Sociaal

Misschien ben ik toch niet zo een mensenmens.

Dat is een pijnlijk besef. Ik heb mezelf altijd als sociaal dier gezien. Ik hou van feestjes en recepties, en vind het leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. Toevallig aan de praat geraken en uren later samen de zaak te sluiten, ik vind het nog altijd fantastisch om zo een klik te hebben met een onbekende.

Maar om onduidelijke reden wordt dat steeds moeilijker. De meeste van mijn huidige vrienden ken ik al lang. De voorbije jaren zijn er meer weggevallen dan er bijgekomen zijn.

Gisteren was het schoolfeest op de school van Manou. Ik had mijn agenda vrijgehouden. Niet dat ik op zoek ben maar het viel me toch op hoe moeilijk is het om nieuwe contacten te leggen die verder gaan dan een paar beleefdheidszinnen.

Misschien ligt het aan mij, ben ik onbewust kritischer en dus ontoegankelijker geworden. Misschien verwacht ik gewoon te veel, heb ik te veel naar series als ‘friends’ gekeken. Of misschien is dit gewoon een onderdeel van ouder worden. Want heel soms mis ik wel de vanzelfsprekendheid van een allerbeste vriendin, die altijd en overal met je meegaat en al je geheimen kent. Tegelijkertijd besef ik dat ik misschien niet meer zo veel volk rond mij nodig heb om gelukkig te zijn.

Advertenties

10 thoughts on “Sociaal”

      1. tuurlijk wel πŸ˜‰
        ik verschiet daar soms zelf van hoeveel mensen ik hier feitelijk al ken…
        en ik ben er van overtuigd dat an dat ook zo zien als ’t meer van “moetes” was

  1. Heel herkenbaar. Nieuwe vriendschappen zijn precies ook niet meer zo diepgaand…
    Of het duurt gewoon veel langer tegen dat je op dat punt bent beland
    Of hebben we het geduld niet meer om vriendschappen stilletjesaan op te bouwen….
    en facebook heeft er ook geen deugd aan gedaan. Je denkt dat je (virtuele) vrienden hebt maar ze zijn zo onbereikbaar en niet fysisch aanwezig.

  2. Als het jou een troost kan wezen: ik liep daar ook rond en het kan nooit zo erg geweest zijn als bij mij πŸ˜‰
    Het verschil is wellicht dat ik nooit een sociaal dier ben geweest, eerder compleet het omgekeerde: dat ik mij zo ver mogelijk van feesten verwijder, bij uitbreiding van plaatsen waar veel mensen zijn.
    Die schoolfeesten, ik heb daar stress voor, dagen op voorhand. En eens het zover is, klamp ik me vast aan mijn kinderen, als een blok aan hun been. Gelukkig is het daar altijd zodanig druk dat niemand er wat van merkt πŸ˜‰

  3. Ik noem mezelf al lachend een beetje sociaal gehandicapt,……ik het het niet met small talk,……..ik kan het zelden opbrengen om over koetjes en kalfjes te praten,……..en ik heb genoeg aan mijn lief en mijn vriendinnen, maar het is waar, ik kan ze op mijn 1 hand tellen,…….maar voor meer ga ik ook geen tijd hebben,………

  4. Wel an,hoe ouder je wordt doorzie je vlugger iemand(ik toch en ik ben er 63)Maar ik babbel wel graag met iemand die me aanspreekt.Ik heb niet veel vrienden of ik ben die kwijt gespeeld doordat ik werkte met een groot gezin .Ik ben niet eenzaam maar een gelukkige oma en mama van een groot gezin ,mag ik je aanspreken mocht ik je tegenkomen?

  5. Ik heb dat ook, ik ben van nature uit heel sociaal, neem vaak het initiatief om een gesprek op gang te trekken, kom met verschillende types van mensen overeen, sta open voor ieders mening. Maar de laatste jaren vind ik dat ik minder contacten heb, de nieuwe blijven heel oppervlakkig en de diepgaande van vroeger zijn ook niet meer wat ze geweest zijn.
    Ik woon dan sinds 1jaar in een totaal nieuwe omgeving maar dat lijkt geen meerwaarde te zijn. En net als jij mis ik die beste vriendin!!!!!

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s