De doos

Deze ochtend stonden we om 10 uur al aan het dierenasiel. Bleek dat de deuren pas een half uur later zouden opengaan. Jammer maar geen probleem: recht tegenover het asiel is er een speeltuin. Terwijl ik met mijn dochters voetje van de grond speelde, zag ik een andere duo op weg naar het asiel. In hun handen hadden ze een grote kartonnen doos.

Moeder en dochter, ik zag ze lopen en onbewust voelde ik dat er iets niet klopte. Ze dumpten de doos voor de poort en wandelen meteen terug weg. Als een pijl rende ik ze achterna. Ik had ze gemakkelijk kunnen inhalen maar onderweg begon ik na te denken: wat kon ik doen? Ze aanspreken? Ze fotograferen? Ze tegenhouden? Uitschelden? Wie was ik? Wat wist ik over de doos, en over de inhoud? Ik vermoedde het ergste maar was ik wel zeker?

De twijfels namen het van me over. Zou het echt? In de doos zaten kleine gaatjes. Ik maakte de tape voorzichtig los en zag drie kleine poesjes zitten.

Wie doet er nu zoiets? Het kind was geen 12 jaar oud. Welke moeder gaat ’s morgens even een paar jonge poesjes dumpen? Wat een vreselijk voorbeeld. Pas op. Poezen kweken sneller dan konijnen, dat besef ik wel. Enkele jaren geleden namen wij ook een aangespoelde poes in huis, zonder goed te weten of het beest wel gesteriliseerd was. En het duurde even voor we er mee naar de dierenarts trokken. Het had ons ook kunnen overkomen. Iedereen maakt fouten.

En toch zou ik het nooit over mijn hart krijgen om hulpeloze dieren zomaar te dumpen. Ik zou mijn uiterste best gedaan hebben om ze te plaatsen, via vrienden of kennissen. En in het slechtste geval waren we misschien ook in het asiel terechtgekomen. Maar dan zou ik de beestjes toch persoonlijk gaan afgeven, uit respect voor de medewerkers van het asiel en uit respect voor het leven. Het is een kwestie van manieren, denk ik, en vooral van verantwoordelijkheid nemen.

Op zo dagen verlies ik mijn geloof in de goede inborst van mensen. Misschien is het wel typisch voor onze tijdsgeest. “Iedereen voor zich. Laat anderen het maar oplossen. Zolang het mij maar geen geld kost, ben ik tevreden.” En ik? Ik stond er bij en keek er naar. Stom. Stom. Stom. Ik had iets moeten doen, ook al weet ik nog altijd niet goed wat.

IMAG2121

Advertenties

4 thoughts on “De doos”

  1. Ik snap dat je kwaad bent, maar ik denk dat een reactie op die mensen je enkel nog kwader gemaakt zou hebben … Ze zouden het allicht niet pikken dat je er iets van zegt, en fel reageren. Ik denk dat er iets over schrijven op je blog, zoals nu, zinvoller is om mensen te doen nadenken. En inderdaad: sommigen denken er niet meteen aan hun kat te laten steriliseren of castreren. Maar er zijn ook mensen die ervan overtuigd zijn dat een kat die onvruchtbaar is, iets mist, dat ze (of hij) niet ten volle leeft. Totale onzin natuurlijk. Of er zijn er die het geld er niet voor over hebben. Schrijnend.

    Alle beetjes helpen, ook deze post.

  2. Ik vind het voorbeeld voor het kind vreselijk…. Zelfs al kan je er echt niet voor zorgen, dan nog zijn er toch andere manieren? Dan nog kan je toch op een iets “menselijkere” manier met jonge poesjes omgaan? Hier zou mijn haar ook recht van overeind komen…

    Geven ze bij jullie geen tegemoetkoming voor het steriliseren van poezen? In Antwerpen is dat wel het geval…

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s