Miserie

Gisteren kreeg ik opnieuw slecht nieuws. Niemand die we persoonlijk kennen. En toch. Vrienden van vrienden en kindje dat de geboorte niet heeft overleefd. Ik denk aan Tessa, en aan het oneindige verdriet van al de ouders. Ik denk aan kanker, aan epilepsie, aan down, aan leerachterstand en ontwikkelingsstoornissen, aan hulpbehoevende ouders, aan vechtscheidingen, aan zware depressies en zelfmoord. Allemaal problemen waar mensen in mijn kleine en beperkte omgeving mee worstelen.

Waar is de tijd dat ik met mijn vriendinnen lachte met de jongens en klaagde over de leerkrachten? We waren een hecht groepje op de middelbare school. Vijftien jaar later is er zo veel veranderd. Wie had ooit gedacht dat het ons zou overkomen?

Op donkere dagen denk ik wel eens dat we “pech” hebben maar dat klopt natuurlijk niet. Bovendien is het de maand van de hoffelijkheid, en mag ik niet klagen. Ik besef ook wel dat wij in een land leven met geweldige medische en niet-medische voorzieningen. Dat het altijd erger kan. En toch. Laat dit een “hoffelijk” hart onder de riem zijn voor al de ouders die meer dan gemiddeld zorgen over zich heen krijgen.

Advertenties

4 gedachten over “Miserie”

  1. Over wat voor een futiliteiten maakten we ons zorgen in onze tienerjaren, denk ik dan. Maar dat was het leven toen. Onze moeders (ouders) dachten wellicht “wacht maar”, gelukkig zaagden ze er toen niet over, of geloofden we het toen niet 😉
    Over onze Maxime zijn we ook af en toe nog bezorgd maar “in vergelijking met” (een lijstje dat ik in mijn hoofd heb, helaas) voel ik ons echt bevoorrecht en gezegend…en ik koester het elke dag.

  2. als ik om mij heen kijk in mijn kenissen en vriendenkring, ongelooflijk wat een verhalen. Elk met z’n eigen zorgen, met z’n eigen moeilijkheden, goede en slechte momenten. Wat waren we in het middelbaar inderdaad ‘naïef’ Alhoewel, ik ben blij dat ik die onbezorgde jaren toch gekend heb, dat ik staan zeveren heb over jongens, uren ad telefoon gehangen heb over welk kleur tshirt we de dag erna gingen aandoen, al die futiliteiten waar je je als tiener levensvragen over stelt :-). Het heeft me toch mee gemaakt tot wie ik nu ben.

  3. De dingen waar je het over hebt, daar denk ik ook vaak over na.
    Ik heb geen zorgenkindjes, maar zoals elke mama maak ik me toch zorgen. Om kleine dingen.
    Ik denk dat dat normaal is. Ik denk dat elke mama soms piekert, hoe klein of groot de problemen. Volgens mij zijn weinig mensen in staat hun problemen écht in proportie te zien. Er zijn altijd ergere situaties, en minder erge. En het is zoals je schrijft: wij hier hebben al het ongelooflijke geluk dat we hier wonen, waar dokters betaalbaar zijn, waar we weinig tekortkomen.

    Maar dat neemt allemaal niet weg dat jullie objectief gezien wél pech hebben dat jullie drie kindjes in meer of mindere mate zorgen met zich meebrengen die groter zijn dan de zorgen die bij een ‘gemiddeld’ kind horen. En dat mag gerust gezegd worden.

    Maar hopelijk is dat nooit de finale gedachte. Want als ik de verhalen hier lees, dan hebben jullie en je drie dochters ook veel geluk. Om tot een warm, positief gezin te horen waar er plaats is voor creativiteit en humor. En waar iedereen zichzelf kan zijn zonder dat het gepieker overheerst.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s