Categorie archief: Collega’s

Liebster Award

Twee keer ben ik genomineerd voor de Liebster Awards, door twee heel leuke blogsters. Joehoe! Dat kan ik niet weigeren. Bedankt Leen en Eva om aan mij te denken.
Maar eigenzinnig als ik ben, ga ik het ‘reglement’ toch met een korreltje zout nemen. Ik hou namelijk niet zo van de kettingbriefachtige toestanden. Bovendien hebben de meeste van mijn favoriete blogs al meegedaan. Ik ga dus geen nieuwe mensen nomineren. Wie zin heeft om een van onderstaande vragenlijstjes in te vullen, moet dat zeker doen.

En dan 11 nieuwe weetjes over mij. Het is dat jullie al alles weten 😉 Ik weet niet of ik nog zo veel extra ontboezemingen in me heb.

1. De naam van mijn eerste hond was Choco, een donker bruine poedel die ik heel graag gezien heb ook al was hij erg lelijk. Sindsdien ben ik milder voor schoothondjes 😉
2. Ik draai mijn dopjes (melk, confituur, tandpasta, … ) vaak maar half dicht tot grote ergernis van mijn partner. Ik probeer er op te letten maar ik ben gewoon heel erg slordig.
3. Als tiener was ik erg onzeker over mijn gewicht, terwijl ik er nu veel minder op let en ook en veel minder weeg.
4. Ik zie mezelf graag als sportief maar eigenlijk doe ik nauwelijks aan sport. Spelen met de kinderen is jammer genoeg nog geen olympische discipline.
5. Ik overtuig graag mensen. Niet dat ik altijd mijn gelijk wil hebben. Ik word minstens even graag overtuigd 😉
6. Ik was liever een jongen geweest, tot ik kinderen kreeg. Een kind in je voelen groeien, vind ik nog steeds een wonderlijke ervaring. En ik ben heel graag mama. Maar verder lijkt het leven als man mij een stuk gemakkelijker.
7. In de spiegel zie ik nog steeds een jonge studente staan. En ook mijn vrienden lijken nauwelijks te verouderen, zolang we regelmatig afspreken.
8. Mijn muzieksmaak is echt verschrikkelijk, onvoorstelbaar populair. Ik luister dan ook alleen naar muziek in de auto waar niemand kan meeluisteren 😉
9. Met mijn haar kan je niet anders dan het kort knippen. Het is niet eens een gewaagde feministische keuze 😉
10. Ik bloos voor drie keer niets. Niet dat ik bang of zenuwachtig ben maar onderhuids leeft blijkbaar toch een heel verlegen meisje.
11. Ik ben veel minder vrolijk in het echt dan op mijn videoblog.

Via Leen, van altijd plaats aan tafel:

Waarom ben je beginnen bloggen? Omdat ik graag verhalen vertel, en graag dingen met mensen deel. Anders zou ik gewoon nog meer praten, en dat kan mijn stem echt niet aan. 🙂
Wat is je grootste succesrecept? Ik kan niet koken. En hier? Slecht nieuws wordt blijkbaar graag gelezen maar ik heb het echte verdriet er niet voor over.
Heb je al andere bloggers in het echt ontmoet? Ja! Het eerste contact is altijd een beetje raar. Je moet je mentale beeld bijstellen aan de realiteit maar ik vind het toch altijd leuk.
Wat is je lievelingsboek? Het diner.
Wat vind je de meest geniale uitvinding? Vuur, en de liefde.
Wat is het leukste cadeau dat je ooit kreeg? Een kindje, en nadien nog twee.
Wat is jouw guilty pleasure? Cola light en rijsttaart
Waar werd je afgelopen week erg blij van? De zon
Bespeel je een muziekinstrument? In mijn dromen speel ik piano 😉
Ben jij een denker of een doener en waarom? Vooral een doener. Het moet nogal vooruit gaan .
Welk mysterie zou je graag ontrafeld zien? Die van de liefde. Waarom val je nu net op die persoon en niet op iemand anders?

