Categorie archief: Collega’s

Blurb

Joepie! Ik kreeg zonet een waardebon voor een Blurb-fotoboek, toch een van de betere online leveranciers. Het is lang geleden dat ik nog een fotoalbum voor mezelf liet drukken en dat is zonde. Gedrukte foto’s vind ik toch nog altijd waardevoller dan een schijf vol digitale beelden. En nu krijg ik dus een duwtje in de rug. Ik weet alleen nog niet goed wat het thema van het fotoboek zal worden. Ik twijfel.

Enerzijds een boek over de start van Flo’s epilepsie me wel een waardevolle herinnering. Instagramkiekjes, studiobeelden en blogberichten. Maar misschien is dat thematisch toch een beetje te zwaar.

Ik zou ook alle studiobeelden kunnen bundelen die ik de voorbije 7 jaar gemaakt heb van mijn meisjes. Instagramboekjes zijn ook erg in de mode, zie ik op facebook maar alleen dat lijkt me toch net iets te beperkt. Ik weet dat ik toch ga struikelen over de kwaliteit, over de ruis, over de onscherpte. Een boek is geen blog. Het is een object om te bewaren, om te koesteren.

Of ik kan het mezelf gemakkelijk maken, en “gewoon” onze komende reis bundelen in een mooi album. pro_heroWat denken jullie?

Pannenkoeken voor Tessa

Op 6 augustus kwam er een piepklein mensje ter wereld: Tessa. Ze was amper zwaarder dan een pakje suiker, maar keek al heel dapper uit haar oogjes! Thuis is ze amper 4 weekjes geweest. Toen werd duidelijk dat er iets mis was… De hel barstte los…Tessa had een stofwisselingsziekte. Ze vocht. Uiteindelijk gleed ze op nieuwjaarsnacht, rond 1:30, terwijl buiten het vuurwerk nog naknalde, stilletjes weg in mama’s en papa’s armen.

Wat nu achterblijft is een grote leegte, immens verdriet, en een financiële kater…
Aan het verdriet kunnen we niet veel doen, maar die financiële kater kunnen we samen iets lichter maken. Daarom, mensen: kom pannenkoeken eten! De opbrengst gaat integraal naar de ouders van Tessa om de rekeningen te betalen.

Ziekenhuisopnames kosten veel geld, ook al heb je een hospitalisatieverzekering. Ik spreek uit ervaring. De rekeningen lopen op tot een hallucinant bedrag. Alsof die mensen niet al genoeg zorgen aan hun hoofd hebben.

En ook, Beringen is ver vanuit Gent maar we zouden er een leuke blogmeting kunnen van maken. IK heb nu zelfs een auto met 7 plaatsen en wil gerust carpoolen. Dus: wie gaat mee?

Wie is de vrouw op de foto?

mathilde

De foto’s van prinses Mathilde (naar aanleiding van haar 40ste verjaardag) kregen de voorbije dagen veel kritiek, zowel in de media als op facebook. “Photoshop Oe! Bah! Lelijk. Het zou niet mogen. De valsspelers.” Fotograaf Michel Gronenbergen spreekt verdedigt zich. Volgens hem had het eerder te maken met “een speciale belichtingstechniek”.

“Ik wou terugkeren naar de foto’s zoals die in de jaren ’50 gemaakt werden. Ik heb haar zo naturel mogelijk gehouden. Meestal geen achtergrond, maar een simpel wit scherm. Twee niet veel zeggende outfits, natuurlijkheid ten top. Om er een speciaal effect aan te geven heb ik gebruik gemaakt van een lichttechniek die veel in de jaren ’50 werd gebruikt en nog steeds door enkele gerenommeerde Parijse fotografen wordt aangehaald. Daardoor krijgt het portret iets artistieks”, vertelt Gronenbergen.

Niet geloven! Als fotografe durf ik te beweren dat deze foto’s bewerkt zijn, door Photoshop of Lightroom of een ander programma. De scherpte alleen al is alles behalve natuurlijk. Maar dat is het probleem niet.

