De kloof

fh310507e

Vandaag is het de internationale dag voor mensen met een beperking. Het ideale moment om eens na te denken hoe het zou zijn moest het ons overkomen, hoe we op elkaar reageren en hoe we met elkaar omgaan.

Mijn lief was al ‘invalide’ verklaard voor we een koppel werden, al zie ik hem nog niet zo. En onze meisjes zijn drie zorgkindjes, ook al hebben hun aandoeningen niets met elkaar te maken. Toeval noemen ze dat. Of gewoon pech. De voorbije jaren kwam ik dus regelmatig in contact met zorgbehoevenden, gehandicapten, andersvaliden of hoe je ze ook benoemen wilt.

Wat mij blijft verbazen is de enorme muur tussen mensen met en mensen zonder een beperking. Veel gehandicapten leven in een instelling waar behalve familieleden weinig andere bezoekers over de vloer komen.

Maar er is meer. Er bestaat ook een sterke emotionele kloof. Veel gewone mensen weten niet goed hoe ze zich moeten gedragen, en omgekeerd is het ook niet altijd even gemakkelijk.

Ik doe mijn best om mijn situatie niet vergelijken met anderen. Iedereen heeft zijn problemen, punt. Miserie is miserie. En toch. Op een zwak moment overvalt het je toch. Als je ouders hoort klagen over een slechte toets, de windpokken als ‘een drama’ bestempelen of klagen als ze een half uurtje moeten wachten bij de huisarts. Het is menselijk om dan te gaan denken: waar maak jij je druk om? Is het dat maar? Menselijk maar ook een beetje fout want voor je het weet ontstaat er een ongemakkelijk stilte en een vicieus denkpatroon genre ‘zij begrijpen mij toch niet.’ Plots worden problemen in de weegschaal gelegd, vaak gevolgd door de hele vriendschap.

‘It takes a whole village to raise a child’, is een Afrikaans gezegde waar ik vaak aan denk. Reken voor zorgkinderen dus maar op een volledige stad, en dan heb ik het niet over een leger verpleegsters of therapeuten. ‘Kinderen zijn de verantwoordelijkheid van iedereen en niet alleen van hun ouders’, is nog zo een mooi zinnetje. Lag het aan mij dan veranderde ik het woordje kinderen door iedereen. Iedereen is de verantwoordelijkheid van iedereen. Gezien de vergrijzing is dat niet eens zo irrealistisch. We kunnen dus maar beter een warme, oprechte en mensvriendelijke manier met elkaar leren omgaan, ook al is dat moeilijk en past het niet meteen in onze economisch model.

Of ben ik nu gewoon kinderlijk idealistisch?

Lees ook onze heel interessante testreeks van Mustafa Kör die deze week het openbaar vervoer in zijn rolstoel test.

Advertenties

20 thoughts on “De kloof”

  1. als vader van 2 kinderen met autisme en gehuwd met vrouw die ADD heeft begrijp ik je volkomen. Een kinderlijk idealisme op dat vlak is me ook niet vreemd. Dat idealisme is wel nodig anders zouden we er vast en zeker onderuit gaan.

  2. Het ‘niet altijd weten hoe zich te gedragen’ is inderdaad soms een zeer moeilijke situatie. En dit kan pas worden opgelost door meer om te gaan met mensen met een beperking. Maar dan nog, de ene beperking is de andere niet. Gewoon spontaan doen, zeker?

    1. klopt Thomas, je moet de mens zien, niet de handicap. Benader ze gelijk wie. Zo heb ik enkele spastische vrienden waar ik ieder weekend mee optrek. Geen enkele reden om die mensen “anders” te behandelen.

      1. Doe gewoon, wordt vaak gezegd. Maar hoe doe je gewoon tegen mensen die ‘anders’ zijn. Kan je vrij-uit praten over een ongewenste zwangerschap tegen mensen die al jaren IVF proberen? Nodig je mensen met MS uit voor een weekend wandelen in de Ardennen? Verwacht je van een vriendin die haar kind verloor bij de bevalling als jij op materniteit ligt?
        Onlangs las ik nog een discussie van een mama of facebook in dat genre. Haar schoonzus was zwanger en had gezegd ‘als het maar gezond is’ terwijl zij net een zorgkindje heeft. De mama vond dat heel pijnlijk en was boos weggegaan, terwijl ‘als het maar gezond is’ eigenlijk een heel courante opmerking is.
        Ik geloof in echte vriendschap, in openheid en veel warmte aan alle kanten, in elkaar steunen maar ook in het elkaar gunnen. En laten we dus eerlijk zijn: het is niet altijd gemakkelijk, voor niemand.