Via Eva, van Eva vertelt:

Waarom startte je deze blog? Als herinnering voor mijn meisjes, en ook altijd uitlaatklep voor mezelf.
Wat was de mooiste dag uit je leven (tot nu toe)? Vreselijk cliché maar verder dan de geboorte van Manou ga ik toch niet geraken.
Wat deed je ontiegelijk veel verdriet? De dood van mijn mama. Daar geraak ik nooit meer over, denk ik.
Wat zou je nog graag verwezenlijken in je leven? Het zo lang mogelijk volhouden zodat mijn meisjes zonder te veel zorgen een eigen leven kunnen opbouwen.
Als je één ding mocht weten uit je toekomst, wat zou je dan willen weten? Niets, anders zou ik er naar leven.
Waar staat je computer waaraan je blogt? Overal, van op mijn telefoon, van in de woonkamer, van op het werk.
Volgen er veel mensen die je kent uit het dagelijkse leven je blog? Ik hoop het 😉
Wat zou je willen veranderen in je leven? Zoals iedereen wil ik meer tijd maar dan zou ik waarschijnlijk gewoon nog meer activiteiten inplannen.
Wat zijn je 3 beste eigenschappen? Optimistisch, doener en sociaal.
Waarvoor ben je bang? De dood en pijn.
Welk seizoen verkies je en waarom? De zomer. Hoe meer zon, hoe beter 😉

Junior

Mijn collega Wouter schreef een boek over Junior. Of ik geen zin had om naar de boekvoorstelling te komen, in een boksclub bij ons achter de hoek?

De jonge Gentse bokser is een kleurrijk figuur. De sport alleen al, vier zwaar autistische broers en zussen en dan ook nog dat bizarre familiedrama: Junior Bauwens lijkt op een personnage uit een Hollywoodfilm.

Ik heb het boek dat weekend ook gelezen. Naast het boskverhaal geeft het ook een open en eerlijke kijk op generatie-armoede, hier vandaag in Gent onder autochtonen. Dat mensen zonder werk ( en diploma) nog bewust kiezen voor zo veel kinderen. Zelfs met gezonde kinderen lijkt mij dat een onmogelijke opdracht. En hoe hopeloos de situatie blijft, ondanks alle (!) inspanningen.

Junior vecht hard, in de ring en in het leven. Het siert hem. En misschien ben ik naïef maar toch denk ik dat met een beetje familiale begeleiding geen van beide nodig geweest was.

junior (1 van 1)-5

junior (1 van 1)-4

junior (1 van 1)-3

Mijn kind huilt omdat …

Ouders uit de hele wereld sturen Greg Pembroke foto’s van kolerieke peuters, met een bijschrift over de reden van het grote verdriet. Hij publiceert ze op zijn blog, ‘Reasons My Son is Crying’. ‘Het zijn de tegenpolen van al die schattige familiekiekjes.’

Wat een geweldig idee, ook al stellen de foto’s technisch niets voor. De beelden zijn zo heerlijk geruststellend.

Kijk, dit was ik, lang geleden. En het is toch ook (relatief) goed gekomen. 😉

huilen

 

 

The battle we didn’t choose

Amerikaanse fotograaf Angelo Merendino maakte een prachtige maar hartverscheurende fotoreeks over zijn vrouw en haar strijd tegen borstkanker. Nieuw is het thema natuurlijk niet maar de beelden spoken nu al dagen door mijn hoofd. Nog te veel mensen lijken te denken dat kanker vooral anderen overkomt, of dat de kans op genezing zo groot is dat het uiteindelijk allemaal ‘wel meevalt’. Niet dus. Zeker scrollen tot helemaal onderaan.

TBWDC website slideshow (6 of 20)

Mooi

Twee prachtige fotoreeksen die ik graag met jullie deel.

Timothy Archibald begon zijn autistische zoon Elia te fotograferen toen hij vijf jaar oud was. Zijn eerste doel was om de vaak onbegrijpelijke en bizarre wereld van ELia vast te leggen. Super mooie foto’s die bovendien vader en zoon dichter bij elkaar bracht.

Een ander schoon project is ‘de 4de semester’, een fotoreeks over wat een zwangerschap doet met het lichaam een vrouw. Alleen spijtig dat ik online vooral de mollige dames te zien kreeg, alsof een kind krijgen je onvermijdelijk dik maakt. Jonge meisje hier kan ik geruststellen: de meeste van mijn vriendinnen zien er na hun zwangerschappen niet veel anders uit dan voordien, zeker niet in kleren. Sommige zijn nadien zelf magerder door constant achter hun kroost te moeten aanhollen 😉 De fotoreeks online is echter, gematigder. Mooi project vol prachtige beelden van echte lichamen in alle mogelijk vormen en gewichten, dat kan ik alleen maar toejuichen.