Of Mathilde heeft een kleine kilo fond de teint op haar huid liggen, of haar gezicht werd achteraf bijgewerkt. Niemand heeft zo een effen gezicht. Dat geldt voor modellen in tijdschriften trouwens ook. Op zich is dat geen probleem, vind ik. De vraag is alleen: waarom wil Mathilde er uit zien als een makeup-fotomodel?  Ik zie het nut en de meerwaarde niet. Als vrouw van 40 en moeder van 4, zou ze beter moeten weten.

Konijn zkt thuis

image

Manou kreeg voor haar lentefeest 2 schattige dwergkonijntjes. Eentje stierf onverwachts en dus kochten we een ander, opnieuw een vrouwtje en opnieuw in dezelfde winkel.

Het geslacht van een konijn is buitengewoon moeilijk vast te stellen, zei onze dierenarts. Maar na een paar maanden rust en vrede was ik toch gerustgesteld.

Tot de kleine Denver een nest begon te maken. Schijnzwangerschap, dacht ik. En dan viel de grote Fluffy Denver aan. Partnergeweld, gevolgd door een gedwongen scheiding. Het zijn moderne konijnen, moet u weten.

De volgende ochtend lagen er 4 dode beestjes in ons kot. Drama. Bovendien hebben die beesten nu de smaak te pakken. Konijnen zijn duidelijk niet gemaakt voor het celibaat.

Fluffy moet dus weg. Gratis en voor niets. En als ik mag kiezen, zie ik hem liever niet in de pot verdwijnen. Het is een heel schattig hangoor konijn, van nog geen jaar oud. Wie?

Wat te doen met strontweer?

Af en toe ontdek ik nog altijd nieuwe leuke blogs zoals deze. Zelf ga ik nooit tijd hebben om zo regelmatig (en zo arbeidsintensief) te knutselen maar ik heb dan ook drie kinderen 😉

Er staan een paar erg leuke knutsel- ideetjes op deze site, zoals zelfgemaakt badverf, eetbare juwelen, boterhammen schilderen en kleurwaterspelletjes. Indoorzandbakken en raamschilderen ga ik wijselijk aan mij laten voorbij gaan. Kwestie van mijn deugnieten geen verkeerde dingen aan te leren, of mezelf niet op te zadelen met nog meer kuiswerk.

Bijkomende vraag: waar koop je voedingskleurstoffen?

eetbarekunst6Foto Froeliesjes

Emily

emily

 

Emily is kwijt. Dat was te verwachten. Honderdduizend keren heb ik Nina gewaarschuwd maar het moest er toch ooit van komen. Ze nam haar favoriete playmobilpopje overal mee, tot het in een binnenspeeltuin van helemaal boven na beneden viel.

Nina vond haar vriendinnetje terug, in de catalogus 🙂 . Gelukkig zit het meisje in een kleine doosje, van “amper” 9 euro. Vandaag heb ik 5 speelgoedwinkels mogen afdweilen, zonder resultaat. Natuurlijk heb ik Nina proberen paaien met een ander kindje maar zo snel laat mijn dochter zich niet afschepen.

Uiteindelijk bestelde ik het speelgoedje online, bij Bol.com. “Voor 22 uur besteld, morgen geleverd.” Laten we nu hopen dat ze hun belofte nakomen. Anders gaat het hier een lang weekend worden.

Een hond

xtuk (1 of 1)-12

 

Honden zijn uit, zo lijkt het toch. Als kind ben ik opgegroeid met 2 honden en dat was niet eens zo bijzonder. Veel van mijn vriendjes hadden toen een hond thuis. Toen ik mijn huidige omgeving vertelde over onze plannen, bekeken velen mij raar.

“Alle, een hond? Meent ge dat? Echt?  Jullie reizen toch graag? Neem een poes, dat is gemakkelijker. Die steek je gewoon buiten en trekken hun plan. Poezen brengt ook minder vuil in huis.” In onze vriendenkring heeft zo goed als niemand een hond. Raar.

Ik heb zelf ook even getwijfeld, moet ik toegeven. Met mijn drie madammen heb ik vaak al mijn handen vol. En ik reis echt graag. Een hond brengt modder en haar mee in huis. Gelukkig besef ik nu pas hoe waardevol een huisdier ook is, en niet alleen voor de kinderen.

