Buren

Tien jaar geleden kochten Bob en ik een leuk herenhuis in het centrum van Gent. Toegeven, de geluidsisolatie was niet ideaal. Bovendien gebruikten wij de gelijkvloers als garage en woonden we op de eerste verdieping, vlak naast hun slaapkamer. Het waren brave mensen en toch zorgde de geluidsoverlast voor de nodige discussies. Wij waren jong, nodigen meermaals per week vrienden uit terwijl zij graag om tien uur wilden slapen. We hebben geprobeerd om een beetje rekening me hen te houden, en ruzie is er dus nooit geweest.

Maar toen hun kinderen in de blok zaten en ze kwamen vragen of wij de komende twee maanden op weekdagen geen etentjes meer wouden organiseren en na tien uur geen televisie meer wouden kijken, vond ik dat toch een stap te ver.

En toen kregen we kinderen. 😉

Uiteindelijk waren zij niet de reden dat we zijn verhuisd maar het speelde wel een rol. Ik herinner me nog goed de dag dat ik hen het nieuws vertelde. Ze vonden het oprecht jammer, zeker toen bleek dat we ons huis hadden verkocht aan een kotbaas. Tja …

Nu wonen we in een ruime villa op een vrijstaand stuk grond. Tijdens de verhuis stonden onze nieuwe buren al voor de deur. Dat “onze” ceder enorm veel naalden verloor en hun dakgoten verstopte. Slik. De boom ging er uit, en we hebben ondertussen een goed contact. Maar ik ben blij met de afstand en de ruimte die zorgt voor een natuurlijke buffer.

Mijn vader woont bij ons in, en er komen hier veel vrienden op bezoek. Samen op vakantie, ook dat vind ik erg gezellig. Ik heb lang thuis gewoond, ook toen mijn mama terminaal was.

Ik hou van mensen rond me heen, maar besef ook hoe moeilijk samenwonen soms kan zijn. Net daarom heb ik me gisteren vreselijk geërgerd aan de berichtgeving rond de klagende (er stond zelfs zure) buurbewoners. Natuurlijk is het een beetje klein om klacht in te dienen tegen kankerpatiënten, alsof die mensen geen zorgen genoeg hebben.

Maar die collectieve verontwaardiging stoort mij. Hoeveel van hen zouden hun zieke ouder in huis nemen? En wat als de vzw nu onderdak zouden bieden aan Romagezinnen, zouden we dan even boos zijn? Die mensen hebben toch ook problemen waar ze niet zelf voor gekozen hebben.

De vraag is niet: doet de vzw goed werk? Hebben die mensen recht op onderdak en verzorging? Neen. De echte vraag is: is die woonblok een geschikte locatie? In het nieuws kregen we beelden te zien van een soortgelijk initiatief waar de buren ‘helemaal geen problemen hadden met hun zieke buren.’ Niemand zegt er bij dat de patiënten daar in een vrijstaande villa wonen, met veel parking voor de deur. De infrastructuur van de woonblokken is helemaal anders. Dat verpleegkundige op pantoffels moeten werken, zegt eigenlijk al genoeg.

De situatie is zoals vaak veel ingewikkelder en genuanceerder. De klagers online uitmaken voor “egoïsten”, ze beschrijven als onmenselijk en hen  zelf kanker toewensen, vind ik misschien  verontrustender als de oorspronkelijke klacht zelf.

Advertisements

12 gedachten over “Buren”

  1. Mijn eerste reactie was ook meer van: “wat een intolerante buren zijn me dat”, maar toen ik het hele artikel las en er over nadacht kwam ik tot dezelfde conclusie als jij.

    Men is snel verontwaardigd, als het bij een ander is. Mensen zouden zich wat meer in de plaats van anderen moeten stellen vooraleer een mening te vormen en vooral te verkondigen.

    We trachten dat ook mee te geven aan de kinderen. En soms is dat confronterend. Bijvoorbeeld als ik zit te vloeken achter het stuur en een van hen dan iets zegt als: “misschien had die je gewoon niet gezien” of “jij hebt zo’n situatie toch ook nog gehad vorige week”. Goed zo.

  2. Blij dat je hier een stukje over geschreven hebt !
    Het is ook weer de manier waarop het nieuws wereldkundig werd gemaakt. Er stonden inderdaad koppen te lezen als “zure buren”. Uiteraard omdat dit meer aandacht trekt dan een iets genuanceerdere titel. Niettemin hebben een aantal mensen (weer) niet verder gelezen dan deze krantenkop en kunnen ze hun mening verkondigen op basis van een deel van het verhaal.
    De vraag is inderdaad meer of het project zich wel op een geschikte plaats bevindt. Vergeet niet dat in dergelijke appartementsgebouwen een reglement van inwendige orde ( mede-eigendom) is, waarin bepaalde afspraken staan, en waardoor een dergelijk project misschien ook niet past, laat staan ‘verwacht’ wordt door de buren.
    Ik kan beide kanten van het verhaal verstaan, maar het goedkope (af)reageren op basis van beperkte informatie vind ik zo vermoeiend geworden! Verdraagzaamheid lijkt ver te zoeken.

