Uit elkaar

Ik zou graag in een wereld willen leven waarin mensen tegen elkaar durven vertellen dat ze het moeilijk hebben. Tegelijk wil ik niet dat dit een car crash blog is waar mensen naar mijn miserie komen kijken, schreef Lilith niet eens zo lang geleden.

Ik hou van echte verhalen, van openheid en eerlijkheid ook al brengt dat onvermijdelijk een zekere kwetsbaarheid met zich mee. Daarom blog ik onder mijn echte naam, en heb ik altijd open en bloot verteld over Manou’s klompvoetjes of over Nina’s leerachterstand en haar overstap naar buitengewoon onderwijs.

En toch lukt het me nu niet meer.

Omdat scheiden altijd gepaard gaat lijden, met zo onvoorstelbaar veel lijden aan alle mogelijke kanten. En omdat ik zo enorm bang ben om de situatie nog pijnlijker of moeilijker te maken dan ze al is.

Na tien jaar ga je niet zo maar uit elkaar. De breuk veroorzaakte een aardbeving waar ik nog steeds niet goed van ben. Het leven is niet altijd een lolletje, dat weet ik al langer dan vandaag.

Buiten en binnen miezert het. Ik sluit me een beetje op (en af) met de kinderen. En dan plots hoor ik een kinderlach, een luide ongegeneerde uitbundige lach.  Alsof een zonnestraaltje door de grijze wolkenmassa doorbreekt, kort maar krachtig. En onbewust glimlach ik terug.

Advertenties