Iedere ochtend zie ik vanuit ons badkamerraam een oude vrouw wandelen met haar twee hondjes. Ze heeft een looprek en is duidelijk moeilijk te been. Toch loopt ze daar, iedere dag om 8 uur stipt, winter en zomer, soms zelfs in kamerjas.

Ook wij hebben de voorbije dagen enorm veel buiten gelopen, ondanks het slechte weer. ’s Morgens maar ook ’s avond als het donker is. Na drie jaar leer ik mijn omgeving, mijn buurt nu pas echt goed kennen. Die stille rustige wandelingetjes doen mij goed. Tuc’s natte poten op mijn propere vloer neem ik er daarom steeds liever bij.

Save the date

robinhood

Ons neefje Remi De Smet is een kind met talent, dat heb ik al verschillende keren geschreven. Hij is geboren voor de showbizz. Jaren geleden wou hij graag meespelen in een musical en dus bokste hij, samen met zijn mama en een aantal klasgenootjes, een eigen voorstelling in elkaar.

Ondertussen speelde Remi al mee in verschillende “echte” shows zoals Robin Hood van studio 100 en in Ben X van Musichall, en hij was ook al verschillende keer stemacteur. Ondertussen werkt hij verder aan zijn “eigen producties”.

Wat begon als een schattige voorstelling in de living, voor de ouders, is uitgegroeid tot een professionele musical door én voor kinderen. Vrijdag 24 mei spelen Remi en friends Robin Hood in een echte zaal in Gent. Manou mag dit jaar voor de eerste keer meespelen. Blij dat ze is. Leg die datum dus maar al vast, want het wordt zeker een prachtige voorstelling. Iedereen is welkom!

Secret santa

Gisteren ontving ik een pakje helemaal uit Slowakije, how cool is that? Ik reis graag en heb al veel landen bezocht, in Afrika, Azië en Amerika. Maar Slowakije, daar weet ik nu echt helemaal niets van en net daarom lijkt het zo ver. Secret santa gaat internationaal. Spannend. 😉 Kirsten van fijn(2) stuurde me een heel leuke verzameling spulletjes, van vilt tot een prachtig stuk stof, én een leuk patroontje. Ik kreeg meten weer zin om te frullen.

“Ik werd wat nerveus toen ik jou gegevens doorkreeg. Jij bent wel dé An hé.” Dat vond ik heel grappig. Geen zorgen Kirsten: ik lijk online strenger en kritischer dan in werkelijkheid. En ik ben oprecht heel blij met mijn secret santa. Deze week zal ik proberen iets leuks te maken van het mooie van het stofje.

Mijn pakje deed me natuurlijk ook meteen denken aan mijn geschenkje. De meeste spulletjes had ik al verzamelend, maar ik stelde het opsturen steeds uit. Deze voormiddag trok dus ik naar de post. Ik ben benieuwd wat mijn slachtoffer er gaat van vinden. Ik geef toe dat ik het opnieuw een moeilijke opdracht vond. Leen heeft professionele blog, en hoe leuk ik L’O ook vind: veel geheimpjes en persoonlijke voorkeuren vond ik niet op haar blog. En… ze heeft (nog) geen kinderen. Ouders zijn gemakkelijke slachtoffers 🙂 Het werd een gedichtenboekje (ook al heb ik weinig of geen ervaring met poëzie, maat het leek me wel passen), een paar zelfgehaakte bloemen, gelukspopjes en twee persoonlijke fotosleuterhangers.

Goh, wat vind ik het leuk om zo nieuwe mensen te leren kennen 😉

secretsanta copy

Cadeaubons

Mooie ervaringen vind ik waardevoller dan voorwerpen. Beleven in plaats van bezitten. Net daarom was ik aanvankelijk een grote fan van Bongo, Weekenddesk en Groupon. Alleen durf ik die dingen soms te vergeten, en voor je het weet zijn ze over datum. Hel.

