Categorie archief: creatief

Er is een op-lossing, of toch niet?

Het M-decreet, eigenlijk had ik er liever niets over geweten maar ik ben noodgedwongen een halve expert. Een beetje zoals de epilepsie van mijn dochter.

Na mijn verhaal (hier en later in de krant) werd ik overspoeld door reacties. Honderd getuigenissen voor en tegen inclusie. Ik werd ook opgebeld door de school, en door het CLB. Er kwam een nieuw overleg met alle betrokken partijen (lees de school, CLB, het revaidatiecentrum en de Gon-juf). ‘Flo’s geluk is de enige prioriteit’, zeiden ze in koor. Toch? En er was er een oplossing, aldus het team.

Hoera…?

Even recapituleren: Flo lijkt aan een complexe vorm van epilepsie. Hierdoor haalt ze het niveau van haar leeftijdsgenootjes niet. Ze zit nu in een derde kleuterklas maar een gewone eerste leerjaar lijkt onhaalbaar. Zelfs met een paar uur GON per week, gaat ze nooit meekunnen met haar leeftijdsgenootjes.

Flo kan meer maar ze verdrinkt in de grote groep. De school is van heel goede wil maar leerkrachten hebben ook hun beperkingen, en in een klas van 26 kinderen is er niet veel ruimte voor individuele begeleiding.

Ik heb destijds al een kind moeten ‘redden’ uit het diepe water. Nina verdronk ook, en voelt zich nu een stuk beter in type 8. Waarom? Omdat haar juf veel geduld en begrip heeft, en omdat ze nu leerstof op maat krijgt. En ook, misschien vooral, omdat ze in een klein klasje zit. Acht kindjes in plaats van zessentwintig, een wereld van verschil. Zo eenvoudig is het.

Hetzelfde probleem stelt zich nu dus opnieuw voor Flo. IQ rond de 80, onder het gemiddelde is maar eens dramatisch. Alleen haakt ze af in een grote groep. Onderpresteren noemen ze dat.

Maar er is een oplossing. Eén dus veel keuze hadden we niet. Hou u vast: Flo zakt volgend jaar, en gaat terug naar de tweede kleuterklas. Blijven zitten was logischer geweest maar de groep zal daar nog groter zijn dan nu. Klassen van 29 kleuters. Dat mogen we haar niet aandoen, aldus het team. Maar in de tweede kleuterklas zitten zo veel kindjes dat de directrice bereid is om van twee reuzeklassen er drie te maken, met één ‘klein’ klasje van 15 kindjes.

Flo gaat er gelukkig zijn. Ze zal voor het eerst in haar leven de beste van de klas zijn. En het allebelangrijkste: ze zal in een kleiner klasje zitten. Volgend jaar zal de overstap naar een gewoon eerste leerjaar nog moeilijker liggen waardoor ik ‘mijn goesting’ zal krijgen’, lees het CLB zal dan wel een attest voor buitengewoon onderwijs (moeten) te schrijven.

Hoe hard in de inspanning van alle betrokken partijen waardeer, toch slaag ik er niet in om vreugde te voelen bij het horen van het plan. Flo moet twee jaar zakken om in een kleiner klasje in gewoon onderwijs te zitten. Iederen doet zijn best maar een echte lijn zit er toch niet in dit hele M-decreet project. Scholen en CLB doen wat ze kunnen, elk op een totaal verschillend manier. Is dit nu inclusie?

Een vriendin staat in het instapklasje. 28 peuters zitten in haar klas sinds de paasvakantie. 28 unieke minimensjes. Slimme, verlegen en wilde kinderen, anderstalige, kansarme en rijke, kinderen met twee mama’s, of vier ouders, en soms ook een paar half broertjes en zussen. Zo veel kinderen, zo veel verhalen en één enkele juf moet uit elk van hen het beste halen? Die twee maanden vakantie, ze mogen het hebben. Ik zou het niet kunnen.

