Zeurpiet

Sinterklaas zit ondertussen terug in Spanje maar hij is hier toch een paar zeurpieten vergeten.

Het thema houdt me al lang bezig, maar omdat ik niet te snel zelf aan het zeuren wil toegeven stel ik het alsmaar uit. Toch komt het gekibbel en de zure ontgoochelde of boze snoeten stilaan mijn strot uit.

We gaan de naar de Efteling. Joepie! Je zou voor minder blij zijn, denk ik dan. Maar dan beginnen ze in de auto onderweg al te jengelen. Twee ipad’s voor drie kinderen. Eentje mag er voorin zitten, wat de andere niet eerlijk vinden. En ze willen een koekje, maar wie mag het zakje vasthouden? Ik nam de bolderkar mee, voor als de beetje moe worden maar al op de parking was het discussie want niet iedereen kon er in. Begrijp me niet verkeerd: we hebben een leuk weekend achter de rug. Thuis is het niet anders.

IMG_20131209_101056

 

Waarom kunnen ze niet eens gewoon tevreden zijn met wat ze hebben? Wat doen we verkeerd? Gelukkig hoef ik maar rond me te kijken om te zien dat het (bijna) overal hetzelfde is. Kinderen zeuren, het lijkt onvermijdelijk. In de rij voor een attractie, in de buggy of bolderkar, op restaurant en zelfs in de speelzaal ernaast. Het waren meestal niet eens mijn meisjes die het hardste riepen.

Het zou gemakkelijk zijn om te concluderen dat ze gewoon verwend zijn. Maar dat klopt niet. Als enig kind besef ik dat veel gezeur ontstaat omdat ons gezin drie kinderen telt. Op restaurant bestellen wij één kinderschotel (maar er is altijd wel eentje die net die dag geen spaghetti of frieten wilt), meer krijgen ze toch niet op. Twee plaatsen in de bolderkar voor drie (Nina zit er al veel langer in dan mij), één bad voor drie (waarom moet ik altijd in het midden zitten?) en slechts twee ouders (waarom mag Flo altijd met mama op de attractie?). Geld speelt ook weinig rol. Kansarme kinderen zijn doorgaans niet vrolijker of dankbaarder, is mijn ervaring.

Het leven is als een glas water, halfvol of halfleeg. En omdat gelukkig te zijn moet je je leren focussen op het gevulde deel, op de meevallers. Het beste maken van wat je hebt, in plaats van altijd meer te willen of te tekort gedaan te voelen. Het is meer dan optimisme of draagkracht. Zou dat besef vanzelf groeien met ouder worden? Of is het toch een gewoonte die je als ouder moet stimuleren en aanleren, zoals tafelmanieren. En hoe doe je dat dan zonder zelf te beginnen zeuren? (En nu zit ik opnieuw erg dicht bij mijn vorig bericht.)

Advertisements

14 gedachten over “Zeurpiet”

  1. Hehe, een eerste reactie mbt de iegen situatie: ik denk dat je die gewoonte moet stimuleren en aanleren. De tweede gedachte is dan direct: bon, hier lukt dat ook niet. Ben ik dan ook een zeurpiet? En dan volgt het ontluisterende antwoord: in mijn communicatie naar de buitenwereld… zonder twijfel. Moet ik even over nadenken.

  2. Hier identiek hetzelfde! Ook moeder van 3 en exact dezelfde situaties.
    Ik stel me net dezelfde vragen ook: komt dit van zelf goed, of heb je op dit moment als ouder een cruciale rol te spelen?
    Ik probeer mijn kinderen bij elk conflict al mee te geven dat ze beter samenwerken dan tegen elkaar in te gaan. Of dat de ene al eens wat meer voordeel krijgt op het ene vlak, maar de andere op een ander vlak.
    Toch, nu zijn ze misschien nog te jong om hier “al iets mee te doen”.

