Dipje

Vandaag was een beetje een moeilijke dag. Toen we Manou van de skiles wilden ophalen was de juf niet blij. Manou was de dag voordien pas van groep gezakt, en ik verwachtte dus eigenlijk geen problemen. De misnoegde skijuf kwam aan als een bliksem bij heldere hemel.

Manou was niet flink geweest. ‘ Ze kon er niets van, viel de hele tijd en zaagde om naar de pannenkoekenlift te mogen gaan. Door haar waren ze niet naar de rode piste kunnen gaan.’ Mijn eerste reactie was er een van boosheid, ten opzichte van Manou. Hoe had ze zich in godsnaam zo kunnen laten gaan?

Ge moet weten, skiën is een fysieke bezigheid. En mijn meisjes zijn niet bijzonder sportief aangelegd. Ze zijn snel moe en eens vermoeid, hebben ze de neiging om te zeuren. Ik heb echt al mijn uiterste best gedaan om hen dat af te leren, zonder succes. Dan zie ik ze geeuwen en wrijven in hun ogen en dan voel ik de bui al hangen.

Manou mag dus niet meer skiën met haar groepje. Ze moet – hou u vast – meteen 2 extra groepen zakken. Mijn boosheid veranderde langzaam om in frustratie en later in droefheid.

Waarom kunnen mijn kinderen niet gewoon meedoen met de rest? Waarom loopt het altijd zo moeilijk, van schoolkeuze naar zomerkampinschrijvingen tot skilessen. Waarom is het altijd iets, van epilepsie tot klompvoeten tot gewoon vermoeidheid? Waarom doen ze niet meer hun best?

Mijn meisjes hebben het fysiek een stuk moeilijker dan andere kinderen, en daar kunnen zij natuurlijk ook niets aan doen. Toch is het geen zwart-wit verhaal. In het leven moet iedereen een haalbaar evenwicht zoeken tussen ‘alles geven’ en ‘leren omgaan met je beperkingen’. En laten we zeggen dat de dames nogal soms (vaak) durven kiezen voor de gemakkelijkste weg. Typisch voor jonge kinderen, zegt u, maar de achterstand ten opzicht van het gemiddelde wordt in hun geval wel groter.

En nu zit Manou dus in het groepje van Nina. Of ze het er leuk vindt, vroeg de reisleidster. Want dat is toch het belangrijkste? Natuurlijk vindt ze het er geweldig, zo zonder moeite scoren. Ze speelt er zelf een beetje de juf, over haar zusje en andere kindjes. Zelf blijf ik met een dubbel gevoel zitten, want qua vooruitgang blijft het natuurlijk beperkt.

Advertenties

13 gedachten over “Dipje”

  1. Als ze het leuk vindt is dat het belangrijkste denk ik. Het is tenslotte vakantie en ze moeten al zoveel tijdens het (school)jaar. Je kan het haar alleen maar meegeven dat bewegen belangrijk is.
    Ik had vroeger altijd conflicten met de zoon over gezond eten en sporten. De troep die dat kind in zijn mond stak als hij de kans kreeg, dat hield je niet voor mogelijk en er was ook geen beweging in te krijgen. Ik heb hem met tegenzin bij de turnkring en de squash gezet. Een of twee jaar hield hij dat vol met lood in zijn schoenen. Nu hij volwassen is traint hij als een gek, loopt iedereen voorbij en tikt hij mij op de vingers voor mijn (relatief) kleine zonden :-).
    Sommigen doen er nu eenmaal wat langer over en als het een stressfactor voor haar gaat worden, houdt ze er misschien helemaal mee op.
    Geniet van jullie vakantie!

  2. Ik vond het laatst ook best jammer dat mijn kindjes niet verder wilden doen met de skilessen. Ik kon destijds wel al skiën op mijn vijfde. Maar Gaëtan skiet niet en uiteindelijk gaan we op reis voor het plezier en de ontspanning. Ik ken veel mensen die pas op latere leeftijd leerden skiën (12, 15 of zelfs op hun dertigste), wat maakt het eigenlijk uit…
    Net zo met de buitenschoolse activiteiten: we kunnen ze wat sturen, wat dingen aanbieden, ze ervan laten proeven. Snel afhaken mogen ze van mij ook niet, even doorzetten moet. Maar als het ze echt niet ligt, dan is er vast wel iets anders. Zo lang ze maar wat van die tv wegblijven 😉
    En doen ze eens een tijdje helemaal niets… dan is dat ook niet zo erg. Toch?
    Als ik me niet vergis, was jij als kind en tiener in veel dingen goed en had je alles snel onder de knie, misschien knaagt het daarom een beetje. Vergeet niet gewoon wat te genieten van je prachtmeiden.

  3. Hobbies zouden voor de fun moeten zijn, vakanties ook…..maar ik snap je dilemma wel. Lastig om te weten hoe je best reageert. Stimulatie is immers ook belangrijk. ‘k denk dat niemand jou daarbij kan helpen maar dat je zelf als ouders intuitie moet volgen wat beste evenwicht is.

