Jarig

Binnen een maandje is Manou jarig, en net als vorig jaar wil ze graag een leuk feestje.

Vorig jaar, in het eerste leerjaar, nodigden we de volledige klas uit. Altijd pijnlijk vind ik het als die en die wel naar een feestje mogen en toevallig jij niet. Bovendien zijn het vaak dezelfde kinderen die uit de boot vallen. Ondertussen zijn we een jaar verder en plots besef ik hoe weinig Manou is teruggevraagd.

Vriendschap hoeft niet afgewogen te worden. Wij ontvangen ook meer dan we ooit op bezoek gaan. Ik vind dat echt niet erg maar er zijn grenzen. Mensen die twee drie vier vijf keer bij ons komen eten en ons dan terugvragen op restaurant waar iedereen zijn deel betaald, daar ben ik toch te oud voor geworden. Of “we gaan jullie eens terugvragen als het mooi weer is voor een BBQ”. Ooit, als het mooi weer is, alsof wij ons binnen niet kunnen gedragen. 😉 En dan komt dat ‘tuinfeest’ er eindelijk en mogen we ons eigen vlees meebrengen.

Dergelijke vriendschappen blijven niet duren, dat beseft iedereen. Ik heb trouwens steeds minder volk rond mij nodig. Maar bij kinderen ligt dit verhaal toch iets ingewikkelder. “Je wordt 8 jaar dus ik stel voor dat je 8 kindjes uitnodigt. En kies dan vooral de kindjes bij wie jij ook eens welkom was.;-) ” Moeilijk. Haal je een meisjeskliek van 4 uit elkaar? Nodig je één jongen uit? Voor je het weet zit je toch aan de helft van de klas en dan wordt het weer pijnlijk voor de rest.

Tja, goed doen voor iedereen én voor jezelf het is niet gemakkelijk 😉

Advertenties

9 thoughts on “Jarig”

  1. Iedereen vragen dat heb ik ooit ook nog gedaan om dezelfde reden maar je komt toch tot de vaststelling dat anderen dat niet doen. Ik blijf het zelf ook vervelend vinden dat die uitnodigingen steeds in de school gegeven worden en iedereen weet wie erbij is en wie niet. Vorig jaar hielden we een jongensfeest want met de meisjes in de klas spelen ze nooit en dat zou op het feest niet anders geweest zijn.

  2. ik gaf voor Nelle een verjaardagsfeestje in november. Ze werd nog GEEN ENKELE keer zelf uitgenodigd. Zij schijnt het gelukkig niet te beseffen, maar mijn moedehartje doet toch een beetje pijn. Ik vraag mij af of ze wel vriendinnetjes heeft op school. ZE zit wel nog maar in de 2e kleuterklas, dus misschien wat vroeg, maar toch… bij leeftijdgenootjes van vrienden merk ik dat die toch echt wel al specifieke vriendinnetjes hebben. MIsschien maak ik mij teveel zorgen…

    1. Heel herkenbaar. Ook mijn zoon heeft niet echt voorkeursvriendjes. Hij is er nu 5.
      Vorige week begon hij toch wel te huilen omdat hij niet gevraagd was en veel kindjes van zijn klas wel. Ook ik voelde toen letterlijk wel mijn hart!

    2. Ben blij dat ik niet alleen ben. Mijn zoontje zit ook in de 2de kleuterklas. Volgens mij heeft het ook een stukje te maken met hoe goed je het doet met de mama’s aan schoolpoort. Mijn zoontje heeft het eerste jaartje in een andere school gezeten. Ik was dus ook “nieuw” aan de schoolpoort. Er had zich ondertussen een kliekje gevormd tussen een 7-tal mama’s. Laat het nu net zijn dat zijn vriendjes en vriendinnetjes allemaal uit dat kliekje komen. Hij vroeg 6 kindjes op zijn feestje en werd op een heel jaar 1 keertje gevraagd. Hij beseft het ook nog niet hoor maar ik vind het een beetje sneu…En wat de rest van de klas betreft, misschien geeft nog niet iedereen een feestje op die leeftijd 😉

  3. “we gaan jullie eens terugvragen als het mooi weer is voor een BBQ” hoe vaak heb ik dat al niet gehoord. Ik geloof de mensen dan nog ook en heb begrip als het er dan toch niet van komt…er zijn immers maar 52 weekends op een jaar, waarvan slechts 16 (?)met mooi weer… Ik ben wellicht te naïef. Gaetan vindt dat toch. Misschien moeten we dan toch eens onszelf uitnodigen. Nu de vraag al stellen wanneer het past voor komende zomer 😉 Pas op, wij hadden een koppel waarvan we dachten dat ze tot onze beste vrienden behoorden en die lieten ons vorig jaar in mei weten dat hun weekends al vol zaten tot eind september (om nota bene bij ons te komen). Wat moet ge daar dan van denken. Zij hielden vol dat het echt toevallig was en dat het wel es zou passen. Ik geloofde het, naïef naïef… Jammer toch?

  4. als er feestjes zijn en ze mogen niet komen is dat vaak erg
    maar dat hoort een beetje bij ’t leven denk ik dan
    ik vind dat goede levenslessen (en stiekem ben ik blij dat isla niet altijd overal naartoe moet want dan krijg je pas het beeld dat je altijd overal bijhoort en dat klopt volgens mij ook niet)
    ik zou me pas zorgen maken als ze nooit ergens mag gaan spelen en nooit iemand bij haar komt

    ik heb veel tijd en hier mogen dikwijls kindjes komen
    maar ik durf zeker de vraag zeker terug te kaatsen en isla dus ahw uit te nodigen 😉 en ja dat werkt hier 😉 kinderen vinden het nu eenmaal ook vaak leuk op een ander

    en over haar verjaardagsfeestje…
    wie ze wil en kan uitnodigen, dat hangt ook wat af van de groep denk ik dan
    als dat een groepje is dat altijd samen speelt zou ik die niet uit elkaar trekken
    en 1 jongen vragen, waarom niet?
    Isla redeneert spontaan zelfs: ik ga die niet meer vragen, want die geeft zelf geen feestje 😉 terwijl die kinderen daar toch ook niet kunnen aan doen…

    ik denk dat wij er vaak allemaal veel te lang over nadenken, niet?

  5. tiemen had op zijn feestje 4 kindjes uitgenodigd, 3 jongen en 1 meisje 🙂 en die 5 hebben zich supergoed geamuseerd, dat meisje moest zeker niet onderdoen voor de jongens. Volgend feestje komt ze terug a ja want ondertussen is ze zijn ‘vriendin’ 😉

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s