Privacy

Wij hebben geen gordijnen, nooit gehad. En dan?

Eigenlijk wil ik niet veel langer doorbomen over het onderwerp maar ik moest toch even reageren op de huisfilosoof. En dan kan ik het evengoed hier doen. Het thema achtervolgt mij al jaren en het is duidelijk (nog maar eens) dat ik er een beetje een aparte visie op na hou.

Als student poseerde ik vaak naakt, zowel voor schilders als voor fotografen. Ik vind dat niets bijzonders, echt niet. Mijn lichaam ziet (volgens mij) niet zo veel anders uit dan dat van leeftijdsgenoten. De ene is wat dikker/groter/mooier/bruiner dan de andere. Maar kijk naar de foto’s van Spencer Tunick (of breng een bezoek aan een groot saunacomplex) en je beseft dat een bloot lichaam eigenlijk niets meer is dan een bloot lichaam.

En zo denk ik eigenlijk ook over de rest van mijn/ons leven. Toen Bob en ik in het centrum van Gent woonden kon je vanuit een bepaalde hoek binnen kijken in onze woonkamer. Sommige vrienden vonden dat een beetje raar. Ga je geen gordijnen hangen? Neen, dat is toch zonde? Dan kan ik niet meer naar buiten kijken. Bovendien hou ik van invallend licht. En veel grote geheimen zullen nieuwsgierige voorbijgangers niet ontdekken: jonge koppel zit aan tafel, jong koppel kijkt tv, jong koppel ontvangt vrienden, enzovoort. Voor alle duidelijkheid: naakt loop ik nooit door de woonkamer. Het meest hilarische moment was waarschijnlijk toen we net een wii aangeschaft hadden en Bob met een vriend vrolijk stonden te hula hoopen. 🙂

Mijn fotostudio bevindt zich boven, naast onze slaapkamers. Veel kinderen zijn nieuwsgierig en lopen daar dus ongevraagd binnen. En dan? Een paar klasgenoten van Manou lezen heir af en toe mee, en weten zo ook dat wij deze zomer niet op reis zijn geweest maar wel een paar weekends naar zee. So?

Als ik schrijf over mijn meisjes dan heb ik nooit het gevoel dat ik iets verklap. Wat privé is , hou ik voor mezelf. Maar mijn grens ligt duidelijk een beetje anders dan gemiddeld.  Over het algemeen veronderstel ik dat mijn kinderen, mijn zorgen en mijn bedenkingen waarschijnlijk niet hard verschillen van anderen. Dat is net het leuke aan een blog, dat je zorgen en standpunten kan delen en eventueel iets kan leren van anderen.

Ik ben er bovendien van overtuigd dat mijn meisjes zich niet moeten schamen, niet over hun goede kanten maar ook niet over hun minder geweldige eigenschappen. Niemand is perfect. Ok, nu weet de hele wereld dat Nina type 8 onderwijs volgt. En dan? Sommige ouders vinden dat misschien gênant maar ik niet. Nina is een super leuk, lief en moedig kind. Type 8 onderwijs past gewoon beter bij haar maar dat maakt haar niet minder dan een ander kind. En dat Flo epilepsie heeft, vind ik jammer voor haar maar dat zegt toch niets over haar persoonlijkheid?

“Ik vind het een vorm van arrogantie en hoogmoed om met je hele opvoeding te koop te lopen; kinderen vragen er trouwens niet naar om hun hele leven te koop te zetten op het internet.” Las ik hier nog enkele dagen geleden ( en gelukkig was de opmerking niet voor mij bedoeld want ik zou het toch als pijnlijk ervaren). Waarom verwarren buitenstaanders openheid toch altijd met arrogantie of ijdelheid? Het tegendeel is waar: wie eerlijk is, stelt zich (zoals ik hier) doorgaans net heel kwetsbaar op (kijk nu nog eens naar de foto van Tunick).

Voorlopig vind Manou mijn blogje erg leuk. Ze moedigt mij zelfs aan: mama, ga je nog eens een foto van mij maken, voor op je blog? En ooit komt er misschien een dag dat mijn meisjes zich toch begint te schamen voor deze blog. Het lijkt mij zelfs onvermijdelijk. Mijn openheid over hen zal dan waarschijnlijk vanzelf uitdoven. Maar zolang ik Manou moet overtuigen (lees zagen) om toch alstublieft op zijn minst een zwembroekje aan te trekken op het strand (omdat acht jaar toch een beetje oud wordt om in je blootje over de golven te springen op een drukke zonnige dag aan de kust) zie ik echt het probleem niet om hier een foto te posten van een half ontbloot bovenlichaampje.

