Zeuren

Nooit gedacht dat ik zo een zeurmoeder zo zijn. Neen, ik zou een toffe, lieve, speelse en vrolijke mama worden. Maar mijn kinderen zijn nogal hardleers waardoor ik mezelf tien keer per dag hetzelfde hoor herhalen, iedere dag opnieuw.

Kinderen moeten leren voor zichzelf te zorgen. En dat kan alleen door hen de nodige vrijheid en verantwoordelijkheid te geven. Ouders die hun kinderen pamperen denken vaak dat ze hen daar een plezier mee doen maar eigenlijk is het een vergiftigd geschenk. Alle, dat is de theorie. De praktijk verloopt bij ons toch enigszins anders.

Het begint ’s morgens vroeg. Mijn drie meisjes zijn oud genoeg om alleen de trap af te komen. Ze gaan dus vaak alleen naar beneden maar na een paar pogingen heb ik toch maar besloten dat ze voor het ontbijt moeten wachten. Verder zijn er maar weinig regels behalve dat iedereen iets moet eten en vooral een halve beker moet drinken. Wie morst ruimt zijn troep zelf op. Manou en Nina drinken nauwelijks, waardoor ze eigenlijk altijd geconstipeerd zijn. Vijf minuten na het ontwaken mag ik er dus voor gaan: Manou, drink uw chocomelk op. Nina zit stil anders ga je weer morsen (wat dan toch gebeurt waardoor ik weer moet zagen over de opkuis). Nina drinkt alstublieft. Nu. En eet verder alstublieft.

En dan is er Flo, die buiten categorie speelt. Flo stop met uw zus te knijpen. Flo, blijf zitten. Flo geen boterhammen aan Tuc geven. Flo niet op tafel staan. Flo! Laat uw pipi potjes staan. Mama gaat dat wel opruimen (toch). Je gaat morsen. Flo. Zie je wel. Nu ligt al die pipi op de grond. Flo in de hoek. Enzovoort.

Deel twee van het zaagproject: de homeschooling. Het feit alleen al dat we moeten lezen, bewijst dat Manou het alleen nog niet kan. Nu probeer ik haar dus te motiveren, twee keer per dag. Volgens mij begint ze daar best ’s morgens aan. Uitstellen is nergens goed voor. Maar Manou ziet dat vaak anders. Straks is haar favoriete woord. Ik heb al veel geprobeerd maar het feit blijft dat als ik niet aandring, het er gewoon niet van komt.

De tafel afruimen, speelgoed opruimen, zelfstandig hun tanden poetsen, zand buiten laten, poppen ’s avonds binnen leggen, lege drankjes in de vuilnisbak, tafelrestjes terug naar de keuken brengen (of aan de kippen geven), schoenen in de kast (of op zijn minst samenhouden), het licht uitdoen, wc doorspoelen, vuile kleren in de wasmand of voor het wasmachine, enzovoort. Soms lijkt het alsof wij een hele dag achter hun veren moet zitten. Is dat normaal? Ik haat het. Moest er één geweldige opvoedinsgtip bestaan waardoor ik nooit of te nimmer nog zou moeten zeuren over deze kleine en belachelijke taakjes, dan hoor ik het graag.

De voorbije dagen heb ik hard moeten werken en dat kan je zien aan de staat van ons huis. De speelkamer valt niet meer te betreden, alles zit door elkaar, overal in huis vind ik verkleedkleren en natte badpakken, in de zandbak ligt vooral veel binnenspeelgoed en al Flo’s tuutjes vermist. Enkel dankzij papa hebben ze tegen de middag dan toch hun tanden gepoetst. Ja, het is vakantie. Weg met de strakke planningen en todo-lijstjes. Maar geef toe: er zijn grenzen.

Advertisements

15 gedachten over “Zeuren”

  1. Hoe herkenbaar! Misschien kunnen pictogrammen helpen ( vb voor de wc- “rituelen”) of beloningskaarten (zelf HAAT ik die systemen maar misschien ligt zoiets jullie wel).

  2. Die Übung macht den Meister.
    Maar eerlijk waar, onze dochter is tien, en die veren vliegen, zeker in de vakantie, nog altijd niet vanzelf, dus zitten we er nog (maar eens) regelmatig al zeurend achter.

