Categorie archief: fotografie

Net als in de film

Eindelijk eens iets anders dan een naaktkalander. 😉 De rusthuisgroep De Contilia kwam met een veel origineler idee: de bejaarden werden opgetut als Hollywoodsterren en speelden beroemde filmscènes na. En u die dacht dat het saai is in het rusthuis? (Zo wil ik ook oud worden!)

Nieuwe fotohype: riccing

riccing

Weer een nieuwe fotohype dankzij actrice Christina Ricci: een fotografeer jezelf in een ijskast, droogmachine of een andere krappe ruimte. ‘Riccing‘ zou de nieuwe ‘planking’ of ‘owling’ zijn, lees ik op verschillende sites.

Maar nieuw is dit helemaal niet. Of misschien is mijn dochter gewoon een trendsetter 😉

wasmachine_snapseedx

 

Pano

destelbergen (1 van 1)-4

 

zeehaven (1 van 1)-11

zeehaven (1 van 1)-10

zeehaven (1 van 1)-5

zeehaven (1 van 1)-4

zeehaven (1 van 1)-2

 

Vooraf een paar fotogenieke locaties voorstellen werkt vaak beter dan telkens opnieuw het warm water uitvinden. En dus reed ik dit weekend onze buurt rond. Op mijn Fujietje – zo close zijn we ondertussen – zit er een panoramische sleepfunctie, die ik tot dan nooit had gebruikt. Eerlijk: het is ‘spielerei’ want je kan het resultaat vooraf moeilijk inschatten. Een gadget waar ik dus best zuinig mee omspring. Maar … is het gênant om toe te geven … dat ik het voor dit specifieke doel … wel ok vind? 😉

Door het oog van de camera

Foto’s zouden onze herinneringen verstoren, las ik op verschillende nieuwssites deze week.

De wereld ziet er inderdaad anders uit door de zoeker van een camera. Je hebt meer oog voor detail en tegelijkertijd beleef je het van op afstand.

Als student ging ik graag uit met mijn camera. Dan had ik geen gezelschap nodig en voelde ik me helemaal vrij. Mijn fototoestel opende deuren, gaf me een excuus om mensen aan te spreken en een babbeltje te slaan. En als het tegenviel, kon ik altijd ontsnappen. ‘Ik moet nog een beetje verder fotograferen. Tot straks misschien.’ Toch hou ik erg goede herinneringen over aan die feestjes.

Op vakantie fotografeer ik dan weer zelden, en zeker niet om voor de zoveelste keer een belangrijk monument vast te leggen. En zeker op leuke feestjes voel ik het vaak aan als een verplichting. Herinneringen zijn nu eenmaal belangrijk. Toch zou ik het veel leuker vinden moest een van mijn vrienden die taak op zich nemen. 😉 Als fotograaf blijf je altijd een beetje aan de zijlijn staan, beleef je het anders.

Anders is niet slechter. Soms is het zelf wenselijk.

Mensen afraden om te fotograferen, zal ik nooit doen. In tegenstelling tot veel collega’s heb ik ook geen last van de nonkels die tijdens een huwelijksviering naast mij komen staan. Zoals mijn ex-collega Michiel Hendryckx zo mooi zei op de radio vorige week: je moet mensen de kans geven om zich te amuseren, om zich uit te leven en om creatief bezig te zijn. Fotografie is nu eenmaal toegankelijker dan tekenen of beeldhouwen.

Maar het is niet omdat iets niet op papier foto staat, dat het minder waardevol is. Mijn mooiste herinneringen zitten niet op mijn computer, maar wel in mijn hoofd en in mijn hart.

Mijn kind huilt omdat …

Ouders uit de hele wereld sturen Greg Pembroke foto’s van kolerieke peuters, met een bijschrift over de reden van het grote verdriet. Hij publiceert ze op zijn blog, ‘Reasons My Son is Crying’. ‘Het zijn de tegenpolen van al die schattige familiekiekjes.’

Wat een geweldig idee, ook al stellen de foto’s technisch niets voor. De beelden zijn zo heerlijk geruststellend.

Kijk, dit was ik, lang geleden. En het is toch ook (relatief) goed gekomen. 😉

huilen

 

 

The battle we didn’t choose

Amerikaanse fotograaf Angelo Merendino maakte een prachtige maar hartverscheurende fotoreeks over zijn vrouw en haar strijd tegen borstkanker. Nieuw is het thema natuurlijk niet maar de beelden spoken nu al dagen door mijn hoofd. Nog te veel mensen lijken te denken dat kanker vooral anderen overkomt, of dat de kans op genezing zo groot is dat het uiteindelijk allemaal ‘wel meevalt’. Niet dus. Zeker scrollen tot helemaal onderaan.