      2. nee het is helemaal niet makkelijk en je verliest er vrienden door, maar aan de andere kant krijg je er soms vrienden bij die je begrijpen doordat ze zelf in een dergelijke situatie zitten. Zulke vrienden moet je zekers koesteren want we hebben elkaars steun en begrip hard nodig.

      1. nee, zeker en vast niet, maar het gevoel dat je begrepen wordt, aanvaard voor wie jij en je gezin zijn is al heel wat. Het is geen grote stap voorwaarts in het algemeen maar alle kleine maken samen een grote.

  3. zorg dragen voor elkaar !!
    als ik als oma aan de schoolpoort sta,zie ik zoveel verwende kinderen,en degene die sterk moeten zijn ,dragen het meest zorg voor een ander (misschien een kortzichtige kijk van mij)

  4. De school van de dochter is nauw verbonden met een nabijgelegen schooltje type 1&2. Ze doen soms dingen samen en zij gaan bv naar daar voor de snoezelruimte. Onlangs gingen ze ook naar een dagcentrum voor blinde mensen (ik ging mee als begeleider). Ik vind dat al een stap in de goede richting. Zo van jongsafaan kennis maken met mensen en kinderen die een beetje anders zijn, ontdekken dat ze eigenlijk toch niet zo verschillen van zichzelf, leren dat ze zich heel gewoon kunnen gedragen en misschien wel een vriendje maken.

  5. Mooi gezegd… net vandaag te horen gekregen dat de oudste bovenop haar motorische ontwikkelingsstoornis ook ASS heeft, jouw stukje kwam hier dus serieus binnen. Wat mij het meest raakte in alles, is dat er mensen in mijn directe omgeving, die ik graag zie, het niet begrijpen of vatten. Dat zal met de tijd wel slijten, mijn verwachtingen voor hen zijn natuurlijk veel groter dan bij mensen die iets verder van me afstaan. Maar als mijn schoonzus op Aukje zegt “amaai die heeft ook wel een karakterke, dat is toch duidelijk”, dan doet dat pijn. Want je ziet Aukje ongelooflijk hard struggelen met haar omgeving, maar zij blijkbaar niet…

    1. Er zullen altijd mensen zijn die “onverstandige” dingen zeggen. Mettertijd leer je er als ouder ook beter mee omgaan. Veel hangt ook af van wie die “verkeerde” dingen zegt, zoals je zelf aanhaalt. Zo zei onze buurman onlangs nog over onze zoon (met leer- en ontwikkelingsstoornis, volgt type 8 onderwijs) “Is het niet gewoon luiheid?”. En eigenlijk deed het me niets. Mocht mijn moeder of mijn beste vriendin dit zeggen, denk ik dat ik daar wel een nacht van zou wakker gelegen hebben.

      1. Er zijn mensen die het niet kunnen begrijpen en mensen die het niet willen begrijpen. Zoals ge ook van die mensen hebt die zeggen “Vroeger ging het ook met een goed pak slaag en ze zijn er ook geraakt”. Mij raakt het allemaal niet meer, maar toch vind ik het jammer voor die mensen die geen begrip krijgen van hun omgeving.

  6. Onbegrip zit soms dichterbij dan je denkt in deze materie… ik ben nu sinds vorige week mijn wederhelft kwijt… weg omdat ze mijn ziektes niet meer aankon… de problemen die ermee gepaard gingen en onze zoon met zijn autisme… was er al helemaal te veel aan… Zelfs daarvoor zette ze zo maar even 30 jaar huwelijk aan de kant. Draagkracht is beperkt en soms schiet de rekker stuk, maar vervangen is niet altijd mogelijk.
    Heel schoon blogje met veel waarde

  7. mooi stukje an!
    als mama-van-een-kind-met-zwaar-meervoudige-beperking ervaar ik dagelijks verschillende reacties op kleine kadee: er zijn mensen die meteen “tsjàkkaaa” een goeie manier vinden, en die maw normaal doen tegen kadeeke. ze zien hem voor wie hij is, niet voor zijn handicap(s). andere mensen zie ik na al die jaren nog steeds kronkelen van ongemak als hij nog maar ter sprake komt. en dat doet, na al die jaren, nog altijd pijn. je kan zeggen dat mensen die hem niet willen “zien” geen echte vrienden zijn, maar zo simpel ligt dat natuurlijk niet. ik vind het alleen jammer dat er blijkbaar zo op eieren gelopen wordt dat ze vinden dat ze niet kunnen vragen hoe ze best reageren, of wat hij fijn vindt.
    onze fotoshoot vorig jaar bij jou zal me altijd bijblijven, want zowel jij als je drie madammen als bob zagen kleine kadee voor wie hij was, geen ochottekes en ocharmekes 🙂
    we hielden er een prachtige fotoreeks aan over en een heel warm gevoel!

