Als groot gezin op reis

image

image

image

image

image

Als enig kind mag ik nu iedere dag aanschouwen wat ik heb gemist. ๐Ÿ™‚ “Ze hebben zรณ veel aan elkaar,” zeggen buitenstaanders.Mijn meisjes spelen inderdaad veel samen, al is het meestal in groepjes van 2.

Niemand valt echt uit de boot. Manou en Nina, Nina en Flo, Manou en Flo, afhankelijk van het spelletje wisselen ze van team. En we staan nog altijd heel open voor anderen.

Natuurlijk maken ze eens ruzie, maar het grootste ‘probleem’ is eerder het eindeloze “kibbelen”. Hatelijk. En op reis gebeurt het nog net iets regelmatiger dan thuis. Soms word ik er echt dol van. Over chips, over wie met wat speelt, wie wat mag, wie wanneer naast wie zit, wie hoe lang dit of dat mag…

In ons hotel logeren nu ook twee andere meisjes, enige kinderen. Ik zie zo mezelf zitten. Rustig met mama en papa aan tafel, met de iPad, stil en braaf, sociaal en onvoorstelbaar goed opgevoed.

Wat een verschil met ons. Als wij met ons vijven het restaurant binnenwandelen, is het gedaan met de stilte en de rust. Eerst zie je die ouders stiekem een beetje zuchten. Eentje is een gemak, dat is waar.

Maar vijf dagen later zitten we aan het zwembad met 2 extra kinderen, te spelen en te dollen. De meisjes zitten beide in het zesde leerjaar en zijn dus een pak ouder dan die van ons. Toch verkiezen ze blijkbaar onze chaos boven een begeleid bezoek ๐Ÿ™‚

Advertenties

7 gedachten over “Als groot gezin op reis”

  1. Inderdaad, heel herkenbaar. Zelf ben ik ook enig kind en heb รฉรฉn zoon. Broers en zussen leren je omgaan met anderen, ruzie maken en terug bijleggen en je hebt altijd iemand om te spelen. Dat merk ik wel als een gemis bij mezelf toen en nu ook bij mijn zoon. Het is een leerschool die enige kinderen moeten missen. Als enig kind moet je telkens opnieuw je plaatsje opeisen/verdienen in een groep. Broers en zussen hebben al een ‘groep’.
    Anderzijds zijn enige kinderen veel assertiever, zelfstandig op jonge leeftijd, hebben ze niemand nodig om op reis te gaan met de CM, trekken hun plan, leggen sneller contact etc.

  2. Zo herkenbaar. Ben zelf de oudste van 8 kinderen en wij maakten inderdaad nogal veel lawaai. Maar wel leuk lawaai natuurlijk. Ik kan alleen maar zeggen dat het met de jaren beter wordt. Mijn broer en zussen zijn mijn allerbeste vrienden.

    Heb zelf maar een zoontje. Voorlopig. ๐Ÿ™‚ Acht kinderen gaat me wel niet meer lukken.

  3. playmobilland was er ook ๐Ÿ™‚
    enige kinderen maken in hun eentje minder lawaai, da’s waar ๐Ÿ˜‰ ahja met wie moeten ze kibbelen over wie nu eigenlijk toch het meeste chips enzo heeft gegeten

  4. Wat een leuke verwoording. Ik ben ook heel blij met mijn broer en zus. Wat is het leuk om ze te hebben. Al wonen we niet super dicht bij elkaar, we hebben heel veel aan elkaar.

  5. Tja dat gekibbel…heel herkenbaar.
    Onlangs trof het mij dat mijn ouders zich nooit zo boos moesten maken op mij.
    Dagelijks moet ik wel eens mijn stem verheffen tegen mijn twee deugnietjes, tot de orde roepen, “dreigen”, aanporren,… Ik dacht: ik ben niet goed bezig. Maar eigenlijk is het zoals je schrijft: enige kinderen zijn vaker stil en braaf, beleefd, sociaal en lijken beter opgevoed. Vanaf een tweede kind is er meer lawaai ๐Ÿ™‚ , ze jennen elkaar bijna voortdurend. Het is dus maar normaal dat ik af en toe moet tussenbeide komen. Maar ook ik ben blij met al dat leven in de brouwerij, ze houden elkaar bezig en kunnen vaak ook niet zonder de ander.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s