Type 8

Woensdag maakten Bob en ik kennis met de type 8 school hier in de buurt, Sint Salvator. ‘Het is een lang en ingewikkeld verhaal. De situatie is niet duidelijk. Zelfs de leerkrachten twijfelen. We zijn er nog altijd niet uit.’

Alle ouders leken te worstelen met dezelfde twijfels. En laten we eerlijk zijn: het is een keuze die niemand graag maakt. Enerzijds was ik wel gecharmeerd door het pedagogisch project. Onderwijs op maat, veel aandacht voor het ‘goed gevoel’ van het kind, ruimte voor ieders eigenheid, naast gewone vakken ook lessen in weerbaarheid en eigenwaarde: elementen die het verschil maken voor gevoelige en kwetsbare kinderen zoals Nina.

Anderzijds schrok ik toch ook een beetje van de resultaten. 75% volgt nadien BSO en slechts 15% TSO. En natuurlijk is er niets mis met een beroepsopleiding. Toch kan ik mijn eigen schoolervaring niet ontkennen.

Ik ben nooit een goede student geweest. En toch volgde ik, net als al mijn vriendinnen ‘gewoon’ ASO. Wij waren zeker niet allemaal heel intelligent, eerder gewoon gemiddeld. ASO was de norm. Wie echt niet meekon zakte in het 5de middelbaar naar een technische richting. Ik herinner me nog hoe ‘anders’ wij de jongeren uit een technische richting vonden, alsof dat door omstandigheden toch een volkser en soms zelfs marginaler publiek trok.

Beroeps. We moeten TSO en BSO herwaarderen lees ik in de krant. Twee pagina’s verder lees ik ook dat kinderen van gescheiden ouders het merkelijk slechter doen op school, dat ze sneller doorschuiven naar een lagere richting.

Natuurlijk ken ik ook mensen die ooit beroeps volgenden en die nu een succesvolle carrière hebben. Wat is dat bovendien ‘het maken’? Is geluk niet belangrijker? Veel van mijn ASO vriendinnen studeerden verder maar werden uiteindelijk huisvrouw.

BSO, welke richting zou ze dan uit kunnen? Voor jongens lijkt het toch eenvoudiger: een zelfstandig loodgieter of elektricien verdient vaak meer dan een dierenarts. Meisjes hebben minder keuze, vind ik. Ok, niets mis met verzorgende maar diep in mij denk ik: verpleegkunde is beter, en dat is nog hard werken voor een karig loon.

Jullie moeten mij niet overtuigen. Geluk is belangrijker. Na BSO kan je nog altijd een extra jaar volgen en dan verder studeren aan een hogeschool. Het kan. Bovendien zegt onderwijs niet alles. Ik ken genoeg mensen zonder hoger diploma; die hebben nu vaak een eigen zaak. Ik sus met met de gedachte dat milieu nog steeds doorslaggevend is, en dat het dus wel goed kopt.

Nu moet ik ‘gewoon’ ‘de juiste’ keuze maken voor Nina. En die ken ik. Eigenlijk wist ik het al jaren geleden. Nina is een schatje, een heel sterk, sociaal vaardig en weerbaar kind en ik ben buitengewoon trots op haar, zoals ze is. En net daarom moet ik kiezen voor een lagere schoolcarrière die bij haar past.

Ah ja, inschrijven kon nog niet. Daarvoor moet ik nog ‘een attest’ krijgen van het CLB. Extra papierwerk dus maar dat komt wel goed. Ik ga blij zijn als de beslissing op papier staat. Gelieve mij ondertussen niet te vragen ‘of ik het zeker ben’, ‘of ik niet beter eerst eens zou proberen in het gewoon onderwijs’ of ‘ ik wel besef wie er zo allemaal BSO volgt’. En ook opmerkingen als ‘ ge kunt ook gelukkig zijn als poetsvrouw’ of ‘veel vrouwen blijven uiteindelijk toch thuis voor de kinderen’ kan ik missen. Alle zo tussen ons he 🙂

Advertenties

12 gedachten over “Type 8”

  1. voila je moet voor het ‘nu’ kiezen en niet voor binnen tien jaar, je weet niet wat er nog allemaal op Nina haar weg ligt dat die keuze voor later nog kan beïnvloeden…Ik wens je een vlotte clb papierslag (zoals hier momenteel) en rust in je hoofd nu de beslissing genomen is. Ik ben vooral blij dat je een goed gevoel hebt bij de school want ik kan je verzekeren dat is niet zooooo evident bij een ‘type’ school, ik gruwel nog bij de gedachte bij een vd scholen die ik bezocht.