‘Jij mag geen les volgen’

‘Vandaag is de slechtste dag van mijn leven’.
Zo kwam Manou huilend en in paniek terug van de auditie van de VEM en kamer58, twee musicalscholen in Gent.

Weken geleden was ik op bezoek op het secretariaat van de Vem, om Manou in te schrijven voor musicalLESSEN.
Heel vriendelijke mensen, dacht ik. Er kwam een auditie aan te pas, vertelde ze me. ‘Omdat wij met gemotiveerde kinderen willen werken. En sommige ouders schrijven hun kinderen om de verkeerde redenen in.’ Maar ik moest me zeker geen zorgen maken. Kinderen mogen niet te veel podiumvrees hebben maar toonvast zingen is geen vereiste. Het gaat ten slotte om lessen. Een korte voorstelling en een liedje zingen, meer moest dat niet zijn.

Zo heb ik dat ook aan Manou verteld. Ze had er veel zin in. Haar beste vriendinnetje bleef vrijdag bij ons slapen en de hele ochtend hebben ze samen gerepeteerd.

Gemotiveerd of niet: geen van beide meisjes mag meedoen. Wat een superdag zou worden eindigde in ellenlange tranen en met een bijzonder ongelukkig gevoel van falen. “Jammer, maar helaas” zou ik gezegd hebben mochten we vooraf correct geïnformeerd zijn. Dan hadden we de meisjes kunnen voorbereiden. Nu denk ik: schande, niet omdat Manou niet doormag maar wel om de verkeerde verwachtingen en de manier waarop.

‘Probeer het volgend jaar nog eens’. Meer uiteg kreeg Manou niet. Wenend kwam ze de cafetaria binnen. In de zaal zaten nog verschillende huilende kinderen. Ik was totaal verrast en viel alls het ware van mijn stoel. De leeftijd van de kinderen schommelde tussen de 8 en de 18 jaar. ‘Iedereen stond mij uit te lachen’ Bye Bye eigenwaarde. Mijn moederhart bloedde.

Het afhaalmoment had ik veel weg van een begrafenis, vol huilende kinderen en troostende ouders. Dit gaat om musicallessen waar ouders – hou u vast- 300 euro voor willen betalen.   Een leuke naschoolse activiteit voor kinderen van 8 tot 11 jaar met één toonmoment per jaar; dit was geen auditie voor een studio 100-show of voor The Voice.

Na twee dagen word ik nog steeds misselijk van de hele toestand.

Een extra Pietje

Manou is haar lievelingsknuffeltje al verschillende keren verloren, echt verloren. Zo bleek hij plots weg na drie uur shoppen in de grootste shoppingmall van Kaapstad. Of toen ze hem liet liggen op de bus, na haar paardrijdkamp in Spa. Net toen we ons er bij neergelegd hadden dat Pietje weg echt verdwenen was, zo drie weken na aankomst, belde Kazou ons toch nog op.

Ondertussen had een lieve lezeres, Els, mij ook gemaild, dat ze thuis een identiek konijn had liggen waar haar kinderen toch nauwelijks naar omkeken. Toen ik Manou vertelde over een vers Pietje was ze niet meer te houden. Zelf vond ik het ook een unieke kans. Een extra Pietje zou hoe dan ook goed van pas komen, al was het maar preventief.

Zo heeft Manou nu twee Pietjes. (We hebben even getwijfeld over een rijmende naam : Pietje en … ietje maar er kwam een veto van de knuffelmama ;-)) Beide knuffels lijken ondertussen met elkaar vergroeid, waardoor het risico op verlies niet gehalveerd maar wel verdubbeld is. 😉 Heel erg bedankt Els. Je had Manou haar vreugdekreet moeten horen toen ze het pakje opende.

Els heeft trouwens een heel erg leuk webshop met leuke gepersonaliseerde muurstickers en T-shirts, en toffe oorbellen. Die paardenoorbellen staan alvast op Manous verlanglijstje voor Sinterklaas.

IMG_20130916_140815

You are my wild

Aan leuke en gemakkelijke fotoprojecten doe ik graag mee. En de titel ‘you are my wild’ vind ik bovendien erg mooi.

