“Ik moet toegeven dat het moeilijk is”

Het is Flo. Gisteren kwam de thuisbegeleidster van De Tandem nog eens op bezoek, samen met een logopediste. Omdat Flo soms zo moeilijk verstaanbaar is. En natuurlijk maak ik mij zorgen. Flo’s epilepsie zou mogelijk een zware invloed kunnen hebben op haar mentale ontwikkeling. Zou kunnen, maar als het zo is wil ik het graag zo snel mogelijk weten. En zelf vind ik het moeilijk om dat in te schatten. Ieder kind is anders, en Flo is een … een apart geval.

De logopediste is onderlegd, en ze heeft ervaring. Maar ook zij moest toegeven dat Flo … een moeilijk geval is. Want het kind begrijpt duidelijk heel veel. En haar uitspraak is inderdaad niet zo goed. Maar er is meer. Flo zegt soms ook gewoon heel “rare dingen”, die helemaal niets met de opdracht te maken hebben. Bal, een woord dat ze zeker gebruikt. Maar dan toon je haar een foto en zegt ze vol overtuiging en zonder verpinken: muur.

Lepel is nog zo een woord dat ze dagelijks gebruikt. En dan oefenen we onze woordenschat aan tafel rond het bestek en dan blijft ze “mes” zeggen. Zowel de thuisbegeleidster als de logopediste moesten toegeven dat de situatie twijfelachtig is, dat het ook “gewoon” ondeugd kon zijn. Flo is om onduidelijke reden totaal niet stuurbaar. Straffen maar ook beloningen hebben geen effect op haar. Ze is niet echt stout, integendeel. Ze doet haar ding, punt, en trekt zich nooit iets aan van anderen. Haar testen is dus altijd een uitdaging.

Haar opvoeden ook 😉

Advertenties

3 gedachten over ““Ik moet toegeven dat het moeilijk is””

  1. het is jammer genoeg geen exacte wetenschap hé. ik heb een beetje hetzelfde probleem met maren voor de moment. Ze is een héél moeilijke eter. maar ligt dat aan haar down en het feit dat haar mond veel gevoeliger is dan bij andere kindjes en ze daardoor dus dingen anders aanvoelt en ze gewoon niet wil daarom of is ze gewoon de koppige peuter aan het uithangen… als de koppige peuterfase voorbij is en ze is nog steeds een moeilijke eter zal ik het weten hé….geduld is een schone deugd, een héééél schone!

  2. Ha, maar dat is herkenbaar. Mijn dochter ging het afgelopen jaar al 4x naar de oogarts. Er zijn littekens op haar ogen vastgesteld, maar we weten eigenlijk niet hoe goed of slecht ze nu eigenlijk ziet. Dus moeten haar ogen getest worden. Ha, wat een grap. Ze moet dan steeds kleiner wordende prentjes benoemen. De eerste keer legde ik de dokter (enfin, assistent) uit dat dat totaal geen zin had. Ze is immers geadopteerd, 2,5j oud en nog maar enkele maanden bij ons. Ze leerde nog maar net nederlands spreken. Maar de test ‘moest’. Groot ziekenhuis in Leuven, het moest volgens vaste procedures allemaal… Ze begreep niet eens wat de bedoeling was, laat staan dat ze een prentje van een trein kon benoemen. Ze wist niet eens wat een trein was.

    En nu ze netjes nederlands spreekt (met toch nog een accentje, maar goed, wij verstaan haar), lukken de testen nog niet. Ze is nu 3,5j oud en zit vol ‘streken’. Dus als ze iets fout antwoordt, tja, dan is er minstens 50% kans dat ze gewoon geen zin heeft om mee te werken. Dus heeft ze zogezegd een zicht van 2 op 10 zowel voor dicht als ver kijken, maar rijgt ze als de beste kleine pareltjes aan elkaar en wijst ze vliegtuigen aan in de lucht…

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s