Ik ben geen onderwijsexperte maar volgens mij is het hele decreet is een farce. Wat kinderen met en zonder beperking echt nodig hebben is gemotiveerde leerkracten en kleinere klassen. Enkel in groepen van pakweg twaalf kunnen zowel hoogbegaafde als kinderen met een fysieke of sociale beperking zich te volle ontwikkelen. Denk ik.

(Ai, dat gaat geld kosten hoor ik critici al denken. Buitengewoon onderwijs, overvolle revalidatiecentra, anti-pestprogramma’s, psychologische begeleiding vanaf 5 jaar en ouders met een burn out: dat kost toch ook allemaal geld? )

Heel soms kom ik nog ouders tegen die niet weten waar ik het over heb. Het M-decreet, heeft dat iets met verkeersveiligheid te maken? Eigenlijk wil ik er ook niets meer mee te maken hebben.

evamoutonpix

Authentiek uitwaaien in De Haan

Onze Belgische kust doet mij vooral denken aan hoge flatgebouwen met kleine, onpersoonlijke appartementjes. En daar hadden we met vier kinderen niet zo veel zin in. Rust en charme, kindvriendelijk en toch niet te ver van het strand; we zochten en vonden het allemaal.

Op amper een kilometer van De Haan ligt het Hof Ter Meulen, een actieve varkensboerderij waar een oud bijgebouwtje omgebouwd werd tot een prachtige vakantiewoning. Uitwaaien aan zee is nog nooit zo authentiek en ontspannend geweest. Een aanrader voor iedereen … die niet vies is van een paar varkens.

We spotten de boerderij al van ver tussen de uitgestrekte akkers. ‘Kijk mama, ze hebben daar ook schapen’. Terwijl we het erf oprijden, vergapen we ons aan de rare dieren op de weide naast de speeltuin. We moeten twee keer kijken, maar het zijn wel degelijk varkens, Mangalicavarkens.

Mangalicavarkens

Mangalicavarkens komen uit de Balkan. De naam is Servisch voor ‘varken met veel vet’, en net daarom besloten boer Carl en zijn vrouw om het oude ras opnieuw te kweken. Het vet van een Mangalicavarken heeft immers de ideale verhouding tussen verzadigde en onverzadigde vetten, waardoor het gezonder, maar ook sappig en extra smaakvol is. Maar vooral de beharing van de dieren is opmerkelijk. Dankzij hun ‘schapenvacht’ kunnen de dieren vaker buiten lopen dan gewone varkens. Terwijl het tijdens de winter voor gewone varkens vaak te koud is en tijdens de zomer te warm, houdt de pels van het Mangalicavarken hem warm en is hij beter beschermd tegen de zon in de zomer.

Maar aaibaar maakt het de varkens niet. De kinderen kijken gefascineerd naar onze tijdelijke huisdieren, maar blijven het liefst op afstand. Met een verblijf in Hof Ter Meulen combineren we een strandvakantie met authentiek hoevetoerisme. En daar hoort een beetje modder en bijhorende geur bij. De door varkens omgeploegde weide loopt rakelings langs ons huisje. Het uitzicht is prachtig, maar aan het parfum moeten wij stadsmensen toch even wennen. Op deze mooie lenteachtige dag is de boerenbuitenlucht allesbehalve overheersend, maar dat zou op een warme zomerdag weleens anders kunnen zijn.

Hof Ter Meulen is een actieve en gediversifieerde boerderij. Naast de varkensteelt verbouwen ze ook aardappelen, tarwe, suikerbieten, asperges en aardbeien. Al deze producten kan je tijdens het gepaste seizoen kopen in het hoevewinkeltje. Boer Carl en zijn vrouw Carla staan tussendoor altijd klaar voor een woordje uitleg en een hartelijk gesprek.

Ovenhuisje

We logeren in het ovenhuisje, een mooi gerenoveerd bijgebouw voor acht personen. Drie slaapkamers, een sfeervolle woonkamer met open keuken, een leuke zithoek met televisie en gratis internet, een fraaie badkamer met bubbelbad en douche. Het ovenhuisje is duidelijk geen afgeleefde vakantiewoning.