TBWDC website slideshow (6 of 20)

My new love

fujix100s

Weken heb ik getwijfeld over de aankoop. Ik beschik namelijk al over een goede professionele camera. Maar die is een duur, groot en zwaar. Niet meteen iets dat ik altijd en overal bij me heb. En als ik met mijn meisjes op stap ben, sleur ik mij nu al te pletter. En dus maakte ik bijna al onze familiefoto’s met de ingebouwde camera van mijn Samsung Mini S3. Het is de fotograaf die een foto maakt, niet de camera. En bij voldoende licht doet mijn Samsung het niet eens zo slecht. Toch bleef ik een beetje op mijn honger zitten.

Nu heb ik dus een nieuw maatje, mijn Fuji Finepix X100s. Een follieke maar meteen liefde op het eerste gezicht. De X100s is een camera voor fotografen, voor mensen die bewust willen fotograferen en niet gewoon snel snel veel kiekjes willen schieten. Goedkoop is anders maar wat deed het deugd om nog eens echt manueel, creatief en vooral doelloos te fotograferen. Wat bedoeld was als een leuk reserve- en privétoestel is ondertussen gepromoveerd tot eerste reportagecamera.

Als de zon zo blijft schijnen, ga ik jullie de komende dagen dus blijven bestoken met zonovergoten familiefoto’s. 😉

speeltuin (1 van 1)-7

 

Onderwater camera

Het is een vraag die regelmatig terugkomt: mijn zotte wilde speelde dochter of zoon wil graag een fototoestel. Welke camera zou ik best kopen? Voor alle duidelijkheid: ik geloof niet in merken, en werk ook niet in een fotowinkel. Ik weet dus ook niet zo veel af van al die nieuwe modellen.

Maar als fotografiejuf en mama raad ik ouders altijd aan om te gaan voor een echte camera, geen Vtech of ander speelgoed. Koop gewoon een echte stevige camera. Want in de kast (of in een fototas) heb je er niets aan. En ze bestaan, de kleine betaalbare cameraatjes die je mag laten vallen, zelfs in het water.

Voor mijn meisjes kocht ik vijf jaar geleden (minstens) een Lumix onderwatercamera. Gisteren mocht ik hem na een speelnamiddag opvissen uit het zwembad. Geen probleem. De beeldkwaliteit is ok, niets bijzonder. Maar dat hij al zo veel jaren hun en mijn zotte kuren overleeft, is zonder meer geweldig.

You are my wild

Aan leuke en gemakkelijke fotoprojecten doe ik graag mee. En de titel ‘you are my wild’ vind ik bovendien erg mooi.

Hierbij dus nog een paar zomerkiekjes, weliswaar opnieuw gemaakt met mijn Samsung gsm-camera. Zou ik als fotograaf niet beter een echt fototoestel gebruiken? Zeker. Maar naast fotograaf ben ik ook een beetje een luie moeder, zo eentje die tien keer per dag haar planning omgooit, die drie kinderen al genoeg gesleur vindt, die niet gelooft in buggy’s of rugzakken of handtassen. Meestal stop ik gewoon een briefje van 10 euro en mijn gsm in mijn zak. Meer heb ik niet nodig. Eigenlijk wil ik vooral vrij zijn, zodat ik samen met mijn kinderen kan dollen, rennen, klimmen, rollen en springen en dat alles zonder te moeten letten op een fototas vol duur materiaal.


Deze beelden heb ik gemaakt op de prachtige speeltuin in Destelbergen, vlak achter het stadhuis. Vergeet Puyenbroek of de speeltuin van de Blaarmeersen. Dit is een veel leukere plek.

Fotoalbum

Gedrukte foto’s zijn waardevoller dan digitale bestanden. De kwaliteit van digitale fotoboeken is er de laatste jaren bovendien sterk op vooruitgegaan. Enkele maanden geleden kreeg ik het aanbod van Fotoalbum.be om eens een boekje bij hen uit te proberen.

Dat moesten ze mij geen twee keer vragen. Mijn meisjes kijken heel graag in vakantiealbums. Maar we hadden net onze grote reis achter de rug en de zomervakantie leek nog zo ver weg. Dus gebruikte ik de bon als geschenkboekje voor de plechtige communie van Michiel.

De kwaliteit van de afdrukken viel mij enorm mee. Mat fotopapier, eindelijk. Nu de kaft nog, dacht ik. En ook een stijlvolle fotodoos of – hoes blijft een gat in de markt. Maar prijs-kwaliteit vind ik het een heel mooi product. Na de zomer maak ik er zeker nog eentje van mijn eindeloze instagramverzameling.