  2. Ik kan me inbeelden dat dat geen evidente beslissing is! Maar ik zou intuïtief toch ook proberen kiezen waar mijn dochter zich het gelukkigst zou voelen want volgens mij bepaalt dat toch voor een groot beeld hoe ze later in het leven zal staan. Een gelukkig kind is een kind met zelfvertrouwen en een gevoel van eigenwaarde, zaken die volgens mij doorslaggevender zijn dan een diploma. Ik ken genoeg mensen die als kind, omdat het zo hoorde, in een ASO geduwd werden en nu op hun dertigste nog steeds geen zinvolle richting aan hun leven gegeven hebben. Anderzijds ken ik genoeg mensen, waaronder mijn man, die geen diploma hebben en er toch in geslaagd zijn iets op te bouwen en er iets van te maken. Makkelijk en eenduidig positief, nee, dat is het niet, maar voor nu zou ik ook voor Nina haar geluk opteren! Het enige wat mij vooral zou tegenhouden is inderdaad dat daar bepaalde kinderen gaan zitten die je liever niet in de omgeving van je kind ziet, maar dat heb je in een ‘gewone’ school evengoed.

  3. Niet makkelijk om die beslissing te nemen en ik merk dat het hokjesdenken nog diep geworteld zit en ik beken, ik ben er zelf ook schuldig aan. Want wij kijken nog altijd een beetje neer op beroeps of zelfs technische richtingen terwijl daar niets mis mee is. De zoon heeft zijn diploma elektriciteit in het beroepsonderwijs gehaald en is er goed in. Niet dat hij dat wil doen, nu hij volwassen is heeft hij andere keuzes voor ogen. Trouwens, waarom zou Nina geen loodgieter of elektricien of houtbewerker kunnen worden? Ik weet wel dat dat niet evident is maar in principe kan het wel. En misschien gaat ze later een beroep uitoefenen dat nu gewoonweg nog niet bestaat. Wie weet? Dus kan ik mij alleen maar aansluiten bij Bé ; kies voor het nu en Nina zal later haar eigen weg wel zoeken. Succes!

  4. Ik zou hier vanalles over kunnen schrijven, maar ik weet niet of je daar veel mee bent.
    Toch een poging. Ten eerste: als Nina naar het secundair onderwijs gaat, zullen de huidige structuren er misschien anders uitzien, en zal er misschien van aso, bso, kso of tso geen sprake meer zijn.
    Ten tweede: ik merk dat je de onderwijsvorm (= aso, bso, kso of tso) aan het loon koppelt dat ze later verdienen, en dat is voor een stuk terecht. Er is namelijk een samenhang tussen die twee. De vraag is natuurlijk of dat zo moet blijven. Ik heb nooit gesnapt waarom wie werkt ‘met zijn hoofd’ meer zou moeten verdienen dan wie werkt ‘met zijn handen’. Maar goed, dat vereist in de eerste plaats het opheffen van de verschillen tussen al die verschillende statuten, en dat zal niet voor morgen zijn, vrees ik. Dat je bekommerd bent om wat ze later gaat verdienen, is uiteraard normaal. Maar dat ze iets vindt wat ze graag doet, wat het ook is, in welke sector het ook is, is minstens even belangrijk. Dat wens ik haar dan ook van harte toe.
    Ten derde: het is goed dat je een beslissing genomen hebt. Ik hoop dat Nina het leuk vindt in haar nieuwe school, dat ze zich op haar tempo kan ontwikkelen en dat ze daar alle steun bij krijgt die ze verdient.

  5. ik sluit me helemaal aan bij mijn voorgangers hier.
    blij dat je de knoop hebt kunnen doorhakken en dat dat geen negatieve keuze is maar net een positieve.
    ik hoop dat nina zich snel thuisvoelt in haar nieuwe school en dat ze die lieve schat die ze is verder kan laten openbloeien!