    Ik ben toch benieuwd hoe ouders met iets oudere kinderen – en dus met ervaring – hier een interessante bijdrage toe hebben…

  3. Ik heb dit weekend exact hetzelfde gedacht! Hier ook drie kinderen. Ik kan daar zelfs zo teleurgesteld van worden. De Sint was nog maar net geweest en had exact gebracht wat ze graag hadden gekregen, maar de dag erna zijn ze al aan het zagen om iets anders of tegen elkaar. Ik kan er ook heel moeilijk mee om, het is iets wat ik denk ik zelf niet doen (of toch zo weinig mogelijk) want ik vind het een vreselijke eigenschap die toch niets oplevert. Ik weet echt niet hoe ik erop moet reageren, en lees dus graag mee voor tips!

  4. heel herkenbaar. met twee kleine meisjes in huis heb ik soms ook het gevoel dat ‘het nooit genoeg is’. Heel frustrerende vind ik dan (en dan vraag ik me stiekem af of ik als kind ook zo was…)

  5. Ik denk dat het onze taak als ouder is, onze kids duidelijk maken dat men niet alles kan hebben/krijgen wat men wilt, denk dat het een normale evolutie is een kind is in se zeer egocentrisch ingesteld en wij ouders moeten corrigeren 🙂

  6. Als wij (voor de fun) vragen aan onze 2 kinderen of zij nog een broertje of zusje zouden willen, roept de oudste meteen nee! Omdat hij anders “nog meer moet delen” 😉

  7. over dat hebben zeggen wij altijd: “er zijn altijd mensen die meer hebben… maar er zijn nog meer mensen die minder hebben als ons”. Dat is hier wel voldoende…
    Verder is ’t elke dag een evenwicht tussen wat wij willen en wat zij willen 😉 en ja de ene dag kunnen wij daar beter dan de ander. Denk dat dat redelijk normaal is.

  8. Een voordeel van in het midden zitten in bad is dat je niet op het afvoerputje moet zitten ! Zei Johan Cruyff niet: “elk nadeel heb zijn voordeel”? Ook onze kadees hebben indertijd menig boom omgezaagd (figuurlijk). Soms was de beste methode doen alsof je niks hoort en hen zelf het ‘probleem’ laten oplossen.

  9. Hier twee kindjes van vier en twee. Ik moet zeggen: op dit moment valt het mee. Maar ze zijn nog klein, misschien dat de jaloezie en het gevoel dat ze altijd meer willen, nog moet komen. Ik wacht dus nog even af.
    Verder geef ik misssexandthecity gelijk: kinderen zijn egoïstisch geboren, moreel aanvaardbaar gedrag is iets wat voor het grootste deel door de ouders moet worden aangeleerd. Vermoeiend, maar normaal. Ik denk dat de principes van het opvoeden hier ook gewoon gelden: consequent aangeven wat niet aanvaardbaar is en zelf het goeie voorbeeld geven.
    Ik denk dat ik vrij streng ben in mijn opvoeding. Ik merk in elk geval dat ik zowat de strengste ben van alle ouders die ikzelf ken. Dat wil niet zeggen dat ik een hele dag loop te zeuren (ik loop meer te zeuren op mijn man dan op mijn kinderen alleszins – niet dat dat een goeie karaktertrek is uiteraard) maar dat ik kordaat ben als ik aangeef dat iets niet mag. Mijn dochter is een makkelijke, ik vind haar eigenlijk niet verwend. Ik kan met haar gerust een speelgoedwinkel binnengaan zonder dat ze bij alles wat ze ziet, begint te zeuren. Ik zeg haar gewoon: neen, dat kopen we niet en ik loop verder. Mijn zoon is een moeilijker kind, maar is met zijn twee jaar nog wat jong om al veel uitspraken over te doen. We zien wel. Ik weet in elk geval dat ik absoluut niet tegen gezeur kan en dat ook duidelijk ga maken. Korte metten. 😉