  3. Ook blij dat je hier een stukje over geschreven hebt! Ik ergerde me ook verschrikkelijk aan die tendentieuze kop in het journaal “zure buren”. De “vergelijking” met het vrijstaande pand in de andere buurt, was er te veel aan…
    Er wordt in de media totaal niet ingezoomd op de kern van de vraag, namelijk of een appartement (vermoedelijk met als stedenbouwkundige bestemming ééngezinswoning) op die manier mag gebruikt worden door die vzw. Als die vzw het appartement gebruikt om verschillende personen in onder te brengen, lijkt het mij dat er een wijziging is van de stedenbouwkundige bestemming, namelijk men deelt het pand op in meerdere woningen. En daarvoor is altijd een vergunning nodig anders is er sprake van een stedenbouwkundige overtreding… Deze fout gekoppeld aan het feit dat de buurtbewoners blijkbaar overlast ervaren (meer passage, geluid …), geeft hen toch het recht om hierover te klagen!

  4. tgoh elk verhaal heeft meerdere kanten
    Maar ik vind het schrijnend dat veel mensen weinig kunnen verdragen 😉
    Een hele tijd geleden klachten omdat er een kribbe was met te veel lawaai van de kinderen, GAS boetes, Tomorrowland dat te lang duurt,…
    Ik frons regelmatig eens mijn wenkbrauwen. Ook nu. Als je echt geen lawaaihinder of parkeerhinder wil moet je volgens mij op een onbewoond eiland wonen 😉

  5. Ik vond de twee extremen die in beeld kwamen serieus overroepen, en zou de situatie eens van dicht moeten bekijken om te zien wat werkelijk aan de hand is. Veel media vinden het enorm interessant om verhalen uit hun context te trekken…

  6. Ik begrijp je.
    Iemand hierboven schrijft dat het erg is dat er wordt geklaagd dat kinderen in crèches te veel lawaai maken. Wel, ik zou het zelf ook heel zwaar hebben als onze buren ineens een crèche openden, denk ik. Ik kan me heel goed voorstellen dat de grens soms een stuk lager ligt dan sommigen (die er niet mee worden geconfronteerd) willen aannemen. Geluidsoverlast is overlast, of het nu van kinderen of niet komt. Aangeven dat de grens bereikt is, is iets anders dan zeggen dat kinderen geen lawaai mogen maken. Dat wordt vaak vergeten.

  7. Ik zal nu eens heel kort door de bocht gaan: ik denk dat het allemaal met centen te maken heeft. Natuurlijk mogen kinderen spelen, en lawaai maken. Maar je moet geen crèche of verzorgingstehuis bouwen in een oud appartementsgebouw. Eigenlijk hebben architecten destijds gewoon te weinig geluidswering te voorzien, want je buren horen lopen is toch ook niet meer van deze tijd. Maar ik veronderstel dat die vzw daar zit omdat ze geen budget hebben voor een aangepaste locatie.

  8. Ik vond het zelf ook heel erg om te lezen; ik denk dat de media zeer ongenuanceerd hebben geschreven.
    Ik ben zelf ex-kankerpatiënt en toen ik thuis kwam, moest ik hele hoop voorzorgsmaatregelen in acht nemen; ik zat zo vol radio-actief spul; 2 keer de toiletten doorspoelen – kinderen niet op mijn schoot nemen – mijn afwas apart van mijn gezinsleden doen – ‘mijn overgeefsel’; 2 keer doorspoelen…
    Wij woonden toen ook op een appartement en mijn buren konden mij ook ‘horen’. Ze maakten er natuurlijk geen enkel probleem van…
    Als ik ze tegen kwam in de gang, vonden ze het wel heel erg confronterend hoe ik er soms uitzag… Ze leefden erg mee.
    Ze kenden mij ook.

    Ik begrijp ook wel de buren van de VZW.
    Die leidingen zijn toch niet voorzien om zoveel ‘chemo en radioactief spul’ door de leidingen te capteren… Ziekenhuizen hebben aparte containers en opvangbekken. Eentje in een appartementsblok zal niet veel verkeerd kunnen doen, maar als er 10 liggen (geen idee hoeveel mensen er daar verblijven)
    Als je dag in dag uit wordt geconfronteerd met kotsende mensen, die vreemden voor je zijn. Ik denk dat het snel ‘genoeg’ is…
    Ik hoorde ook mijn buurman plassen en wij woonden in een appartement dat heel erg in orde was…maar wel met bouwjaar ’79.
    In je eigen levenomgeving ook constant geconfronteerd worden met vreemde mensen, vreemde geluiden,… De onrust zal ook wel snel groot worden.

    Ik vind dat de ziekemedemens rust verdiend, in een aangepaste leefomgeving en ik vind dat de buren ook rust verdienen in hun woonblok.

    en ik wens de media een portie nuancering en relativering toe.
    En oplossingsgericht denken ipv probleemgericht denken… Dit geeft ons als ‘lezer’ mss ook wel wat rust!

  9. Ik vond me eigenlijk ook al een beetje “zuur” omdat ik niet spontaan die klagers ging veroordelen. Ik woon daar niet, ik kan geen oordeel vellen.

    Maar als je ziet aan hoeveel regels ziekenhuizen en rusthuizen moeten voldoen, vraag ik me wel af of zo een appartementsblok wel de ideale locatie is voor zo een verzorgingsunit, ook vanuit het oogpunt van de patiënten.

    Ik zou eerder denken aan een aparte vleugel in een rusthuis of zo.

  10. ik had ook een verzuurde buur ,ik die hou van warme contacten,we zijn na vijf jaar verhuis(niet alleen daarom) maar ben toch blij in een open bebouwing te wonen met veel plaats ,en eens kunnen ruzie maken of roepen .

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s