar ook als jong meisje noemden veel mensen me ‘Anneke’. Ik vond dat schattig en lief. Tot Michiel Hendryckx mij (en een collega ) er over aansprak.

“Anneke? Zot! Zo moogt ge u niet laten aanspreken. Uw lief mag dat of uw ouders, en dan nog. Tegen mij zeggen ze toch ook niet Michieltje? Met dat verkleinwoord houden ze u klein. Een Anneke gaan ze nooit serieus nemen.”

Hij hag gelijk, al gebruik ik nog altijd veel verkleinwoorden en bijnamen voor mijn dichte vrienden. Maar niemand zou het in zijn hoofd halen om Bartje te zeggen tegen De Wever

Achternamen werken net omgekeerd. Op veel scholen spraken leerkrachten (vroeger, in mijnen tijd ) hun studenten aan met hun achternaam: ‘ Nelissen ! Kom hier!’ Kwestie van zeker voldoende afstand te scheppen.

Hoe je elkaar benoemt, zegt veel over de manier dat mensen met elkaar omgaan. De relatie tussen patiënten en dokters ( ja, u dacht er aan te ontsnappen maar neen hoor) is op dat vlak de voorbije jaren ook veel veranderd. Op de consultatielijst van onze buren- huisartsen staat er: ‘Dokter Steven, Dokter Katrien, enzovoort.

Dus toen ik gisteren onze neuroloog in de gang van het UZ riep, bij zijn voornaam, bedoelde ik daar eigenlijk niets (verkeerd) mee. Ik heb al veel artsen ontmoet, gefotografeerd en gemaild; en telkens gebruiken ook zij mijn voornaam. Toch vonden sommige dat omgekeerd een beetje … raar?

Ps: Flo’s neuroloog is ne toffe. Die kan daar wel tegen 🙂

Advertenties

3 thoughts on “What’s in a name?”

  1. Mijn vrouw geeft les op twee middelbare scholen in Gent (op papier is het zelfs één school). In de ene school wordt verwacht dat de leerlingen de leerkracht aanspreken met mijnheer of mevrouw familienaam en in de andere (Freinet-)school wordt de leerkracht met de voornaam aangesproken.

    Ik herinner me dat we met het vijfde en zesde middelbaar op school-/studiereis gingen. (ik volgde toerisme 🙂
    Wij spraken de leerkrachten aan met de familienaam. Op reis mocht het dan met de voornaam, maar het werd wel duidelijk gemaakt dat dit op school niet kon. Was nochtans helemaal geen strenge school. Maar was een vorm van respect. Of afstand.
    Van een aantal leerkrachten wist je zelfs de voornaam niet vroeger, toch.

    Zelf heb ik wel een voorkeur om, eens in de volwassen wereld, mensen aan te spreken met hun voornaam.

  2. Als ik een voornaam ken, gebruik ik hem ook. Dat dr. of prof gedoe is voor mij een tittel en niet meer. Het is een vak gelijk een fotograaf of een metser. Je zegt toch ook niet metser Flip of fotograaf Ann? Trouwens ieder is met zijn vak een schakel in de ketting. Even belangrijk en even mens.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s