Een maand

Vier weken revalideerde Bob in Melsbroek. Vier weken stond ik er dus zo goed als alleen voor. Het leek mij vooraf praktisch een heel moeilijke puzzeloefening, gezien ik meestal laat werk, in Brussel, en de scholen al om half vier uit zijn. Welke werkende ouder kan er nu in hemelsnaam om drie uur dertig aan de schoolpoort staan? Zelfs naschoolse opvang kon mijn probleem niet oplossen aangezien ik half zes ook niet haal. Bovendien blijft er dan zo weinig tijd over om gewoon te spelen.

Maar moeilijk gaat ook. Het lijkt mijn levensmoto te worden. En er is niets mis met hulp vragen. De oppasdienst van de mutualiteit bracht me in contact met een super lieve vrijwilligster die ons een paar dagen per week uit de nood hielp. Eigenlijk is dit bericht een ode aan haar, en aan de dienst oppas+ van de CM. Mensen die zich belangeloos inzetten van anderen, ik vind dat bewonderenswaardig. Dankzij Sabine kon ik ‘gewoon’ gaan werken en moesten mijn meisjes geen enkele keer nablijven.

Een maand is natuurlijk niet te vergelijken met het echte leven van een alleenstaande moeder. Toch viel het me op hoe snel je went aan dat nieuwe ritme. Vooral ’s morgens vond ik het druk. Ook lastig bleek het ontbreken van een klankbord, een beslissingspartner. Een of twee uur turnen op woensdag? Hoeveel geld geef je mee voor de inzamelactie? Moeten we voor Flo ook kijken voor een naschoolse activiteit? Gaan we ze laten inenten? Nina haar muur moet herschilderd worden; heeft Manou dan ook recht op een nieuw kleurtje? Niet dat ik dat alleen niet kan beslissen maar met twee kom je toch tot een beter en genuanceerder besluit.

Mijn meisjes hebben hun papa hard gemist. Zijn pijn is nog niet weg maar de ‘padres familias’ is terug en iedereen is dat blij hij ’s morgens opnieuw lekker verse pannenkoeken kan bakken. 🙂

Advertenties

4 gedachten over “Een maand”

  1. Als ik dit lees, dan denk ik toch: chapeau! Binnenkort sta ik er vijf dagen alleen voor met twee kinderen (4 en bijna 2) en ik zie het al niet zitten. Ik vind het erg van mezelf, maar ik denk dat ik echt niet gemaakt ben om vaak alleen te zijn. Ik heb veel nood aan iemand die ’s avonds even wil luisteren naar gelijk wat. Anderzijds denk ik: als ik dit goed doe, zal ik meer zelfvertrouwen hebben. Als ik het tijdens die vijf dagen eventjes niet zie zitten, zal ik denken: komaan, verman u eens, dat durf je toch niet hardop te zeggen, dat je dit niet aankan!

  2. Manlief zit hier vaak in het buitenland, en dan is het steeds “aanpoten”. Maar op zich kan ik er ondertussen ook wel van genieten om alleen te zijn. Alleen gaat het over maximum één week aan elkaar, en dat scheelt!

  3. Wel ik vind het ook een knappe prestatie, ik was afgelopen week, 4 dagen alleen aangezien Big beurs had en bleef overnachten en ik heb er stiekem van genoten, maar ik heb makkelijk praten met een zoon van 13,…en een job met geweldige uren,……..

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s