Zo kocht ik onlangs een sauna bon bij Basaunata, een wellnesscentrum in Beervelde, via Outspot. Ik trakteerde mezelf na Flo’s ziekenhuisopname alleen bleven ze zorgen ook na haar ontslag duren. Maandag liep de actie af. Woensdagvoormiddag mailde ik, dat ik het uit het oog was verloren en of er toch nog een mogelijkheid was om de bon te verzilveren. Ik was dus 2 volle dagen te laat.

Te laat is te laat, dat besef ik ook wel. Basaunta antwoorde dat het niet meer mogelijk was om te komen, dat zij ook geen geld meer kregen van Outspot na die datum. Dus mailde ik naar Outspot maar die konden mij verzekeren dat Basaunata wel degelijk betaald zouden worden, ook na de vervaldatum. Ik mailde nog een paar keer naar Basaunta, stelde hen zelf voor om de drank te laten vallen en dat ik met een uurtje (in plaats van 2) meer dan genoeg had. Dat ik ook graag reclame voor hen wou maken op mijn blogje. Ik kreeg zelfs geen antwoord meer terug.

Als fotografe schrijf ik ook regelmatig cadeaubons uit, en ik weet hoe lastig zo vervaldata zijn. Zelf ben ik flexibel. Het komt mij niet op een week, maximum een maand om toch ergens een lijn te trekken. En dan nog. Ooit belde een mama me op, dat ze een cadeaubon had gekregen voor de geboorte van haar eerste kindje. Na de doodgeboorte kon ze het niet opbrengen om dan maar zonder kindje te komen. En ondertussen hadden ze een twee kindje en of ze toch nog mocht komen?

Zelf kreeg ik niet zo veel begrip. Twee dagen is twee dagen. Punt. Ik ga heel regelmatig naar de sauna maar in Basaunata gaan ze mij toch nooit meer zien. En haar blogberichtje krijgt ze toch.

Schoolfoto’s

schoolfoto

Het is weer zover. De schoolfotograaf is langs geweest. Het resultaat is zoals altijd een beetje ontgoochelend. Echt slecht is Nina’s foto niet maar België telt zo veel goede fotografen. Toch kiezen scholen jaar na jaar opnieuw voor een oncreatieve en oer commerciële keten. Techniek nul, creativiteit nul, emotie nul.

Ouders kopen toch, en de schoolkas is blij. Meer moet dat blijkbaar niet zijn, want zelfs de meer alternatieve scholen gaan voor saaie pasfoto’s. Wat een gemiste kans. Zelfs in Amerika, het continent van de slechte smaak en de pulp, doen ze beter.

Bedrijfsportretten

collage

Waarom staan veel volwassenen niet graag op de foto? “Ik plak niet op papier.” Een uitspraak waar ik iedere dag opnieuw tegen in moet gaan. Wat is er nu zo confronterend aan een foto? Mensen bekijken zichzelf toch meermaals per dag in de spiegel en er is niemand die zich daarbij vragen stelt. Maar bij het zien van een camera verkrampen ze.

Vooral bedrijfsportretten zijn moeilijk. En pasfoto’s. Mensen weten zich geen houding te geven. Niet te serieus, niet te vrolijk, niet te hard lachen want dan zie je mijn tanden, niet te streng, enz. En dan zien ze zichzelf en natuurlijk zijn ze niet tevreden.  Lastig.

En ja, sommige mensen zijn echt fotogeniek terwijl andere het moeilijker hebben. Eerlijk: de meeste mensen staan op de foto zoals ze zijn. Daarom een paar goede tips voor iedereen met cameravrees:

1. Durf. Probeer je niet te verstoppen. Te hard je best doen, werkt contraproductief.

2. Kijk eens goed naar jezelf in de spiegel. Hoe zie je er uit? Welke blik/kant/pose vind je van jezelf het best bij je passen. Poseren heeft iets weg van acteren.

3. Beweeg. De meeste fotografen maken verschillende foto’s. Maar als het model stil staat, brengt dat niet op.

4. Denk aan iets leuk, een leuke reis met vrienden of een gezellig moment met de kinderen. Je ogen verraden waar je aan denkt.

