Groot gezin

“Vijf kinderen, dat is pure ontspanning.” Slik. Dat was alvast mijn eerste reactie. Maar toen ik het stuk las (in ons weekblad) vond ik het eigenlijk toch niet zo vreemd. Drie kinderen op zich vind ik niet zo bijzonder. Moesten wij niet zo veel medische zorgen hebben, zou er voor mijn part nog wel eentje bij kunnen. Een pleeg- of adoptiekindje.

De grote uitdaging zit hem, volgens mij, in de combinatie kinderen + werk + huishouden + tuin + vrienden + reizen + (medische zorgen) + + Het is natuurlijk een kwestie van keuzes maken. Vier kinderen zouden haalbaar zijn moest ik bijvoorbeeld stoppen met fotograferen. Of moesten wij ons gewoon gezellig samen opsluiten: minder vrienden uitnodigen, geen vijf verschillende naschoolse activiteiten, geen weekendjes weg, geen verre reizen, …

Net daarom was het een interessant artikel. Het waren geen huismoeders die getuigden maar hoge opgeleide ouders die beide nog altijd werken en geen nanny (of oma) in dienst hebben. “Niet te veel denken, en gewoon doen.” “Je moet je kinderen durven loslaten. Je kan ze toch niet allemaal altijd in de gaten houden.” “Stil is het hier nooit. Opgeruimd ook niet.” Eigenlijk klinkt dat allemaal verrassend herkenbaar 😉 Een vierde kind komt er zeker niet maar met Tuk zitten we dus toch al een stuk in de goede richting 😉
vijf

Advertenties

5 thoughts on “Groot gezin”

  1. Lag het aan mij: ik ging nog voor een derde kindje. Maar kinderen maken doe je met twee hè 😉
    Gek eigenlijk hoe een groot gezin: 4, 5, 6 kinderen in de generatie van onze ouders vanzelfsprekend was en nu zó uitzonderlijk.
    Toen was een kamer delen met je zus of broer normaal. Nu zou dat niet meer gaan. Dat denken we toch.

  2. Ik wou vroeger ook een groot gezin. Vier of vijf kinderen. Maar ook een carrière. Ik zag dat allemaal zitten. Maar de werkelijkheid is anders…
    We hebbben nu twee kinderen en ik moet er niet aan denken dat er een derde zou komen. Onze oudste is hoogbegaafd en hooggevoelig (veel frustraties en woedeaanvallen), onze jongste is geadopteerd en brengt wat extra zorgen met zich mee (zoals slapeloze nachten door haar paniekaanvallen). Geen medische mallemolen, maar emotioneel wegen hun problemen en de extra aandacht die ze vragen in vergelijking met andere kinderen, soms best zwaar door. En omdat ze naar de buitenwereld toe zo ‘normaal’ lijken, is het soms moeilijk om begrip te krijgen. Al moet ik zeggen dat we het op dit moment ‘onder controle’ lijken te hebben…
    En dat in combinatie met een voltijdse, hoogopgeleide job, veeleisende hobbies van de kinderen, een grooooooote tuin, en een huis dat verbouwd wordt, dat zorgt er ook voor dat het hier een stort is. Het lijkt wel alsof hier 4-5 kinderen wonen, minstens… De kinderen zijn die rommel gewoon, ze merken het niet eens en springen er gewoon over. Ze jagen de kippen terug in hun hok als ze weer ontsnappen, en ze vinden het altijd spannend als ze buiten in de wildernis een schop vinden die vergeten en overwoekerd was…
    En weinig mensen snappen dat wij hier geweldig gelukkig zijn, met onze twee kinderen die dubbel tellen, en onze eeuwige rommel. Ik zou het niet anders willen!

  3. Als de rommel er niet meer gaat zijn wil dat zeggen dat er ofwel niet meer geleefd wordt in huis ofwel dat de kinderen groot zijn (en wij oud ) en dat is ook jammer ;o)

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s