Kwetsbaar

We wonen in een van de rijkste en veiligste regio’s ter wereld. En toch. Het leven kan je ook hier van de ene dag op de andere ontglippen. Een zwaar bus-, trein- of auto-ongeval, een zware ongeneeslijke ziekte of een roofmoord: het overkomt mensen iedere dag, totaal onverwacht.

Ja, ook ik leefde de voorbije dagen mee met Aurore, en haar ouders en vrienden. En ook ik heb me de bedenking gemaakt dat er toch veel zieke mensen rondlopen op deze aardbol. Wat bezielt sommige mensen toch?

Maar hoe groot mijn ongeloof ook is, hoe boos of verdrietig ik ook ben, ik weiger me over te geven aan de angst. Of het nu gaat over liefde of vriendschap, kinderen krijgen, sporten, reizen of op stap gaan naar de Gentse Feesten: het kan altijd en overal (zwaar) misgaan. Maar ieder risico is ook een kans, een kans op iets heel mooi.

Net daarom is het zo belangrijk om vandaag te leven. Heb je al zo lang zin om er eens een paar dagen op uit te trekken met vriendinnen? Maak er nu werk van en wacht niet tot je kinderen groot genoeg zijn. Zin in een glas champagne op een doordeweekse werkdag? Gewoon doen. Morgen ben je misschien te ziek om er van te genieten. Droom je al zo lang van een verre reis? Wacht niet. Je weet maar nooit.

Ik hoop dat ik nog lang mag leven, dat ik mijn meisjes mag zien opgroeien en dat ik mag kennismaken met eventuele kleinkinderen. En als het anders loopt, is dat jammer. Maar mijn eerste vierdertig jaar waren alvast erg intens en waardevol. Dat kunnen ze ons alvast niet meer afpakken.

Advertenties

18 thoughts on “Kwetsbaar”

  1. Het verhaal van Aurore is onbegrijpelijk, maar als zoiets in het nieuws komt sta je er inderdaad eens bij stil dat ‘het’ morgen kan gedaan zijn. Ikzelf werk in een groot bedrijf (17000 mensen), waarbij we telkens een mailtje krijgen als een collega gestorven is. Bijna wekelijks krijgen we zo’n bericht. Mensen van 55 jaar, maar ook van (veel) jonger. We moeten elke dag plukken, en ons afvragen of het wel zin heeft ons druk te maken in de minste futiliteit.

  2. Ja, en neen. 🙂
    Ja omdat je inderdaad moet genieten van het moment en het niet moet laten vergallen door angsten om morgen. Dat is pas zonde.
    Neen omdat ikzelf (ik kan enkel voor mezelf spreken) iemand ben die weinig risico’s neemt en me daar toch goed bij voel. Ik houd van routine, van berekening, van ratio, van zekerheid. Natuurlijk kan ik die nooit 100% krijgen, en daar moet ik mee leren omgaan (voor mij is dat niet gemakkelijk) maar ik ben gelukkiger als ik niet te roekeloos leef. Dat is gewoon mijn aard. Ik denk dat iedereen voor zichzelf moet kiezen wat hem of haar het gelukkigst maakt: af en toe in het diepe springen en genieten van het zicht onderwater of aan de kant blijven staan en genieten van het zicht boven water.

    Hoedanook hoop ik voor jou dat je gelukkig bent met jouw manier van leven, want in mijn ogen is het ene niet beter dan het andere.

  3. toen ik het hoorde werd ik toch efkens stil, want wij organiseren heel regelmatig activiteiten in het maaltebruggekasteel en dan staat mijn auto dus ook op die parking. Afgelegen en niet verlicht. En altijd gaat één van mijn mannelijke collega’s mee tot aan de auto en wacht tot ik weggereden ben. En niet alleen daar, ook op andere plaatsen krijg of vraag ik dikwijls ne ‘chaperon’ mee. Ik ben ook van het type ‘you only live once’ maar sommige risico’s neem ik niet. Of niet meer sinds ik mama ben…

    1. Ik denk dat ik Bé begrijp. Het gaat niet enkel over onszelf en hoe groot of klein we de risico’s inschatten. Het gaat ook over onze kinderen – of toch voor wie die heeft.
      Als je enkel afgaat op je gevoel en weinig rekening houdt met de risico’s, dan is er ook niet veel op tegen om bijvoorbeeld 150 km/u te rijden op de autostrade. Voor wie van snelheid houdt, lijkt dat dan ideaal. Maar dat is het natuurlijk niet, want de risico’s zijn reëel en je brengt er niet enkele jezelf (tot daar aan toe) maar ook anderen mee in gevaar Ik weet wel dat An ons niet wil aanmoedigen om dat soort risico’s te nemen, maar mijn vraag blijft wat een ‘goed’ risico is en wat niet. Ik denk dat iedereen daar een andere invulling aan geeft.
      En ik blijf erbij: streven naar stabiliteit en zekerheid is op zich niet verkeerd, maar enkel angst en verlamming voelen is dat wel.

  4. Wat An volgens mij bedoelt is dat het leven al zo kort is! Je kan plots ernstig ziek worden (fysisch en/of psychisch), verongelukken, vermoord worden, etc. Ik ondervind het momenteel ook aan den lijve met een vader die zeer ernstig ziek is door kanker. Hoe moeilijk het leven soms ook is, we moeten van de mooie kostbare momenten genieten. Ik had vandaag ook weer een ontzettend moeilijke dag. Maar probeer me dan op te trekken aan de momenten samen met de kindjes, het mooie weer, de mooie gebaren van buren die bijvoorbeeld eieren of groenten brengen, etc.
    Carpe diem!

  5. ja, inderdaad… 8u30 ’s morgens, is dat nu een uur! Da’s pas decadent he. Wij staan pas om 9u op met ons twee kleine gasten van 19 maanden en 3,5 jaar. (in de vakantie wel te verstaan)
    ’t Zal weer pieken aanstaande maandag als de vakantie gedaan is en moeder de vrouw terug om 6u30 (ten laatste) uit de veren moet.
    😉

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s