  8. Ikzelf heb twee kinderen zonder beperking. Ik ken uiteraard wel een aantal mensen met kinderen met een beperking, zoals de meesten. Ik probeer altijd om datgene te doen wat de ouders willen dat ik doe, maar dat is niet altijd zo gemakkelijk als je een kind niet goed kent. Ik weet niet altijd wat ik best wel of niet zeg, en een kind met een beperking ‘normaal’ behandelen is misschien bij sommigen de beste manier, maar zeker niet bij allemaal. (Een kind dat niet hard kan hollen omwille van een beperking ga je niet aanmoedigen om harder te hollen, bijvoorbeeld, zoals je bij kinderen zonder beperking wel zou doen.)
    Veel gebeurt door onwetendheid. Ikzelf zou het een meerwaarde vinden dat kinderen met een beperking vaker in een gewone school zitten (met aangepaste ondersteuning uiteraard) omdat dat de kloof echt kan dichten. Ik hoop dat inclusief onderwijs (in de werkelijke betekenis van het woord, dus met voldoende ondersteuning op allerlei gebieden) ooit realiteit wordt, omdat ik denk dat het ervoor kan zorgen dat ouders én kinderen dichter naar elkaar toe groeien.

  9. Ik ga nog steeds elk jaar mee, naar de efteling met de kinderopvang van ons Sterretje en ook naar de dag die wordt georganiseerd voor mensen met een beperking op de sinksefoor,…..en neem Chattheo elk jaar mee en sinds een aantal jaar ook de bonuszoon,….en die vinden dat normaal,…die gaan nooit anders om met kinderen met een beperking, integendeel, ik zie Chattheo altijd van hele stoere testosteron boy veranderen in een hele zorgzame jongen,….en dan weet ik dat ik mijn druppel weer heb bijgedragen!!

  10. ge zijt kinderlijk idealistisch. maar ik ook. 😉
    Ik moet zeggen ik merk weinig onwennigheid van vreemde mensen naar mijn dochter toe. Soms eens een stomme opmerking (Hèh woont die gewoon thuis, bij jou? nog altijd een toppertje 😉 ) Maar over het algemeen valt dat goed mee én wordt er op de één of andere manier gelijk ook wel altijd zorg gedragen voor haar door iedereen. En tegelijk wordt ze toch gewoon mee met den hoop genomen voor alles. Mijn zoon groeit op tussen de speciallekes, vindt het de normaalste zaak vd wereld dat vriend Brian een rolstoel gebruikt voor lange afstanden of dat hij brian moet helpen id binnenspeeltuin omdat hij niet goed ziet. Die ervaringen zullen hem mee kneden tot een persoon voor wie alle mensen gelijk zijn, ik hoop dat echt.. Tot voor vier jaar was deze wereld ook absoluut niet mijn wereld… en was ik zelf ook onwennig als ik iemand met een beperking tegenkwam… ik vind het jammer dat ik bijna 40 jaar niet geweten heb wat ik miste… Ons inclusieverhaal is dan ook zeer bewust nièt alleen omdat ik maren zo veel mogelijk kansen wil geven om maximaal uit het leven te halen wat er uit te halen valt maar evenzeer omdat ik vind dat zij gewoon deel uitmaakt van ‘het leven’ en dus ook op die manier door andere mensen benaderd moet worden. Altijd en overal. Mét alle voordelen én nadelen die dat met zich meebrengt…

  11. Als begeleidster van personen met een beperking zie ik veel blikken op straat als we gaan winkelen, vooral kinderen zijn daarin eerlijk, ze doen wat sommige (sommige!) ouders waarschijnlijk denken, soms wijzen ze, soms zijn ze stil. Ik probeer mijn zoon vaak eens op het werk te laten komen, ook al is hij nog zo klein, om hem duidelijk te maken dat ook onze bewoners echte mensen zijn met een beperking maar met een hart, gevoelens en een eigen leven dat ze graag zelf willen uitbouwen.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s