  10. Hier ook twee rupsjes-nooit-genoeg!!! Dus ik hoop eigenlijk wat tips in de commentaren te vinden, want ik weet het ook echt niet meer! En de Sint is de zak geduld die op mijn wenslijstje stond in Spanje vergeten… 🙂

  11. Heerlijk om te lezen, zo’n eerlijk stukje. Ik heb er twee, een tweeling dan wel, het zal ook altijd wat zijn. Frisdrankglazen worden naast elkaar gezet en tot op de millimeter even vol gedaan. Bij het instappen in de auto discussie, niet eens om wie vanvoor maar wel wie links en wie rechts achteraan mag (die aan de stoepkant zit kan eerst uitstappen, aan de kiss-and-ride). Een (één) gadget bij de cornflakes: drama, al belandt het vijf minuten later in de vuilbak. Mag er iemand komen spelen dan zou die ook moeten mogen blijven eten. Blijft iemand eten dan zou die moeten mogen blijven logeren. Blijft er iemand logeren dan moeten er twéé komen logeren.
    En met ouder worden? Bovenstaande zaken zijn eerlijk gezegd wel verminderd. Alleen vergelijken ze nu niet meer de aantallen van de cadeau’s, maar de prijzen 🙂
    Hoort dat erbij, met conflicten leren omgaan, voor jezelf leren opkomen, terrein afbakenen? Ik was enig kind, waar heb ik dat dan geleerd ??
    Gewoon volhouden, af en toe eens een wake up call ertussen gooien, over de kindjes in Africa enzo… this too shall pass..

  12. Ik kon jullie mama zijn,maar idd als me eerlijk is ,komt dat voor in elk gezin.Als ouder is het altijd bijsturen.Maar dat deed mijn moeder ook ,als kind was dat dan:zagen!!!
    Maar dat is opvoeden .Als oma (nu) ga je het een stuk gemakkelijker hebben en is daarom heel leuk !!.Misschien omdat er voor meer grotere gezinnen waren (zo deed je thuis veel ervaring op :ken je zelf)Ik kwam uit een groot gezin en wist een stukje wat mij te wachten stond.Ik bewonder jullie eerlijkheid!!!

  13. Binnenkort word ik moeder van een tweede kindje en ik voorzie ook dat dit soort dingen gaat gebeuren. Ik denk dat het een soort natuurlijke gang van zaken is: mijn broertje en ik konden vroeger ook altijd enorm afgunstig zijn of net willen spelen met waar de ander mee bezig was. Kinderen zien zo veel en nemen zo veel in zich op, vinden zo veel interessant dat ze overal deel van willen uitmaken, hoe vermoeiend dat voor ouders ook is.
    Ik probeer, net zoals Veerle hierboven, een beetje ‘streng’ en consequent te zijn voor mijn zoontje, zodat ik hem bijvoorbeeld niet (te vaak) uit een winkel hoef te sleuren omdat hij niet weg wil of boos wordt als hij iets niet krijgt. Dat lukt momenteel aardig, maar het zal heus wel eens voorkomen dat ik zelf ook ontplof of de lieve vrede zal proberen te bewaren 😉

  14. Ik ben ook altijd blij als ik jouw eerlijke berichtgeving lees. Eindelijk geeft eens iemand toe dat het allemaal zo simpel niet is. Die twee van mij (twee verschillende karakters, jongen van 6, meisje van 9) verdragen ook zo weinig van elkaar! Altijd dat gekibbel over dat kleinste verschilletje! Bij mijn oudste moet ik echt hard werken om haar een positievere ingesteldheid te geven: als ze iets vertelt, gaat het altijd over wat er niet leuk was, zelfs als ze positief begint … Na de uitleg over het halflege of halfvolle glas, zei ze dat haar glas helemaal leeg is ( en we waren nog wel op weg voor haar favoriete hobby). Ik weet het soms echt niet meer, zucht! Maar … ik moet vertrouwen hebben, zeker, we moeten ze de kans geven om te groeien, hé, het zal wel in orde komen …

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s