  3. het. is. normaal. 🙂 enfin dat hoop ik toch want hier is het hetzelfde. en ik ben er nu wel mee thuis voor de moment. Gisteren ganse dag binnen én buitengespeeld. wie mocht er opruimen nadat ze uiteindelijk in bed lagen én sliepen (nuance) : de mama mocht ih schemerdonker de smurfen uit het zwembad vissen en de natte kleren uit de zandbak. Want als ik tiemen help met opuimen (die kan dat maar ik moet een beetje ‘helpen’) dan klimt de dochter ondertussen ofwel de zandbak ofwel het zwembad weer in (of de twee), of ze drinkt hare fristi op met het nodige gemors overal op de vloer etc etc… dus wacht ik liever tot ze slapen. niet erg opvoedkundig maar wel vreed efficient 😉

  4. Volgens mij zijn zeuren, zagen én opvoeden synoniemen 😉
    Heel soms verrassen mijn kindjes mij : “mama doe uw ogen eens toe en kom naar de living, we hebben een verrassing” en dan hebben ze zelf opgeruimd en dan zien ze hoe gelukkig en trots ik ben en overlaad ik hen met complimentjes 🙂
    Maar meestal ben ik het toch, die hun puinhoop opruim…
    Onze kinderen hebben natuurlijk ook nog veel meer speelgoed dan wij destijds. En wij hadden ook al meer dan onze ouders. Er is ook nog speelgoed van mij en de echtgenoot die nu in ons huis staat. Dus ja, in feite doen we het ons zelf aan 😉

  5. Hè? Zijt ge in mijn huishouden komen kijken? Hier juist van ‘tzelfde. Ze hebben zelfs al een week schermpjesverbod achter de rug omwille van TE VEEL rondslingerende rommel!

  6. En als je denkt dat het minder wordt als ze ouder worden, dan vergis je je sterk. Ik heb hier vaak het gevoel dat ik ALLES moet zeggen tegen Chattheo, niks loopt vanzelf en hij is al 13,…..zelfs douchen en tandenpoetsen,…..maar zijn haar wordt elke dag met gel tot in de puntjes goed gelegd, net zoals zijn uitgekiemde outfit,…ik word soms ambetant van mezelf,……dit is enorm herkenbaar,….

    1. Troost je, de dochter is 22 en ik moet nog zagen over de rommel die ze laat rondslingeren. Zij vindt dat ik overdrijf en een beetje rommel is geen probleem. Misschien leren ze het pas echt als ze de deur uit zijn? Ondertussen blijf ik dus maar wat zagen 😉

      1. of als ze zelf kinderen hebben en die ook nog eens rommel maken waardoor de rommelberg gewoon té onoverzichtelijk wordt 😉

  7. Ik probeer er nu al een gewoonte van te maken om met Ilja (twee jaar) samen op te ruimen. “Samen met Mama, alles in de doos doen”. Hmja. Ik weet het ook niet hoor, ik probeer maar iets.

  8. Heel herkenbaar allemaal. Vooral frustrerend omdat noch het vooruitzicht op beloningen, noch op straffen iets lijkt uit te halen. Ze hebben gewoon een andere logica, vrees ik. Het enige wat je er volgens mij aan kan doen is: heel realistische, zelfs bescheiden verwachtigen koesteren, maar daar wel 100% voor gaan. We hebben al eens geëxperimenteerd met punten (en een mini-beloning) geven voor concrete acties, en met de kinderen afspreken wat ze wilden voor die punten en hoeveel ze daarvoor moesten hebben. Dat hielp wel enigszins, maar het is moeilijk om lang vol te houden.

  9. Hier net hetzelfde! Ik hoop toch op verbetering in afzienbare tijd. Wat helpt is muziek opzetten, zo zegt de juf, of opruimliedje(s) zingen. Als de kinderen de muziek horen, weten ze hoe laat het is en beginnen ze er vanzelf al aan, zo sprak ze trots. Nog wel thuis uit te proberen. Thanks to your post, … denk ik er weer aan 🙂

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s