Eclips

Als ik me grieperig voel, wacht ik eerst een paar dagen. Vaak gaat het vanzelf over. Maar als de hoofdpijn of koorts aanhoudt, ga ik naar de dokter. Voor mijn mentale gezondheid redeneer ik net zo. Enkele weken geleden maakte ik een afspraak maakte bij Eclips, het centrum voor geestelijke gezondheidszorg in Gent. Niet dat ik aan de rand van de afgrond sta, of depressief ben. Toch voel ik dat de boog net iets te vaak heel gespannen staat.
Jij? In t-h-e-r-a-p-i-e? Het is een beladen woord voor een acht gesprekken (en dat is het maximum waar ik recht op heb, want anders is dat jamemr genoeg schandalig duur). De blikken van kennissen verraden hun achterdocht. Misschien vinden ze vooral mijn openheid raar. Daarom schrijf ik het hier nog eens neer, om het taboe misschien een klein beetje te doorbreken. Hulp vragen is geen schande, integendeel.

Het leven is niet altijd gemakkelijk. De combinatie van (meer dan) voltijds werken, drie zorgkindjes en een partner een dik medisch dossier, een kangoeroewoning, school, naschoolse activiteiten, vrienden, hobby’s, reizen, … Soms is het gewoon heel erg veel. Dan loop ik moe, lastig en prikkelbaar. Is dit nu wat ik wil? Ben ik goed bezig? Ga ik dit ritme wel volhouden?.

Net als bij een gewone dokter weet ik vaak op voorhand hoe het gesprek zal lopen, en wat ze zullen voorschrijven. Toch is het goed om even stil te staan, om al je frustraties te ventileren en jezelf in vraag te stellen. Ik zie trouwens veel mensen rond mij die ook deugd zouden hebben van een helpend hand, een objectief luisterend oor, een heldere en eerlijke kijk op de situatie en op jezelf. Relaties die langzaam verzuren, vrouwen die overlopen van complexen, ouders die hun scheiding overcompenseren, mannen en vrouwen die vluchten in hun werk of in een affaire en al die eenzamen.

Soms wou ik dat ik beter was. Geduldiger (ten opzichte van mijn kinderen), liever (voor mijn vrienden), zachter (voor mijn lief), rustiger, slimmer en tegelijkertijd ook milder met mezelf.

Een eigen huis, een plek onder de zon,
en altijd iemand in de buurt die van me houden kon.
Toch wou ik dat ik net iets vaker,
Iets vaker simpelweg gelukkig was.
Het gesprek heeft me doen beseffen dat de medische omstandigheden toch doorwegen, én dat we het al bij al zo slecht nog niet doen. Het heeft me ook heeft me ook gemotiveerd om iets leuks voor mezelf in te plannen, een oplaadmoment. Dat ga ik binnenkort dus ook doen, samen met deze leuke madam.

Advertenties

8 gedachten over “Eclips”

  1. Ik kan dat alleen maar toejuichen dat je ‘hulp’ gaat zoeken. ik doe dat ook, al jaren is I. mijn hulp in lastige dagen; Niet dat ik nog veel op ‘live’ gesprek (zo 2 keer per jaar of zo ) ga maar weten dat ze daar is, dat ik maar mijn telefoon moet nemen en mijn verhaal kan/mag gaan doen, me soms gewoon ons gesprek inbeelden kan al genoeg zijn om het juiste pad weer efkens te vinden. Mentale gezondheid is minstens even belangrijk als fysieke.

  2. Scheef bekijken, ik begrijp dat heel goed, dat jouw boog heel erg gespannen staat,….ik heb 1 zorgenkind en dat neemt al heel veel energie weg. Heb zelf ook een tijdje in behandeling geweest en heb er enorm veel aan gehad. En de therapeute die Chattheo momenteel behandeld is elke euro waard!!!! En oplaadmomentjes zijn prima, maar je moet er telkens iets anders voor opzij schuiven wat mij dan atijd weer in de cirkel doen belanden,…..

  3. Een goed gesprek is goud waard. Je kan nog zoveel zelfhulpboeken lezen, de beste hulp vind je toch in een echte therapie, denk ik toch.
    Wij gaan elkaar zo keihard opladen, dat we terug komen als twee duracellkonijnen. Mentaal dan toch, wat er fysiek zal overblijven na een week ski (en après-ski) … 😉

  4. Groot gelijk! Heb ik ook gedaan. Ook ik vind dat men er te beladen over kan doen. Mentale en fysieke gezondheid gaan toch samen. Alles (tot besef komen, veranderen van gewoontes, en zoveel meer…) vraagt ook zijn tijd en in die tussentijd helpen die gesprekken jou mooi vooruit. Je kan het alleen doorworstelen, maar gedeelde ‘smart’ is halve ‘smart’. Ga ervoor!! 🙂

  5. Goed gedaan! Ik vond het ooit de grootste stap om te zetten maar eens gezet was het de beste stap ooit! Alleen als je goed voorvhezelf zorgt, kan je ook,goed voor een ander zorgen! Euh … Zeg ik dat nu vooral tegen mezelf?!

  6. Couldn’t agree more. Er rust nog altijd een taboe op psychologische hulp zoeken voor om het even welke reden. Wat absoluut onterecht en belachelijk is.

    We hebben ongeveer op hetzelfde moment het taboe proberen doorbreken via onze blog trouwens. 🙂

    Succes! Het zal zeker deugd doen.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s