5. Make up doet wonderen, ook voor mannen. En als je nog meer wilt verdoezelen: draag opvallend accessoires zoals een fel gekleurde sjaal, een juweel of een speelse haarspelt. Dat leidt de aandacht af.

6. Laat je ogen praten met de camera. Probeer niet weg te kijken, verstop je handen niet achter je rug maar doe “gewoon”. En praat in je hoofd tegen de camera, alsof het een nieuwe collega is of zo.

En dan mijn laatste tip: relativeer. Er worden iedere dag honderdduizend slechte foto’s gemaakt. So what? Niemand gaat dood van een onflatterend kiekje. Laat het aan u voorbij gaan. Dat is de beste truc om de volgende keer wel natuurlijk mooi  op de foto te staan.

The making off

 

Bovendien:

* Bedankt allemaal, om te komen, om te storten, om zo mooi op tijd te komen, om jullie goede humeur en enthousiasme. Een extra knuffel voor de mensen die mij zomaar een extra geschenkje gaven of die meer gestort hebben dan afgesproken. Super. Ik krijg het er nog altijd warm van.

* Een dikke vette pluim voor Sarah, haar vriend en Bob. Jullie waren geweldig.

* Loods 22 blijft een super mooi locatie. Bedankt Engel en Völkers, ook voor de stroom.

* Zelf ben ik nu stijf zoals ik in geen jaren ben geweest. Vooral mijn knieën, schouders , armen en stem doen pijn. Maar ik klaag niet. Integendeel. Die glimlach op mijn gezicht, hij wil maar niet weg gaan.

Maar het werk is nog niet gedaan. Ik heb maar liefst 32 GB foto’s getrokken. Die moet ik nu nog allemaal afwerken en doorsturen. Voor de ongeduldigen onder jullie: het gaat even duren 😉

Met of zonder make up

Vandaag staat er een leuke fotoreeks in Het Nieuwsblad magazine: 25 bekende vrouwen telkens met en zonder make-up. Ramptoerisme is het. 🙂 Hoe ouder de vrouw, hoe grote het effect, vind ik.

Heel leerijk voor alle vrouwen die blijven zweren bij “een naturele look”. Van de kracht en het nut van een gezonde laag make-up hoef je mij al lang niet meer te overtuigen( met dank aan de wijvenweek). Nu alleen nog tijd vinden ’s morgens.

 

Annabelle

Onlangs zocht ik kindermodellen voor een opdracht, niet voor mezelf. Mijn oproepje op facebook leverde snel een heel mooi aanbod op . Ik stuurde de mails door naar de klant en hij pikte er 2 lieve kindjes uit. Ze zochten een specifiek type, redelijk klassiek en een beetje fragiel. Bedankt alvast aan iedereen die me mailde. Ik hou de foto’s en namen goed bij voor een volgende keer.

Het eerste kindje werd Annabelle en het thema van de shoot was een nieuwe knuffel, waar je binnenkort zal kunnen voor sparen. Het beeld moet vrijgesteld worden. Op de achtergrond komt er dus nog tekst (vandaar de keuze voor wit ;-)) Annabelle heeft dat alvast goed gedaan 🙂

 

Greetje

Voor ons verhaal in het Nieuwsblad nam Greetje Van Buggenhout de foto’s. Ik vind het altijd interessant om met collega’s samen te werken. Hoe pakken zij het aan? Hoe motiveren zij kinderen? Welk standpunt kiezen ze? Hoeveel foto’s maken ze, in hoeveel settings? Greetje is een toffe madam, heel relax en rustig. Ik vind haar foto’s erg leuk maar ja, ik heb dan ook drie keiknappe dochters he 😉

 

Montage

Maanden geleden werkte ik mee aan een promotiecampagne voor de provincieverkiezingen. De groepsfoto mocht ik vooraf niet verspreiden maar ondertussen zijn de verkiezingen toch echt voorbij. Mieke Geenen maakte een mooie montage van mijn foto’s. Er was namelijk maar één echte stempel beschikbaar en de zon speelde verstoppertje. het resultaat is best ok, al zeg ik het zelf 😉