  6. De afkortingen klinken mij onbekend (wij hebben weer andere afkortingen, hahaha). Maar ik zou zeggen kijk naar je kind en volg je gevoel…

    Groetjes, Collie

  7. Ik herken het, wat je schrijft. Helemaal. En volledig.
    Want ik heb het ook doorgemaakt, een flink aantal jaren geleden. Het is een verscheurende keuze. Ik zie me nog naar huis fietsen, toen ik hem ingeschreven had, in het zonnetje, keihard jankend. Me afvragend: “wat heb ik nu gedaan?” Ik zie hem nog vertrekken, zijn eerste schooldag, in een bus met een bordje erop, dat schreeuwde: “GEHANDICAPTENVERVOER!!!” En ik vroeg me af: “wat heb ik nu gedaan?” Ik zie mezelf nog, kijkend naar die kinderen op die speelplaats, denkend: “die zien er toch allemaal normaal uit, zoals op die andere speelplaats?”
    Zoveel jaren later weet ik: wat ik heb gedaan, was goed. Het was de keuze. Het was de juiste keuze voor mijn kind.
    Mijn kind is wel een jongen, ja, en hij zit nu in het BSO, 5e middelbaar, elektriciteit. Hij doet het ontzettend goed. Hij doet het graag. Heel graag.
    Ik had hem in het TSO kunnen steken, hij is slim genoeg. Maar hij wilde niet. Hij wil niet leren. Hij wil wel leren hoor, wat hem interesseert, leert hij zichzelf wel aan (Engels, bijvoorbeeld). Maar ik had geen zin in watervallen en ontmoediging en schoolmoeheid. Hij doet dus wat hij graag wilde doen.
    Maar ja, hij is een jongen, hij doet elektriciteit, en hij zal later wellicht meer verdienen dan die dierenarts, of zelfs dan die huisarts.
    Je meisje wil misschien later ook elektriciteit doen. Maar dan gaat ze haar peer zien, tussen al die ruwe gasten. Op de school van mijn zoon is in geen velden of wegen een meisje te bekennen.
    Maar ook: Nina is nog klein, en het zal wel komen, de inspiratie wat ze later wil gaan doen. Het kan nog TSO worden, maar dan gaan jullie er keihard voor moeten vechten.
    Of misschien is het schoolsysteem tegen dan al grondig veranderd, wie weet.
    Maar als jij nu in je hart voelt dat dit de juiste keuze is, vertrouw daar dan maar op. Dan is dit de juiste keuze.
    Bij mijn zoon heeft het geduurd tot na het 3e leerjaar dat ik erachter was dat het moest veranderen, en geloof me vrij, de ellende die we meegemaakt hebben, bespaar je kind daar maar van. Dat wil je niet. Doe maar meteen dat waarvan je denkt dat het het juiste is.

    Nog 1 ding: het buitengewoon onderwijs is FANTASTISCH. Dat was in ieder geval toch mijn ervaring.

  8. Ook wij zitten in hetzelfde proces, en je gaat heen en weer. Wel, niet, wel, niet. ik herinner mij je blogstukje nog over het skiën, over hoe ze jou verraste met gewoon mee de berg af te komen.
    Of dan heb je mensen in je omgeving die hun mening geven, wat normaal is als je je verhaal doet natuurlijk. “Ja maar kinderen met Down syndroom gaan ze begeleiden in het gewoon onderwijs, en jij zou je kind naar Bulo moeten sturen”. Tja, als je al twijfelt, helpen zulke commentaren niet. En ook hier speelt het verhaal van spijtig genoeg beperkte mogelijkheden in het BSO voor meisjes mee. Wat als daar nu echt niks tussenzit wat ze graag doet?
    Ik zeg het telkens weer: pas later gaan we weten of we de juiste beslissing namen… Een glazen bol, soms zou het toch handig zijn…

    1. ik heb me er nog niet in verdiept maar mij lijkt dat er toch wel mogelijkehden zijn in het bso voor meisjes? In de kinder of bejaardenverzorging, horeca, tuinbouw, mode, kantoor…. en die zeg ik zo vanbuiten dus ik mis er nog denk ik…

  9. Wij hebben dat ook meegemaakt met onze dochter en onze raad is dat je een beslissing moet nemen in het belang van je kind en niet wat je had verwacht of wat anderen er over denken.

  10. Ik heb ook een kind dat niet echt meekan in het ASO, met pasen werd al duidelijk gemeld dat hij niet meer welkom is volgend jaar, uiteraard wordt dat niet letterlijk vermeld, maar je hoort het heel goed doorschemeren en dat TSO toch een betere keuze zou zijn,……en dan start je zoektocht hé,…..en als het daar niet lukt wordt het dan afzakken naar BSO??? Ik krijg het gevoel vanaf je kind trager/anders is het niet gelijk behandeld wordt,…….en dan krijg je de stempel, moeilijk te behandelen kind,……en wat het CLB betreft, het is een enorm traagwerkend orgaan,……..waar je moeilijk gehoor vindt,…….succes met je keuzes,…….

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s