Verzachtende omstandigheden

Soms pleit ik verzachtende omstandigheden: we komen een beetje te laat op op school, of voor een etentje bij vrienden. Tja, Flo had net een aanval. Ik vraag later dan gewoonlijk verlof aan, voor een doktersbezoek. Soms zit ik met mijn gedachten ergens anders, in bed bijvoorbeeld ;-). Mijn fotoverwerkingswerk loopt een vertraging op, net als mijn huishouden trouwens. Fuiven laat ik aan me voorbij gaan, en plannen vind ik moeilijk. “Ik ben moe. Ze zullen het wel begrijpen”.

Maar is dat wel zo? Onze “moeilijke” periode duurt al lang, te lang. En iedereen heeft zo zijn “problemen”. Kan je miserie vergelijken?

Ouders die klagen over het winteruur. Tja, wij slapen al maanden niet meer normaal. Avondje laat gewerkt? Druk? Moe? Tja, vermoeidheid, dat is een gevoel van vroeger. Wat ik voel is toch … anders 😉 Vrienden die een etentje afzeggen want hun kindje is verkouden. Tja, dan moeten we eigenlijk nooit meer buiten komen. Slecht rapport? Tja, ik ga al blij zijn al Flo überhaupt naar school kan.

Het zijn zonderlinge gedachten, ik besef dat wel. Het is de vermoeidheid (kijk, daar doe ik het weer, pleiten voor begrip :-)). Iedereen heeft recht op zijn zorgen en zijn problemen. En zelf moet ik dringend weer op ritme proberen geraken.

En daarom hebben we Flo gisterenavond voor het eerst op haar eigen kamer, in haar eigen bed, doen slapen. Tussen ons zaten 2 gesloten deuren en een gang. Ik weet dus niet hoeveel aanvallen ze deze nacht gedaan heeft, of hoe zwaar ze waren. Misschien stuipte ze helemaal niet. Ik geloof nog altijd in wonderen, moet u weten. Een paar dingen weet ik wel zeker: aan de aanvallen kan ik niets doen. En ons slaaptekort begint echt door te wegen, op ons gezondheid, op ons humeur en op ons werk. En dan moet een mens keuzes maken: aanvallen tellen of slapen.

En de voorbije nacht koos ik, met het nodige schuldgevoel maar toch, voor slapen. En het heeft deugd gedaan (alle tot 5,45 toch ;-))

Advertenties

8 gedachten over “Verzachtende omstandigheden”

  1. zooooo herkenbaar an… je kan inderdaad “zorgen” niet vergelijken, maar als je zo iets meemaakt als wat wij (en nog vele anderen, dat besef ik wel) meemaken, zie je problemen toch door een andere filter. gelukkig maar, denk ik dan, gelukkig maar dat mijn vrienden nog dramatisch kunnen doen over die zgn peulschillen, want dat betekent dat ze van ergere dingen gespaard bleven…
    al valt het me soms heel zwaar als iemand tegen mij klaagt dat hij in een week toch al 2 nachten is moeten opstaan want zoon-/dochterlief had een oorontsteking.
    tja… ooit zal ik wel weer relativeren zeker? 😉

  2. neen je kan miserie niet vergelijken, je mag dat zelfs niet doen. maar ik vind wel dat er ‘begrip’ mag zijn voor ieders situatie. En daar ontbreekt het nogal eens aan in onze ‘het moet vooruitgaan’ en ‘het is nooit genoeg’ wereld. Er wordt al vlug gezegd ‘ammai chapeau hoor hoe je dat allemaal klaarspeelt en neem je tijd etc’ tot het echt zo ver is en je idd weken thuisblijft om voor je zieke kind te zorgen. Je bent zo vlug uitgerangeerd zowel professioneel als in je sociaal leven… echt erg. Maar bon niks aan te doen zeker. De knuffels van de kindjes maken veel goed :-). Courage daar!!

  3. ieder heeft zijn miserie
    en vaak vindt ieder zijn eigen miserie de ergste 😉

    al snap ik maar al te goed dat je veel dingen niet ziet zitten omwille van slaaptekort en zorgen
    ’t is een moordende combinatie

      1. o maar dan heb ik het vooral over “anderen” 😉 die soms stoppen met begrip op te brengen
        neen, ik schreef het al: ik blijf je voor jouw optimisme bewonderen
        velen kunnen een voorbeeld aan je nemen

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s