Dank u

Waarom wordt alles altijd aanzien als een wedstrijd? Waarom kijken mensen nog zo regelmatig over hun schouder, naar wat de andere doet?

Morgen is de laatste dag van het schooljaar. We hebben en goede en leuke periode achter de rug. Manou kwam terecht bij een lieve en bereidwillige juf, waar ze zich goed voelde. Nina’s juf heeft haar geweldig ondersteund en begeleid richting type 8. Ondanks haar leerachterstand groeide Nina dit jaar uit tot een vrolijk en sociaal kind dat overloopt van zelfvertrouwen. En Flo’s huidige juf staat nog altijd op mijn nummer één. Ze is niet voor niets uitgegroeid tot een van mijn betere vriendinnen. Haar cadeautje heb ik trouwens al eerder dit jaar gegeven, door haar te nomineren als leerkracht van het jaar. 😉

Na een jaar intensief samenwerken, wil ik hen nu graag bedanken. Is dat streberig? Iedereen moet vooral zijn zin doen, denk ik zo. Mijn kinderen vragen alle drie een beetje meer zorg. Als mama vind ik vaak veel steun en begrip bij zorgfiguren. Ik vind het dus niet meer dan normaal om bij het afscheid, hen nog eens extra te bedanken. Samen met de meisjes hebben we iets in elkaar gestoken. Manou en Nina maakten ook een mooie tekening en morgen geven we alles met trots af.

‘Wij krijgen toch ook geen geschenk als we ons werk goed doen?’ Als tiener werkte ik als zaalmeisje in de Kinepolis. Na de film ving ik een gesprek op van een moeder tegen haar twee zoontjes. ‘Laat uw popcorndoos en drankbekertje maar liggen. Dat meisje wordt daar toch voor betaald.’ Ik kan me het gezicht van de domme vrouw nog altijd herinneren. Anderen evident vinden, dat is pas ‘dikke zever’. Een mens kan nooit te veel dank u wel zeggen, en dat geldt zeker niet alleen voor leerkrachten. Een extra vriendelijke verpleegster, een helpende lezer, een luisterend oor of gewoon zomaar: een geschenkje af en toe maakt het leven mooier, zachter en menselijker.

In blogland lijkt het alsof alle mama’s nu massaal het beste van zichzelf geven. Die arme leerkrachten worden morgen overspoeld, zo lijkt het. In een gewone gemengde school blijkt de werkelijkheid natuurlijk anders. In de kleuterklassen van witte scholen zullen de juffen morgen waarschijnlijk veel geschenkjes ontvangen. Maar in leraars in de hogere jaren van het lager onderwijs, zorg- en revalidatiejuffen, sportjuffen en leerkrachten in concentratiescholen krijgen meestal niets.

Dat niet iedereen graag knutselt, begrijp ik wel. En dat het niet altijd klikt met de juf (of vroedvrouw) heb ik ook al mogen ondervinden. ‘En u kind daar als enige laten staan met lege handen?’ Waarom niet? Zo leren kinderen het concept kennen van een eigen mening. Nina doet niet meer aan de geldpot voor haar juf. Zelf verkies ik persoonlijke cadeautjes boven inzamelacties. Anderen vinden dat misschien streberig en dat is jammer want het wedstrijdelement ontgaat mij volledig. Ons projectje was deze keer niet eens zo vernieuwend of creatief. Het is de geste waar het om gaat.

Ik raad iedereen morgen aan om zijn zin te doen. Samen leggen voor een cadeaubon, een kant en klaar gekocht cadeautje, een knutselgeschenk, een tekening of kaartje, een gezellig afscheidsgesprek of gewoon eens wuiven en weg: alles kan. Het is net die verscheidenheid die het leven boeiend maakt. En stop vooral met het beoordelen (en veroordelen) van andermans keuzes.

Advertenties

6 thoughts on “Dank u”

  1. We kunnen inderdaad nooit genoeg bedanken. Hoeveel tijd, energie of geld we in het bedankje steken, bepaalt ieder voor zich, zolang het maar oprecht is. De persoon (juf/meester/…) in kwestie zal zeker ook de kleine attenties appreciëren. Hoop ik.

  2. Hihi,
    Als juf lees ik dit postje toch wel graag 🙂
    Ik ga heel eerlijk zijn, die laatste schooldag is vreselijk. Je wordt inderdaad overladen met cadeaus. (Je wil niet weten hoeveel koffietassen (voor de liefste juf) ik al gekregen heb)
    1 cadeau is mij in alle jaren bijgebleven en staat nog steeds aan mijn bureau. Dat was een kader met een tekening van een kind erin. Dat kind in kwestie tekende absoluut niet graag maar had echt wel zijn best gedaan om daar iets te zetten.
    Eerlijk gezegd ben ik wel benieuwd naar morgen. Het is ieder jaar echt pijnlijk om ouders te zien vertrekken zonder een “dankjewel” of een “goede vakantie!”.
    Meer hoeft dat niet te zijn 🙂

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s