Hierbij dus nog een paar zomerkiekjes, weliswaar opnieuw gemaakt met mijn Samsung gsm-camera. Zou ik als fotograaf niet beter een echt fototoestel gebruiken? Zeker. Maar naast fotograaf ben ik ook een beetje een luie moeder, zo eentje die tien keer per dag haar planning omgooit, die drie kinderen al genoeg gesleur vindt, die niet gelooft in buggy’s of rugzakken of handtassen. Meestal stop ik gewoon een briefje van 10 euro en mijn gsm in mijn zak. Meer heb ik niet nodig. Eigenlijk wil ik vooral vrij zijn, zodat ik samen met mijn kinderen kan dollen, rennen, klimmen, rollen en springen en dat alles zonder te moeten letten op een fototas vol duur materiaal.


Deze beelden heb ik gemaakt op de prachtige speeltuin in Destelbergen, vlak achter het stadhuis. Vergeet Puyenbroek of de speeltuin van de Blaarmeersen. Dit is een veel leukere plek.

The SCAR project

Facebook weert blote borsten. En ook al heb ik zelf al meermaals naakt geposeerd, toch vind ik dat een goed zaak. Gelukkig maken ze af en toe een uitzondering zoals voor deze prachtige fotoreeks. Met The SCAR project wil fotograaf David Jay de aandacht vestigen op borstkanker en de vergaande gevolgen van deze vreselijke ziekte. Vandaag ook te zien als ooggetuige in de krant.

Schenk eens een bloemetje

Goede mensen, je komt ze niet iedere dag tegen. De ouders van Manou’s beste vriendinnetje zijn zo. Mijn dochter heeft smaak. 😉 Al heel hun leven zetten zij zich in voor anderen. Ze wonen en werken namelijk op het zorgproject ‘De Kromme Boom’, een psychopedagogisch zorgproject hier in Oostakker waar jongvolwassenen opgevangen worden die nergens anders heen kunnen.

De Kromme Boom staat open voor mensen in die door de mazen van het welvaartsnet glippen en niet meer kunnen functioneren in de maatschappij, of slechts aan de rand ervan. De uiteindelijke doelstelling van hun verblijf is een sociale (her)integratie.

Aan ‘De Kromme Boom’ is ook een geweldige bloemenwinkel verbonden, “‘Het Groenhof St-Jozef’. En ik heb hen geholpen een eigen website/weblog te maken. Wie hier een bloemetje of plantje koopt, steunt zo ook een goed doel. Als dat geen geweldige tip is voor moederdag 😉

Schermafbeelding 2013-04-30 om 19.37.03

Zorgen

Zorgen is meer dan ik ooit kon bedenken. Het is er altijd zijn, dag en nacht, geduld hebben, tranen drogen, liefhebben, na een uur flesjestijd tevergeefs blijven volhouden, perdolan geven en hopen dat morgen beters brengt, de schommel duwen en tussendoor naar het kleine bedje hollen om traantjes te drogen, op je tanden bijten, winkelen met een hongerige kleine man in de maxicosi, sportschoenen kopen voor de naderende sportdag en beseffen dat je zijn schoenmaat niet kent, luisteren als je je liever afsluit, troosten als je eigenlijk zelf getroost wilt worden, De dag eindigen met een huis vol rommel, een gepoetste vloer in 5 minuten zien transformeren in een kliederboel …

Hij zegt het zo mooi, en het is zo onvoorstelbaar herkenbaar. Zorgen heeft nu eenmaal niet voor niets een dubbele betekenis.

Geweldig

Op deze geweldige fotoreeks ben ik gezond jaloers. Wat een prachtig idee én uitwerking.

Fotograaf Matej Peljhan uit Slovenië heeft een ontroerende fotoserie met een vleugje humor gemaakt. Op de foto’s is de twaalfjarige Luka te zien die lijdt aan spierdystrofie, een spierziekte die wordt veroorzaakt door een genetische afwijking waardoor de jongen niet kan sporten. Of toch? Bron en meer foto’s:froot.nl

MatejPeljhan-Froot1-560x420 MatejPeljhan-Froot5-560x421

Ik heb jou lief

100101

Zorgen, ziekte, pijn en verdriet. Ze komen vaak heel plots. En dan staat de wereld stil.

Vandaag botste ik op een prachtige en aangrijpende fotoreeks van Tom en Lore, en hun strijd tegen leukemie. “Ik heb jou lief”, de titel van de blog alleen is al zo mooi, zo romantisch. Ondanks het zware thema en de pijnlijke realiteit achter de beelden, zie ik toch vooral veel liefde. Heel veel liefde.