Categorie archief: Collega’s

Tuk en ik

DSC_0409

 

‘Ik zoek mensen die willen poseren met hun huisdier.’ Voor studenten fotografie maak ik graag tijd vrij, al bezorgt het velen ook stress om een fotografe te fotograferen. ๐Ÿ™‚

Foto:ย Kathleen Van Hamme

Advertenties

Blote kindjes

Wyatt Neumann is een Amerikaanse fotograaf, en toevallig ook de vader van een heel schattig meisje Stella. Vorig jaar trok hij met haar op roadtrip. Onderweg maakte hij een reeks foto’s van prachtige landschappen en natuurlijk ook van zijn dochtertje Stella in de typische outfit van een tweejarige: een prinsessenjurk of gewoon niets.

Na een reeks positieve commentaren kregen ook enkele preutse Amerikanen de beelden te zien, die ze afschoten als “pervers”, “ziek” en “pornografisch”.

Wyatt_Neumann_02
Zowel facebook als instagram blokkeerden Wyatt’s account. Been there, done that. Opmerkelijk is vooral de manier waarop Wyatt omging met de kritiek. Hij bouwde zijn fotoboek en tentoonstelling op rond de commentaren, met als titel ‘I FEEL SORRY FOR YOUR CHILDREN: The Sexualization of Innocence in America’. Bij ieder beeld hoort een ‘bijpassend’ onderschrift:

wyattkopie
Met de beste wil van de wereld, ik zie het verband echt niet tussen deze beelden en โ€ฆ sxxs. Er lopen natuurlijk een paar gestoorde individuen rond op deze aardbol, en online moet je voorzichtiger zijn dan gemiddeld. Maar dat ik hier in Europa deze link gewoon niet kan posten op mijn eigen facebooktijdlijn, vond ik toch wel heel opmerkelijk. En om het bijhorende filmpje te kunnen bekijken moet je trouwens ook meerderjarig zijn. ๐Ÿ˜‰

Kleine helden

Canadese photoshopkunstenaar Shawn Vandaele maakt de dromen van zieke kinderen waar. Met zijn ‘Drawing Hope Project’ laat hij de verbeelding van ernstig zieke kinderen een beetje tot leven komen. Hij zet hun fantasierijke tekeningen om in toverachtige fotomontages waarin hun wensen lijken uit te komen. Omdat hoop zo onzettend belangrijk is …

Soms een klein beetje kitsch maar het blijft een erg leuk en vrolijk project.

Achter de lens

– Werk jij voor een krant? Tof!
– En reis je dan de wereld rond?

Sommige jobs worden geromantiseerd. In werkelijkheid is er een heel groot verschil tussen persfotografen en oorlogsfotografen. En ik zit bovendien ‘gwoon’ op de fotoredactie, op mijn gemak binnen.

Oorlogsfotografie is een stiel apart. Het is meer dan een roeping. Ooit zou ik nog graag eens een sociale bewogen reportage maken in Afrika gaan met een NGO. Maar dieper schuilt geen oorlogsfotografe in mij. Oog in oog staan met de dood, iedere dag opnieuw: ik geef toe dat ik het niet zou aankunnen.

Oorlogsfotografen zijn helden. Ze wagen hun leven om ons te tonen hoe het er daar echt aan toe gaat. Hun beelden schudden ons wakker, en schrijven bovendien geschiedenis.

Deze week staat in De Morgen een mooi en aangrijpend interview met een van hen, Sebastiano Tomada. Hoedje af!

achterdelens

NimZu

De bedrijven die iets schonken voor mijn lievelings type 8 school-tombola, ik ben ze allemaal erg dankbaar.

NimZu sprong er toch een beetje uit. Omdat het voor een kleine zelfstandige, een eenmanszaak, helemaal niet evident is om ‘zo maar’ iets weg te geven. Ze boodt het trouwens spontaan aan, als lezer van mijn blog. Bovendien maakt NimZu prachtige, sobere handgemaakte juwelen. Haar ontwerpjes zijn helemaal mijn ding. Less is more.

Natuurlijk hoopte ik de bon zelf te winnen. ๐Ÿ˜‰ Mijn meisjes kochten elk vijf lotjes maar we hadden (zoals dat meestal gaat in wedstrijden) geen geluk.

Maar niets belet me om mezelf bij gelegenheid eens te trakteren. Toch? ๐Ÿ˜‰

NimZu_cadeaubon

Kraanvogels voor Lulu

‘Waar wacht je eigenlijk op?’

De meeste van jullie zullen Lulu en haar kraanvogels wel al kennen.

Het is nog zo een aangrijpend verhaal, op zo een mooie sfeervolle blog. Kinderen horen niet ziek te worden. Het is de ergste nachtmerrie van iedere ouder. Alles is relatief naast een tumor in zo een klein schattig hoofdje.

In het ziekenhuis kreeg de mama Hanne het verhaal te horen van een oude Japanse legende, die zegt dat iedereen die 1000 origami kraanvogels vouwt, zijn wens tot gezondheid in vervulling ziet gaan.

En zo begon Hanne te vouwen. Niet uit bijgeloof maar om deze lange en bange dagen te doorstaan. En wie weet komt er wel een mirakel van. Daarom vraagt ze iedereen die wil om haar een origamiblaadje te zenden. Want 1000 kraanvogels vouwen is een hele hoop.

Waar wacht ik nog op? Ik heb geen enkel excuus behalve een chronisch gebrek aan tijd, wat eigenlijk een zwak excuus is. Maar deze week maak ik er werk van. Kraanvogels vouwen, ik zou niet weten hoe er aan te beginnen maar het staat ergens bovenaan mijn todo-lijstje. En bij jullie?

kraanvogels