  4. Ik vind trouwens dat jouw kindjes best al veel kunnen: skiën, zwemmen, fietsen… en Manou binnenkort in een kindermusical! Er zijn ook kinderen van hun leeftijd die dat nog niet kunnen hoor.

  5. Ik begrijp wat je schrijft (heb zelf drie kindjes en erger mij heel vaak aan hun laksheid, en getreuzel) maar ik denk dat je niet mag vergeten dat dat skiën best wel veel van hen vraagt. Waarschijnlijk was Manou een beetje moe na de schoolweken, en is voor haar het skiën lastiger dan voor sommige andere kinderen. Ik moet echt aan mijn broer denken als ik dit lees, die wilde niet skiën als hij zo oud was als Manou, maar moest dat toch van mijn ouders, echte wintersportfanaten. Hij kon er ook niets van en hield altijd het hele groepje op. Hij vond het pas echt leuk toen hij een jaar of 12 was, nu gaat hij meerdere keren per jaar en skiet hij werkelijk prachtig van alle pistes af. Het komt wel goed hoor! Laat ze dat maar op haar gemak doen!

  6. Ik begrijp jouw frustraties als geen ander,……..ook mijn zoon hinkt achterop en ik zweef tussen de optie niet beter kunnen of niet beter willen,……maar mss willen we teveel, zijn we te veeleisend,…….en wij zitten nu eenmaal in de race en willen dat onze kids volgen,………en hoe harder we schreeuwen dat ze meemoeten, hoe harder ze tegenstribbelen,………maar ik kan het niet loslaten,……..

  7. Skiën is behoorlijk intensief zeker als ze thuis niet echt aan sport doen en ze heel de dag op de latten staan. Ja het kan behoorlijk gaan steken als je ziet hoe vlot het bij anderen gaat, das normaal denk ik. Ik sluit me aan bij de rest, vakantie moet vooral leuk zijn de rest komt wel want één ding hebben al onze kindjes gemeen, het zijn doorbijtertjes als ze echt iets willen kunnen.

  8. ik kan daar maar één ding op zeggen: de gemakkelijkste weg is ook een weg. En uiteindelijk zullen ze ook er ook wel komen. ik ben anti prestatie en moeten moeten moeten. Dat ze gelukkig is, dàt is belangrijk. Waarom moet ze beter en meer doen? is ze daardoor een betere dochter, een lievere, een mooiere? neen toch?

    1. Neen maar laten we eerlijk zijn : veel dingen zijn gewoon leuker als je ze goed kan. En veel dingen vragen een beetje drive, doorzetting, of hoe je het ook kan noemen. Je kinderen onderschatten is ook iets …

  9. En iedereen heeft gelijk… En je ziet je kinderen graag no matter what.

    En toch is het niet leuk als het steeds jouw kinderen zijn die ‘anders’ zijn, die steeds ‘iets’ voor hebben, die net altijd dat beetje achterop zijn…

    Want soms lijkt het zo, dat iedereen ‘normale’ kinderen heeft, die netjes op een p50 curve zitten, netjes evolueren volgens een ‘oei-ik-groei-boek’, die gezond zijn, die op school goede resultaten halen, etc etc

    En soms mag je daarom dan even dippen, want een dipje gaat ook wel weer voorbij 😉

  10. Ik vind het ook al heel wat wat jouw kinderen kunnen. Ik vind het eigenlijk wel niet dat jij een oplossing moet zoeken, maar dat het de skijuf haar taak ook wel ergens is om de kinderen te motiveren. Wat als ze nu in de lagere klas niet echt enhousiast meedoet? Dan maar bij de baby’s in de dagopvang gaan slapen?

    Hier doen Tijl en Sien enthousiast mee met de skiles, maar Finn is een ander paar mouwen. Het skiën zelf gaat prima, maar zij en de liften is een ramp… Als ze al zo’n paddenstoel bemachtigt (na eerst 4x proberen en aarzelen en een hele file achter haar), valt ze er halverwege af (ski’s over elkaar) en in het beste geval geraakt ze al boven maar stapt ze verkeerd af … ze laat gewoon los en glijdt achteruit naar beneden 😦 Ik wil dat ze toch nog wat doorzet zodat wij volgend jaar samen kunnen gaan skiën …

  11. misschien vindt ze het gewoon leuker om bij haar zus te zijn en de juf te spelen dan om echt goed te kunnen skiën 😉
    Als ze de wil niet echt heeft, is ’t moeilijk he.
    ik zou het (als moeder) pas zonde vinden als haar zelfvertrouwen zou wankelen omdat ze moet afzakken naar een lagere groep…
    Geniet er nog van!

  12. Zo herkenbaar, slik … Ik begrijp je, echt, 100%, het is pas als je er zelf voorstaat dat je weet hoe het voelt, dat je ondanks alles je toch probeert om de maximum uit je kind te halen. Je hebt kinderen die je moet afremmen, je hebt kinderen die je moet stimuleren en telkens weer vooruitduwen (achteraf zijn ze zó fier). Niks mis mee, en ik wil er ook niet voor onder mijn voeten krijgen, en ja, ik wil daar soms eens over mogen zagen…

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s