Zucht

Na een heerlijk druk vriendenweekendje aan zee botste ik deze ochtend op de anticlimax: een berg vuile was, een stoffig huis, vermoeide kinderen, die stomme hernia, een berg administratie en een vroege shift. Zucht.

Eindelijk is het verslag van de arts binnen, zo drie weken na de deadline. Zucht. Ik open het in de file op weg naar Brussel. Zucht. Ik lees dat de moeder dit en dat beweert, en erger me mateloos aan de term ‘beweren’ alsof ik mij van alles inbeeld. Zucht. En dat Flo’s medicatie nu nog altijd niet terugbetaald wordt, omdat de adviserend geneesheer beweert dat het ziekenhuis de aanvraag moet doen terwijl het UZ natuurlijk het omgekeerde zegt. Zucht.

Ik krijg drie mails met vragen over de BBQ van dit weekend. Was dit geen groepsevent? Gingen we het niet samen doen en de taken verdelen? Waarom zit ik toch altijd in het organiserend comitรฉ? Dan maak je een doodle aan en ondanks de talrijke data lukt het niet om iedereen samen te krijgen. En ik die dacht dat wij een druk leven hebben. Zzz.

Ik probeer de loodgieter nog maar eens te bellen, en de klusjesman. Geen van beide krijg ik aan de lijn. Geen sector die zo met de mensen hun voeten mag rammelen als de bouw. Grrr.

Een klant mailt haar afspraak voor morgen af. Daar gaat mijn planning. Pff. Wat is de zin van mooie foto’s als mensen toch alleen maar kijken of zij er fotogeniek op staan?

Ik heb al veel te lang niets meer geblogd, en inspiratie genoeg. En blogs mogen niet te lang stilstaan. Maar soms vraag ik me af wat de zin van dit alles is. Of misschien heb ik gewoon enorme zuchtdag. ZUCHT.

Voila. Nu is het er uit en kunnen we verder ๐Ÿ˜‰

Advertenties

14 thoughts on “Zucht”

  1. ’t Is gewoon het dagelijkse leven, maar nu in schril contrast met een heerlijk weekend. Ik kan het weten want het is juist hetzelfde hier ๐Ÿ™‚ Courage, de dag is bijna om, morgen beter…

  2. Oja, ik heb ook zuchtdagen. Of zuchturen, als het meevalt. Een huidhouden dat nooitnooitnooit stopt. Als de boven gedaan is, ligt de beneden alweer overhoop. Als de ene mand gestreken is, ligt er alweer een mand vuile was klaar. Als ik de keuken gedweild hebt, morst mijn zoon er pudding op. Als de lamp hersteld is, is de kastdeur kapot. Als de dochter tot 8 uur slaapt, is de zoon om halfzes wakker. Als ik naar Belgacom bel, zijn geen van de opties in het keuzemenu wat ik eigenlijk wil horen. Als de sandalen van mijn zoon te klein zijn, is het net de laatste dag van de solden en nauwelijks nog sandalen te vinden. Zucht.

  3. Heel leuk dat je zo een bericht ook op je blog plaatst. De oneindigheid van de dagelijkse beslommeringen. That’s what keeps up going, haha. Ik heb van die dagen dat ik me er nochtans best aan erger en des te meer als ik moe ben.
    Ook erg mooi gezegd trouwens (en ik vind het een waarheid als een koe): Geen sector die zo met mensen hun voeten ‘mag’ rammelen als de bouw.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s