Zeven levens

Binnen enkele maanden word ik 35 jaar. Moeder van drie kinderen, veel werk, veel foto’s, een eigen huis, hond en lief. Vijvendertig dus en dat is goed want zo voel ik me ook. Ongeveer halfweg al is zeventig misschien ook ambitieus. Eerlijk waar: mijn leeftijd (of verjaardag) houdt mij nauwelijks bezig.

En toch. Enkele weken geleden botste ik op een paar oude dagboeken en gebundelde mails uit mijn Ecuadorperiode. Zowel inhoudelijk als op vlak van toon en schrijfstijl herkende ik mezelf nauwelijks. Ik vond het haast griezelig. En vandaag botste ik toevallig op de website van mijn oude school in Parijs. Drie jaar heb ik daar les gevolgd en toch komen de foto’s me totaal niet bekend voor. Zo raar.

Soms lijkt het alsof ik al een paar levens achter de rug heb. Voor, tijdens en na Parijs, voor en na Ecuador, voor en na het overlijden van mijn mama. En als ik terugblik dan lijken de vorige periodes eerder bij iemand anders te horen. Is mijn geheugen echt zo slecht? Ben ik zo hard veranderd?

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben (relatief) tevreden met mijn huidige leven. Het is ook niet dat ik mij anders voordoe dan ik me voel. Maar dat was destijds ook zo, denk ik. Dus de vraag blijft: wie ben ik dan echt?

Advertenties

9 gedachten over “Zeven levens”

  1. ik ervaar dat ook zo, an, dat ik mezelf niet meer helemaal herken tov vroeger… en toch.
    ik deel mijn leven in voor en na de diagnose van kleine kadee, voor en na mijn leven met grote kadee, voor en na gent, … voor en na’s genoeg 🙂
    maar in se ben ik nog altijd eva. de scherpe kantjes zijn ondertussen wat bijgevijld (maar nog steeds aanwezig, mwoehahaha), meningen zijn genuanceerder, ik heb leren relativeren, … volwassen worden heet dat zeker?
    en nu rap mijn mond spoelen, want “volwassen” dat was zo’n woord met een heeeeeel vieze bijklank vroeger 😉

  2. Wel wel wel, wat een vraag om mee te eindigen. Echt? Wat is dat juist? De omstandigheden maken de man/vrouw, heb ik ooit eens horen zeggen, dacht ik, voor ik vader werd en nadat ik kind was. Of zo iets.

  3. Het zijn allemaal hoofdstukken in je verhaal. Het zou maar saai zijn als het allemaal maar voortkabbelde. Hopelijk blijven de “zwarte” mijlpalen beperkt en ben je nog lang niet halverwege…

  4. Ik denk dat het een normale evolutie is, ik ben ook helemaal niet meer de persoon van 10 jaar geleden, ……wat ik erger vind is dat ik over veel zaken me weinig kan herinneren,…….dat mijn geheugen veel gewist heeft,…..

  5. Een interessante bedenking, ik heb me dat ook al verschillende keren afgevraagd. Wat is dan de constante? Een blik, een karaktertrek? Natuurlijk/hopelijk evolueren we, maar wat blijft, is ook erg boeiend

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s