Drama

Mijn ‘huilbaby’ staat vandaag paginagroot in de krant bij een dramatisch verhaal. Acht jaar geleden maakte ik dit beeld. Ik danste en sprong rond haar, op een uitgelopen ochtend zoals veel voormiddagen met een pasgeborene. Ze had huidhonger, denk ik. Of gewoon koud. Haar klompvoetjes zijn duidelijk zichtbaar maar ik denk niet dat ze mijn collega’s opgevallen zijn. Manou was een heerlijke baby, ondanks de dagelijks bezoeken aan de kiné, haar lactose-intolerantie en bijhorende krampen en slapeloze nachten.

Ook met Nina hebben ons werk gehad, veel meer dan gemiddeld. Twee zorgkindjes vijftien maanden na elkaar, het was niet altijd gemakkelijk. Ik heb begrip voor ouders die hun geduld verliezen. Maar donker is het nooit geworden, integendeel. Dokters maakten zich soms zorgen maar ik heb het gewoon niet in mij denk ik, een depressie. Dat hoop ik alvast.

Hoe is het zo ver kunnen komen? Wat kunnen en moeten we doen zodat dergelijke situaties vermeden worden? Het gaat niet eens over schuld want schuld is te zwart-wit voor deze wereld. Maar ik zie veel moeders met irrealistische verwachtingen, die het allemaal alleen willen doen om ik weet niet wat te bewijzen aan ik weet niet wie. Ik zie afwezige vaders en grootouders, en weinig echte vriendschappen. En ik zie vooral veel onzekerheid en perfectionisme, alsof het leven en het ouderschap een wedstrijd is.

Ook voor mijn meisjes zit ik daar mee. Hoe voed je kinderen op tot sterke, zelfzekere en veerkrachtige volwassenen? Hoe zorg je voor een gezonde psyche zodat ze later het leven met al zijn mooie en minder mooie momenten aankunnen, of ten minste de kracht hebben om hulp te vragen?

zz_thema4

Advertenties

6 thoughts on “Drama”

  1. Het verhaal eindigt inderdaad niet met de boreling die meer zorgen vraagt dan de ‘gemiddelde’ (what’s in a name) baby. Ook niet op ‘geestelijk’ vlak. De dag komt dat kinderen die met de grootste zorg en liefde zijn opgevoed in opstand komen tegen alles en iedereen en met alle middelen rond zich beginnen stampen, huisjes omver stampen, met hun meningen frontaal tegen die van hun ouders schoppen, normen en waarden in het belachelijke trekken. Als dàn de dag komt dat de ‘volwassenheid’ er komt, ze met een partner door het leven stappen, een beroep aanvangen,… en je kunt zeggen “dàt, hewel, dat is nu MIJN zoon of dochter”, dan kan ik je garanderen dat het gevoel van trots een ongelooflijk gevoel heeft. De zorgen die je hebt gekend toen ze baby waren of in hun apenjaren zijn dan peanuts.

  2. Missexandthecity heeft het bij het rechte eind denk ik. Ik hoop ook dat ik onze kinderen mee geef dat ze altijd de kracht weten te vinden hulp te vragen in de minder mooie momenten van het leven. Mooie post van je!

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s