Op de tafel staat een heerlijke fruitmand. De bedden zijn piekfijn opgemaakt en bij het bubbelbad liggen, naast enkele hartjes, grote witte handdoeken klaar.

De oude oven is in eer hersteld. De eigenaars hebben het huisje met relatief sobere materialen smaakvol heringericht. De kamers zijn sfeervol, ruim en verzorgd. Hout in combinatie met een paar moderne meubels zorgen voor een harmonieus geheel.

We eindigen de avond gezellig samen onder een dekentje, en worden gewekt met een heerlijk uitgebreid ontbijt. Verse broodjes en koffiekoeken, zelfgemaakt vruchtensap, kaas en hesp, en verse koffie: de gigantische ontbijtmand is verrukkelijk. Met jonge kinderen vinden we dit toch een stuk comfortabeler dan een ontbijtbuffet op hotel.

Schelpjes rapen

Na een langgerekte en heerlijke brunch horen we de zee roepen. De Haan ligt op amper een kilometer. In de zomer is de afstand naar het strand perfect overbrugbaar met de fiets en zelfs te voet. Maar het is nog geen lente en dus nemen we de auto. Het is krokusvakantie en er schijnt een deugddoend zonnetje, maar toch is het strand nagenoeg leeg. We verzamelen schelpjes, proberen onze vlieger de lucht in te krijgen en verwarmen ons aan een lekkere pannenkoek en warme chocomelk. Dit is vakantie.

We eindigen ons weekend op het terras van La Potinière, het pittoreske parkje in het centrum van De Haan. Terwijl de kinderen maar niet genoeg krijgen van de traditionele gocarts, genieten de volwassenen van de zon met een hapje en een drankje. De Haan is een aangename badplaats, ver van de hoogbouw en bijhorende drukte. Het is nog authentiek, net als Hof Ter Meulen. Moe van de gezonde lucht en de vele indrukken rijden we laat op de avond terug naar huis.

Kerstkaartjes zijn saai

– Wie doet dat nu nog, kerstkaarten schrijven?
– Ik.
– Waarom?
– Tja. Ik vind het gewoon leuk, leuk om te maken en leuk om te krijgen.
– En naar wie stuur je die dan?
– Naar de mensen die ik apprecieer: naar familie en vrienden maar ook naar klasgenootjes, artsen, therapeuten, babysits, buren en collega’s.
– Kan dat niet via mail?
– Een kaartje is persoonlijk. Ik teken ze allemaal met de hand, vaak met een extra boodschap. Gewoon één keer per jaar dank u wel zeggen. Zomaar. Dat is toch waar Kerstmis voor staat. Niet?

PicMonkey Collage

Vijf minuten foto’s maken, tien minuten verwerking en montage. Meer tijd heb ik niet nodig. De laatste minuut mochten Manou en Flo nog even freewheelen met deze leuke collage als resultaat.

Mijn ‘echte’ kerstwens krijgen jullie volgende week. Beloofd. 🙂

Nieuwe coupe

Het duurde even voor ik begreep wat er was gebeurd. Op de grond lag een bergje blonde haartjes. Misschien was er opnieuw een Barbie gesneuveld?

Kappertje spelen, het blijft een klassieker. Zoiets overkomt je maar één keer, per kind wel te verstaan. Flo beperkte zich tenminste tot één kant. En wat je de juf ook mag beweren: ze kan recht knippen.

Onze huis-aan-huis kapster gaf me twee opties: of ik maak er een ventje van of we steken er een asymmetrische coupe in. Dat is hip, voor volwassenen.

Waarom zijn kinderkapstel altijd zo vreselijk klassiek en braaf? Het is maar haar; dat groeit altijd weer terug. De kindertijd lijkt me bovendien de ideale moment om te experimenteren. Sparen zullen ze later nog genoeg moeten doen 😉

image-2