Mijn kind schoon kind?

Veel volwassenen staan niet graag op de foto. Het is een vorm van schaamte, en vaak ook en teken van een verkeerd zelfbeeld. Want ja, je hebt flatterende en onflatterende foto’s. En er bestaan fotogenieke en niet fotogenieke mensen. Maar dat zijn uitzonderingen. Een foto is geen schilderij. Er is altijd een duidelijk verband met de realiteit. Meer nog. Wie beweert niet op papier te plakken, bedoelt eigenlijk dat hij zichzelf in werkelijkheid veel knapper vindt. 😉

Zelf vind ik het altijd vreselijk zonde en daarom probeer ik mensen te overtuigen. Je hoeft geen model te zijn voor een leuke beeld. Opa’s en oma’s, kinderen met een beperking, of gewoon deugnieten met een grote buil of een blauw oog: ieder beeld is een momentopname. Foto’s zijn belangrijk voor later, als herinnering.

Nog erger vind ik ouders die hun eigen onzekerheid projecteren op hun kinderen. Vaak merk ik zoiets al van bij het begin: “Ge gaat het zien. Hij kan niet poseren. Je kan gewoon geen mooie foto’s van hem maken. Hij trekt altijd zo een raar gezicht, zo een stomme grijs. Allé, lach ’n keer mooi. MOOI! Niet zo. Dat is geforceerd. SPONTAAN! Ja, het trekt weer op niets. ”

Welk kind zou zich na een paar van deze opmerkingen nog kunnen ontspannen? Niet alleen word ik daar stiekem een beetje lastig van, die ouders krijgen bovendien vaak gelijk. Voor je het weet, zit je in een vicieuze cirkel: ze vinden poseren niet leuk, de foto’s zijn maar matig, ze poseren nog minder graag, weer slechte foto’s waardoor ze gewoon niet meer gefotografeerd willen worden. Bovendien zijn het net deze mensen die heel veel verwachten van een fotograaf.

Mijn kind schoon kind? Ja! Zo hoort het ook, als u het mij vraagt. Welke ouder vind zijn kind nu niet mooi? Nina trekt ook vaak een gekke bek op de foto. Ze doet gewoon veel te hard haar best maar ik vind dat niet erg. Zo is Nina. Flo’s sonde heb ik ook nooit als lelijk ervaren en ook over Manou’s voetjes kijk ik altijd heen. Zelfs als mijn meisjes huilen, vind ik ze soms nog schattig. Mooi en perfect is nu eenmaal niet hetzelfde. Toch?

Zie hier een foto uit de oude doos van baby Manou in een “kleine” driftbui. “Ik! Dat ben ik” lachte Flo deze ochtend bij het zien van deze foto. Tja, het had gekund 😉
manouhuil

Advertenties

Een gedachte over “Mijn kind schoon kind?”

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s