Buitenstaanders denken altijd dat ik alles online zet. Jullie zouden eens moeten weten 😉

 

616246-spencer-tunick

Advertenties

7 gedachten over “Privacy”

  1. Wat klink je toch overtuigd en overtuigend! Ik ben m’n plannen om te stoppen met bloggen, owv de privacy van de kinderen, al aan het opbergen…
    Wij hebben trouwens ook geen gordijnen. En er wordt wel naakt rondgelopen. Maar goed, er komt misschien om de twee uur een eenzame wandelaar voorbij, dus de kans op gespot te worden is wel miniem 🙂

  2. Interessant onderwerp An (zoals heel vaak hier trouwens)! De ene persoon is meer op zijn privacy gesteld dat de ander, dat is inderdaad heel persoonlijk, jij bent de enige die kan beslissen of je al dan niet blogt. Waar voor mij de grens ligt (en waarom ik niet blog), is het feit dat je niet weet wie er meeleest en geregeld van alles over je leven -en dat van je kinderen- te weet komt zonder dat je die persoon zelfs maar kent. Wij hebben ook geen gordijnen en ik zwaai nu en dan naar de buurvrouw die bij ons binnenkijkt, dat vind ik geen probleem en andere passanten zijn in een flits voorbij. Maar als er dagelijks iemand die ik niet ken even zou staan meekijken, hing ik dadelijk gordijnen…

  3. ik ben ook heel erg open in die dingen. Via sommige stukken op mijn blog en via FB kan je te weten komen dat mijn dochter (15) ook in het bijzonder onderwijs zit. Zowel zijzelf asl ik en de rest van ons gezin schamen ons daar niet voor. Het is nu eenmaal zo en niemand kan daar iets aan doen. Ze verzwijgt ook niet dat ze autistisch is en mede door haar motorische problemen opgenomen werd in type 4. Alleen wilt ze niet dat er duidelijke foto’s van haar gepost worden op mijn blog, alhoewel ze daar de laatste tijd milder over geworden is. Groepsfoto’s enz mogen wel. Dit had te maken met pestgedrag van sommige leerlingen van haar vroegere school die via google op foto’s waren gebotst. Pesterijen dus met ander woorden.
    Openheid kan soms ook leiden tot kwetsbaarheid, da’s zowat het enige negatiefs wat ik kan zeggen. In ieder geval geef ik me nooit volkomen bloot en vele dingen blijven binnenskamers. Een blog moet niet een soort soap worden waar je met zowat alle intieme dingen van de personages rond de oren en ogen geslingerd wordt.

  4. Ik heb ook geen gordijnen,want ik ook alles zien wat er buiten gebeurt
    en ik denk dat mijn buren alles hier binnen gezien hebben .Maar het doet me deugd eens met iemand te kunnen te praten in eerlijkheid.Niet zo van :bij mij gebeurt dat niet g het zou geen waar zijn en je moet doen zoals ik en ik en ik en ik …..daar baal ik van !!Doe voort zoals je bezig bent :een persoonlijkheid en een leuk gezin ,teveel voor sommige die jaloers zijn !!!!! een 60stiger

  5. Ik zet regelmatig foto’s van mijn kinderen op FB en heb al vaak de opmerking gekregen dat dat onvoorzichtig is, maar ik maal er eigenlijk niet om.
    Ik heb op je blog eigenlijk ook nog nooit dingen gelezen waarvan ik dacht: oei, dat is erover.
    Soms heb ik het gevoel dat we te hard met onze privay bezig zijn en op welke manieren die allemaal misbruikt kan worden. Ik vind dat eigenlijk meer op hoogmoed wijzen dan het omgekeerde.

  6. hihihihi! Heel herkenbaar , dat gordijnenverhaal ! Ik heb er als enige in de straat ook gene hangen en mijn ex snapte dat niet. Iedereen kan toch binnen kijken dan ? So what was mijn reactie dan… Bij hem moest het niet gewoon ene glasgordijn zijn, maar zelfs 1 die absoluut niks liet zien. hij was wel de eerste om naar buiten te stormen als ramptoerist als hij iets zag of hoorde of meende te horen 🙂
    Ik heb ene heerlijk voortuintje vol groen en een park aan de overkant . Goed zot om dat buiten te sluiten met ene gordijn, ik niet dus…

    Maar dan is er nog het verhaal van de openheid op internet…
    Ik ben daar zelf wat voorzichtiger in geworden nadat ik last had van een ietwat gestoorde internetstalkster die ik ‘ heb opgedaan ‘ op een internetforum en die doordat ze achter mijn identiteit kwam mijn foto’s en naam en adres en werkgever te grabbel gooide en soms misbruikte. Daarom zet ik nooit mijn eigen naam op mijn blog en plaats ik geen herkenbare foto’s van mezelf.
    Ik heb op zich niks te verbergen maar er lopen blijkbaar mensen rond met minder goede bedoelingen en ik heb mogen ondervinden dat dat heel stresserend en bedreigend kan zijn. Ze is er ondertussen gelukkig mee opgehouden. Maar het is wel zonde dat ik daardoor met minder vertrouwen in de mensheid ben achtergebleven…

  7. Het verhaal van de letterlijke en figuurlijke gordijnen in je leven klinkt me heel vertrouwd. Je slaagt erin grenzen te stellen, en elk doet dit op zijn manier. Je hebt een knappe levensfilosofie !
    (Tunick is ooit in Brugge geweest – even dacht ik eraan deel te nemen, maar ’s anderendaags in de krant staan leek me toch een brugje te ver 🙂 )

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s