Ascheid van het tuutje?

Eigenlijk was Flo er destijds bijna van af. Persoonlijk vind ik dat kleuters best niet te lang tuten, net zoals ze beter niet te lang in een buggy zitten. Het zijn zo handige dingen. Voor jet het weet raak je als ouder verslaafd 😉 Maar hoe langer je wacht, hoe lastiger de afkick. Bovendien is het geen gezicht, te grote kinderen met een tuut. En het is niet zo gezond voor de tandgroei. Rond het eerste kleuterklasje leek mij een ideaal moment om er mee te stoppen. 09

Maar toen kreeg Flo epilepsie. De aanvallen en ziekenhuisbezoeken stapelden zich op. Van stoppen met tuten was er plots helemaal geen sprake meer, integendeel. We hebben er toen zelfs bijgekocht. Zo veel steun en troost dat ze er uit haalde, dat wou ik haar niet ontnemen. Ondertussen zijn we meer dan een jaar verder, en de aanvallen zijn relatief onder controle.

Enerzijds denk ik dus: het is de moment. Dringend. We gaan voor de korte pijn. Ik plan een uitstapje naar de tuutjesboom en weg zijn ze. Schluss. Anderzijds haalt Flo nog altijd veel troost uit haar tuutje, zeker na nog een hevige nachtmerrie. En wie weet hoe het verder gaat met haar. De nachtelijke aanvallen zijn niet helemaal verdwenen. Het kan snel kantelen en dan ben ik mijn trootsformule kwijt.

Flo slaapt nu al regelmatig in zonder tuutje. Ik zou ze ook gewoon kunnen bewaren voor ‘speciale gelegenheden’. Maar wat is een speciale gelegenheid? Als we volk krijgen en ze lang mag opblijven? Dat is minstens één keer per week, in de vakanties veel meer. Als ze valt of bang is of doodmoe van school komt? Flo heeft die trucks van mij trouwens snel door. De kans is groot dat ze gaat dramatiseren, voor haar tuutje.

Wat denken jullie: zou ik gaan voor de korte pijn of voor het uitdoofscenario?

Advertenties

9 thoughts on “Ascheid van het tuutje?”

  1. kan je haar tuutje niet vervangen door een knuffel waar ze ook veel steun aan heeft? Zo eentje die alleen maar te voorschijn komt als ze gedroomd heeft, of moe is, of na een aanval,…

    Ik merk hier dat een tuutje puur gewoonte is. Ik probeerde al maanden om het tuutjesgebruik af te bouwen en exclusief te bewaren voor in haar bed. Maar de papa wou niet echt meewerken 😉
    Ondertussen zijn we toch zover dat Cato overdag geen tuutje meer krijgt (1-0 voor mij 😉 ). Ze zou nog eens durven proberen overdag, maar ze weet toch dat er een resolute NEEN komt. En ik moet toegeven dat ze het nu niet meer zo veel vraagt.

  2. korte pijn met een echt afscheid ad tuutjesboom zodat ze goed weet dat het écht gedaan is. Ik ben zo kontent dat Tiemen op een redelijke leeftijd zélf besliste dat het niet meer nodig was en dat maren nooit getuut heeft want ik zou dat ook ongelooflijk moeilijk vinden denk ik om zo’n troostding af te pakken. Maar de korte pijn lijkt me de beste oplossing….

  3. Ik versta je twijfel maar ik denk dat ‘doorbijten’ het beste is.
    Hier gaf Gilles ze onlangs aan de sint. We hebben enkele dagen inslaapproblemen gehad.
    Kleine zus besliste enkele weken later om ze naar de sint op te sturen, zonder problemen nadien.
    Elk kind is anders he. Gilles was toen 4,5 jaar. Vrij laat dus maar gezien de schoolproblemen vorig jaar vond ik dat niet aan de orde om die troost weg te nemen.
    En ik moet zeggen, begin dit jaar is hij geopereerd en toen dacht ik: ooh nee, die tuut. We hadden beter gewacht tot na de operatie. (zo stel je t natuurlijk steeds uit)
    Hij vroeg er naar en toen ik een gelijkaardig exemplaar van de zus boven haalde (tegen de wil van de papa :-)) moest hij die niet eens hebben. Hij bedoelde dus met “tuut hebben”: troost mij, ik heb het lastig. Een knuffel van mama of papa en zijn knuffelbeer betekenen nu veel meer voor hem dan vroeger. (idem voor de zus)

