Categorie archief: Collega’s

Blogameetup

* Waar ben ik eigenlijk aan begonnen, dacht ik terwijl ik razendsnel in de douche sprong na een rustig en gezellig vakantieweekje aan zee.

* Gelukkig werd ik opgepikt door Nike van Nike blogt en werd het een erg gezellig rit. Nog eens super bedankt Nike (en wat een leuke naam trouwens) !

* Over wat blog jij? Tja, goede vraag maar veel verder dan ‘over fotografie en mijn drie kinderen’ kwam ik niet. Een beetje melig, besef ik. Misschien moet ik toch eens nadenken over een origineler thema. 😉

* Sorry maar ik naai niet, en bij het zien van zo veel leuke stofjes vind ik dat best jammer. Veel zin om geld te verdienen met deze blog heb ik ook niet. Misschien scheelt er wel iets met mij 😉

* Hoedje af voor Soetmin. Tussen ‘we moeten eens afspreken’ en een ‘ echte blogmeeting’ ligt een berg werk. Soetmin is een straffe en heel charmante madam (en scherven brengen geluk ;-)). Ze heeft dat buitengewoon goed gedaan!

* En natuurlijk bedankt aan alle sponsors. Iedereen ging naar huis met niet één maar twee goodiebags vol leuke spullen en bons: een mini tafelkleed van Lola (van de toile cirée), chocolade, toffe oorbelletjes, polabora-prints enzovoort. Cadeautjes krijgen is altijd tof.

Verder heb ik erg genoten van de heerlijke bagels. De kleurrijke cupcakes zagen er ook mooi uit maar ik ben niet zo dessert-minded. En de wasbar bleek een gat in mijn cultuur. Ik zie mezelf daar niet meteen zitten met mijn berg vol stinkende en modderige kinderenkleren maar het is wel een stijlvolle en originele locatie voor een leuke babbel.

* Het werd een gezellige avond. De afwezigen hadden – zoals altijd -ongelijk 😉

Advertenties

Dag maatje

Je hechten aan een voorwerp is kinderachtig. Het is een zielloos ding, gemaakt in een fabriek. Ik kan zonder probleem een nieuw identiek exemplaar aanschaffen. En toch…

Zaterdagochtend leek mijn Fuji S100x- je (we zijn ondertussen beste vrienden) plots dood. Dat was balen. Ik heb van alles geprobeerd, van een verse batterij tot een grondige reinigingsbeurt. Niets. Nada.

‘Het is maar een fototoestel mama. Wij zijn toch veel belangrijker?’ Mijn lieve verstandige oudste dochter probeerde me te troosten. Toch kon ik mijn ontgoocheling moeilijk verbergen. En dan plots gebeurde een klein wonder: hij schoot terug aan. Hoera. Gered!

Maar de vreugde was van korte duur. Een aan, kreeg ik hem niet meer uitgeschakeld. Praktisch was dat al een hele vooruitgang, doordat ik er op die manier toch nog foto’s en filmpjes kon mee maken. Maar gezien het toestel nog onder garantie valt, kon ik dit toch moeilijk zo laten.

Online shoppen is tof en gemakkelijk, tot je de dienst na verkoop nodig hebt. Zucht. Na een paar keer over en weer mailen naar Italië kwamen we overeen dat ik het toestel rechtsreeks maar wel op eigen kosten mag opsturen naar de herstellingsdienst in Wavre. Met pijn in mijn hart nam ik gisteren dus afscheid van mijn maatje, mijn bondgenootje.

Als alles goed gaat heb ik hem binnen twee lange weken terug. Als en alles: twee spannende woorden en dus twee spannende weken.

img_20131014_122928

Interresant leesvoer

(Voor alle duidelijkheid: niet altijd mijn mening maar wel de moeite waard)

* De supermama is door, leve de ploetermoeder (De Morgen)

Vrouwelijke toppers beginnen openlijk te getuigen dat ze niet elke dag veertien uur per dag werken. Dat ze tijd nemen voor hun gezin. Keuzes maken is het nieuwe ordewoord. Supermama wordt (slechts) Megamama.

” Vroeger zei ik in interviews dat je moest gaan voor je job. Dat het allemaal best te combineren valt: een gezin met kinderen en een carrière in de journalistiek. Nu zeg ik gewoon eerlijk dat het niet gemakkelijk is. Ik zou het ook nooit opnieuw doen, of in elk geval niet op dezelfde manier.”

De ploetermoeder is het nieuwe normaal. En vergis u niet, het is een heel leuke levensstijl. Veel beter dan die van de supermama, want wij mogen tenminste zeggen dat het soms klote is.

* Iedereen wil toch zelfstandige, weerbare kinderen die hun talenten ontwikkelen? ( De Morgen)
Ik erger me blauw aan dat gepamper van kinderen alsof ze eeuwig kleuter blijven.

Ieder heeft zo zijn idee over opvoeding. Voor mij is het: kinderen helpen om hun talenten te ontdekken, en ze zelfredzaam en weerbaar genoeg maken om die te ontwikkelen zodat ze later gelukkig worden. Je moet ze dingen laten proberen, fouten laten maken, tegen de muur laten lopen, zo af en toe.

Van professor Elke Geraerts leerde ik dat de beste remedie tegen depressie en burnout veerkracht is. Ervoor zorgen dat je weerbaar bent in moeilijke situaties en snel weer opstaat en verder gaat. Het goede nieuws is dat je dat kunt leren, al van kindsaf, maar alleen als je af en toe faalt of een probleem tegenkomt.

Een kind van acht kan perfect een brood oppikken met de fiets bij de bakker in de buurt. (Manou dus, met de fiets onze levensgevaarlijke straat op, alleen * hum*  )

En dan de ultieme tip: Zorg voor een volle batterij. Dat helpt om je geduld te bewaren. Ga op zoek naar een energiebron. (Ik ben nog steeds op zoek ;-))

* 14/20. Dat is een onderscheiding. Heel grappig stukje van Ilse (zoals altijd) / Kerygma
Over de ideale vrouw:  Je lievelingsfilm is Dirty Dancing. Want dat inspireert je om voor je man te dansen. I kid you not.

* En dan een aandoenlijke reclame van Pedigree (en dat mag wel na al die horroverhalen over honden)

Pedigree-Dog-3-1024x688

Blogmeeting

“Maar ik ga daar niemand (her)kennen.” Veel bloggers verzwijgen hun echte naam en maken foto’s zonder herkenbare gezichten.

“En het is in Antwerpen”, dus even binnenspringen zit er ook niet meteen in. Jaren geleden trok ik eens helemaal alleen naar een girlgeek-dinner. Veel eten heb ik daar niet gezien, waardoor de drie glazen wijn extra hard aankwamen.

Maar ik leer graag nieuwe mensen kennen, en een mens moet zichzelf soms een duwtje in de rug geven. Bovendien vind ik Soetmin een toffe blogster met een echte naam en echte foto’s. En dus ga ik toch proberen carpoolen, en vooraf al iets te eten. Het word vast gezellig. Komen jullie ook? Iedereen is welkom. Inschrijven doe je hier.

photo2