Daar gaan we weer

‘Tja. Mooie voeten heeft ze niet. Maar hebt u echt zin om haar opnieuw te opereren?’

Niemand heeft ‘zin’ in een operatie, hij, zij en ik niet. Toch bleef ik met twijfels zitten. Manou klaagt regelmatig van pijn in haar knieën en onderbeentjes. Lange wandelingen vallen haar zwaar wat tijdens schooluitstapjes en op kamp toch voor moeilijke situaties zorgt.

En speciale schoenen had ze ook niet echt nodig, aldus de orthopedist. Maar gewone schoenen vinden met de lengte van een maat 28 en de breedte van een 32 vond ik niet evident. Skateschoenen kwamen nog het meest in de buurt. Maar elegant is anders, en bieden die wel genoeg steun?

Een tweede mening vragen kan verhelderend zijn, ook op medisch vlak. Het UZ is een fabriek waar alle zware gevallen samen komen. Wat is een beetje pijn in de beentjes in vergelijking met volledig verlamming? Ik begrijp dat en toch. Als ouder ben je gefocust op je eigen kind, en maar goed ook. Dus maakte ik toch een afspraak bij een andere orthopedist, eentje waar je wel binnen de maand een afspraak kan maken.

Dat ze nog jong en extreem lenig (lees flexibel) is. En dat er dus wel veel gedaan kan worden zonder scalpel. Op maat gemaakte schoenen en steunzolen bijvoorbeeld maar ook onderbeenspalken, iets wat voor een kind van negen toch al een stuk minder evident is. Ik probeer het te bekijken als een beugel: leuke en ongemakkelijk maar op lange termijn misschien toch de moeite waard.

En gelukkig is mijn dappere en sterke Manou voorlopig nogal enthousiast, al was het maar door de extra aandacht. Dus gaan we er (weer) voor. Voor de zoveelste keer werden er gipsafdrukken gemaakt van beide beetjes én voetjes. En deze week ga ik alvast op zoek naar nieuwe schoenen waar haar splinternieuwe rode steunzooltjes in passen.

‘Oh klompvoetjes. Maak u vooral geen zorgen, lachten ze bij haar geboorte. Dat is tegenwoordig zo rechtgezet.’ Ik zie ze het nog zeggen. Ondertussen zijn we negen jaar verder…

20140711_162814

Advertenties

8 gedachten over “Daar gaan we weer”

  1. Die beenspalkjes mogen toch hopelijk in een zelf gekozen hip kleurtje door Manou !! of niet????
    Ik gun en wens je heeeeel veel zuurstof en energie om dit te behappen samen met Manou.

  2. Goede moed! Ik begrijp heel goed dat je voor Manou het beste wil behalen dat je maar kan bereiken. Toi, toi, toi!! Manou is duidelijk ook een moedige meid. Chapeau voor zowel mama als Manou.

  3. Niemand heeft zin om zijn kind te laten opereren maar we willen wel allemaal het beste voor ons kind. Ik bewonder jullie kracht en doorzettingsvermogen. 2 dikke duimen!

  4. Als ik jou was zou ik naar Eindhoven (Sint Catherinaziekenhuis) gaan, naar dokter Besselaar. Daar gaan veel Belgische Klompvoetpatientjes heen na mislukte behandeling in België

  5. Gelukkig heeft ze er nog niet zoveel benul van, beenspalkjes, orthopedische schoenen en steunzolen.Je kan er tot op heden ook niet meer aan doen. Zijn de steunzolen blijvend bij Manou? Hoe vindt Manou dat gipsen van benen en voeten zeker ook wel leuk. Onze dochter van 6 heeft ook steunzolen welke altijd worden aangemeten d.m.v. het maken van gipsafdrukken. Altijd dat kleffe lauwe gips om de voeten, reuze interessant. Ken het vanuit mijn eigen kinder-periode.

Reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s