  4. Mijn twee kinderen waren al vanaf de tweede dag in het ziekenhuis fervente tutteraars. Toen mijn dochter 3 jaar werd en ik de tut wou afbouwen, dacht ik dan ook dat dat problemen zou geven.
    Toen de Sint naar Leuven kwam, wou ik het toch proberen. Ik dacht: we zien wel, en hield een paar tutten als back-up. We staken haar vaste tutten in een zakje en dat gaf ze aan de Sint af. Probleemloos. En ’s avonds sliep ze in. Probleemloos. En ze sliep door. Probleemloos. En ze heeft het, eerlijk waar, nooit meer over die tutten gehad, zelfs al ziet ze onze jongste van 16 maanden er dagelijks mee rondlopen. Het interesseert haar gewoon niet meer. Ik ben benieuwd of het met onze zoon ook zo vlot zal lopen.

    Hier was het dus de korte pijn. Maar ik denk niet dat dat voor alle kinderen werkt. Mijn advies is: probeer het met de korte pijn. Zet eventjes door, maar als je voelt dat het punt is bereikt dat het averechts werkt, bind dan een beetje in. Maak afspraken wanneer ze de tut krijgt en wanneer niet. En probeer dan zo af te bouwen. Uiteindelijk lukt het wel.

    Veel succes!

  5. Misschien moet je een beetje kinderpsychologie toepassen. Daarmee bedoel ik: als een kind iets zelf wil, gaat het vanzelf of alleszins gemakkelijker. Maxime (en ik las hierboven Tiemen ook) besliste op een moment zelf dat het niet meer nodig was. (Al was het op dat moment enkel nog een tutje voor ’s nachts en hadden wij ouders wel moeite gedaan om het overdag af te leren). Maar Flo zou met haar 3,5 jaar dat ook best kunnen begrijpen, en jij kan het goed uitleggen 😉
    Haar “laten kiezen” tussen een dikke lange troostknuffel van mama (en/of papa) (en haar favoriete puche) OF haar tutje. Of zou dat te gemeen zijn? …
    Succes!

  6. Onze dochter Hanne heeft een klein ‘hello kitty figuurtje’ die ons flink geholpen heeft toen ze in december al haar tuutjes in een zakje aan de sint heeft afgegeven. Sindsdien moet haar vriendje altijd bij haar in bed en heeft ze enkel de eerste nacht het wat moeilijker gehad. We stonden er eigenlijk zelf verbaasd van hoe vlot het is gelopen want ze haalde ook nog wel heel veel troost uit haar tuutjes. Veel succes!

  7. Mijn zoon (22 maanden) is pas beginnen tutjes gebruiken toen hij op 6 maand in het ziekenhuis belandde. Ik heb hem nooit een tuutje gegeven overdag, nu krijgt hij het enkel vlak voor bedtijd, tijdens de nacht en tijdens zijn middagdutje. Ik vermoed, als de tijd rijp is, dat ze meegaan met de sint.

  8. Mijn zoontje is 3 jaar en 7 maand. Hij was heel erg aan zijn tut gehecht – vaak tot onze grote ergernis. Het eerste wat hij vroeg als hij van school kwam, was “tuutje”. Hij had ze overdag nog veel in en hij praatte ook geregeld met zijn tut in zijn mond 😦 terwijl hij al aanleg voor lispelen heeft. Vorig jaar wilden we zijn tutten meegeven met sinterklaas maar het was grote paniek. Het was duidelijk dat hij er nog niet klaar voor was. We vroegen ons af hoe we (hij) ooit van dat ding gingen afraken. We probeerden het af te bouwen maar dat lukte niet zo goed. Toen we vorige week op lang weekend waren, was zijn tut de eerste avond zoek. Ik heb wijselijk gezwegen over de reserve tut in mijn handtas. We hebben wat op hem ingepraat “hoe groot hij al is enz” en hij is goed ingeslapen de eerste avond. Toen de tut te voorschijn kwam, heb ik ze weggemoffeld net als al zijn andere tutten. Sindsdien vraagt hij er elke dag wel nog eens naar en zie ik hem wel al eens aan zijn knuffel sabbelen maar hij is wel tutloos ! Wij blij.
    De korte pijn is dus misschien wel de beste. Maar wel op een moment dat ze er klaar voor zijn. Ik dacht dat dat bij ons nooit zou komen en zie, opeens was dat moment er toch.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s